Το 1961 είναι μία πράξη μουσικού θεάτρου διάρκειας περίπου εβδομήντα λεπτών. Έχει σχεδιαστεί ώστε να είναι φορητή και να μπορεί να παρουσιαστεί σε υπαίθριους χώρους κτιρίων, αυλές, στέγαστρα, κ.ά. Η κεντρική ιδέα του έργου περιπλέκεται με τη σκέψη και την εικόνα της αρχιτεκτονικής του μοντέρνου της δεκαετίας του 1960. Πιο συγκεκριμένα, το έργο θα ήθελε να παίζεται στα ΞΕΝΙΑ του ΕΟΤ, εκείνα που κτίστηκαν από τον Άρη Κωνσταντινίδη κατά τη δεκαετία 1955-1965 και που σήμερα είναι ξεχασμένα, εγκαταλελειμμένα, σχεδόν ερείπια. Στέκονται ανά την ελληνική επικράτεια και κοιτάζουν τον σύγχρονο κόσμο να έχει παραδοθεί στον πυρετό της ανάπτυξης, στον αυτοσκοπό της κατασκευής, σε μια μανία του αύριο.

Μαζί με τη σκέψη για το κτίσιμο, το ερείπωμα και τη σχέση με ό,τι δεν είναι πια εδώ, επιχειρείται μια εκδρομή σε ένα παρελθόν που ανήκει στους νεκρούς, στις σκιές. Έτσι, το έργο κτίζεται από μια σειρά ηχητικών και γλωσσικών χειρονομιών που συμπλέκουν κείμενα και μουσικά αποσπάσματα αντλημένα από τον καιρό του τίτλου (λέξεις, τραγούδια, θραύσματα έργων) μέσα σε μια νέα μουσική κατασκευή που γεννήθηκε από τον ύπνο των δημιουργών στα ερείπια που τους κληροδοτήθηκαν.

Η πρόθεση του έργου είναι να προσκαλέσει το κοινό σε ένα ερείπιο που προσωρινά θα ανασάνει, θα ζωντανέψει –για μια ώρα και λίγο παραπάνω– και θ᾽ ακουστεί ασθενικά η φωνή του.

Με λίγα φορητά φώτα και μία φορητή ηχητική εγκατάσταση, το θέαμα προσομοιάζει με το γύρισμα μιας κινηματογραφικής ταινίας, όπως το βλέπουμε σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Οι μουσικοί σχηματίζουν έναν κύκλο που στο κέντρο του στέκει ένα πρόσωπο, μια γυναίκα, και λέει την ιστορία της. Είναι η ζωή της και μαζί ο καιρός της. Κάποιες φορές ακούγεται μια ανδρική φωνή, ένα πρόσωπο που δεν βλέπουμε ποτέ. Άλλοτε, βλέπουμε ένα νέο κορίτσι έξω από τον κύκλο – τραγουδάει ή μένει σιωπηλό.

ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!

Το κοινό, εμείς, καθισμένοι σε ημικύκλιο παρακολουθούμε τι συμβαίνει μέσα στον κύκλο. Όχι με βλέμμα νοσταλγικό ή λυπημένο, αλλά με βλέμμα που κτίζει κόσμους, ή καλύτερα: με βλέμμα που αντικρίζει, βλέμμα ερωτικό.

Οι δημιουργοί απευθύνουν μια πρόσκληση στο κοινό να κατοικήσει, έστω και στιγμιαία, ένα ερείπιο.

Συντελεστές

  • Σύνθεση Κορνήλιος Σελαμσής
  • Λιμπρέτο Γιάννης Αστερής
  • Σκηνοθεσία Χάρης Φραγκούλης
  • Διαμόρφωση χώρου Κώστας Λαμπρίδης, Ελένη Παπαναστασίου
  • Κοστούμια Ιωάννα Τσάμη
  • Φωτισμοί Στέφανος Δρουσιώτης
  • Σχεδιασμός ήχου Brian Coon
  • Βοηθός σκηνοθέτη Κωστής Γλύκαντζης
  • Β’ βοηθός σκηνοθέτη Κατερίνα Κρανίδη
  • Φωνητική διδασκαλία Απόστολος Κίτσος
  • Παίζουν Μαρία Αρζόγλου, Μαρία Σκουλά
  • Παίζουν οι μουσικοί Άρτεμις Βαβάτσικα Ακορντεόν, Κατερίνα Κωνσταντούρου Πιάνο, Σίσσυ Μακροπούλου Άρπα, Δάφνη Μέγγου Κλαρινέτο, Μαρία Σκανδάλη Τσέλο, Καζούγιο Τσουνεχίρο Κρουστά
  • Οργάνωση παραγωγής Κατερίνα Κούρτη
  • Εκτέλεση παραγωγής Apparat Athen / Νικόλας Χανακούλας
  • Σε συνεργασία με την Ανώτερη Ιδιωτική Σχολή Δραματικής Τέχνης ΤΕΧΝΩΝ ΕΚΑΤΟ, συμμετέχουν οι φοιτήτριες του Β’ έτους:
      • Μαρία Βουτσινά
      • Νεφέλη Γεωργιάδου
      • Κατερίνα Γκιβάλου
      • Ελπίδα Δέδε
      • Αριάννα Ζαρμακούπη
      • Λήδα Καραγιάννη Καραγιαννοπούλου
      • Βίκυ Κρασάκη
      • Χριστίνα Μπουκακιώτη
      • Λυδία Πετροπούλου
      • Μαρία Σοφία Πιπερίδη
      • Μελίνα Σεϊμένη
      • Αριάδνη Χριστοφορίδου

Διαβάστε επίσης:

Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026: Τα AΦTER της Πειραιώς 260
Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026: Τι θα δούμε το καλοκαίρι στο Αρχαίο Θέατρο στην Επίδαυρο