Άγγελος Κυρούσης για 25ο Athens Jazz: Η επετειακή ελληνική ημέρα που απελευθερώνει το παρελθόν και κοιτάζει προς το μέλλον

Κάμποσοι οι παρακινδυνευμένοι χαρακτηρισμοί, αλλά καθώς βλέπεις τον αριθμό 25 μπροστά από τα χρόνια του Athens Jazz, αν μη τι άλλο η χρήση του λήμματος “ορόσημου” επιδέχεται τις λιγότερες αμφισβητήσεις. Διότι παρά τις όποιες δίκαιες, άδικες, υπερβολικές ή δυσανάλογες αιτιάσεις, το μακροβιότερο τζαζ φεστιβάλ στην Ελλάδα έχει δώσει, αν μη τι άλλο, βήμα, διαπιστευτήρια, “μικρές ή μεγαλύτερες” χρονιές, προσπαθώντας πάντα να αναδείξει πτυχές και ήχους της τζαζ του καιρού μας, μα κι αποτίοντας φόρο τιμής σε θρύλους κι εμβληματικές φιγούρες του παρελθόντος.

Όταν μάλιστα άρχισε να παίρνει μορφή η φετινή εναρκτήρια ελληνική ημέρα για το 1/4 του αιώνα ζωής του φεστιβάλ, ο γνώμονας ήταν ακριβώς αυτή η δύσκολη, υπαρξιακή εξισορρόπηση, ανάμεσα στη μνήμη και τη σύγχρονη πράξη. Κάπως έτσι, το καθιερωμένο open call των τριών ελληνικών σχημάτων μπήκε για λίγο στον πάγο. Στόχος ήταν ο συμβολισμός-αφιέρωση στην ίδια τη διαδρομή του φεστιβάλ, μια επιστροφή στις ρίζες του ώστε να αναδειχθούν όσα το διαμόρφωσαν, με μια επιμελημένη μουσική πρόταση που τιμά τη δημιουργική εξέλιξη της ελληνικής τζαζ και τη διαρκή συνομιλία της με τον διεθνή ήχο.

Στη σκηνή της Τεχνόπολης Δήμου Αθηναίων, τη Δευτέρα 25 Μαΐου, δύο σχήματα θα ανοίξουν την αυλαία του φεστιβάλ με ιδιαίτερο συναισθηματικό και ιστορικό βάθος, συμπυκνώνοντας μνήμες και δημιουργία. Από τη μια, το Stavros Lantsias Quartet με το πρότζεκτ “My Ennio Morricone” που λειτουργεί ως φόρος τιμής στον Γιώργο Χαρωνίτη, έναν άνθρωπο που υπήρξε καθοριστικός συνεργάτης του Athens Jazz [και εν γένει στην εγχώρια τζαζ (και μη) πραγματικότητα] ως μέλος της καλλιτεχνικής του επιτροπής από το 2015 και που διατηρούσε ιδιαίτερη σχέση με το έργο του σπουδαίου Ιταλού συνθέτη, τον οποίο θεωρούσε “πνευματικό του πατέρα”. Ο διακεκριμένος πιανίστας και συνθέτης Σταύρος Λάντσιας προσεγγίζει δημιουργικά το έργο του εμβληματικού Ιταλού συνθέτη που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στην παγκόσμια κινηματογραφική μουσική, μεταφέροντας στη σκηνή της Τεχνόπολης τη μαγεία μερικών από των πιο χαρακτηριστικών ήχων στην ιστορία του σινεμά. Μελωδίες που έχουν σημαδέψει τη μεγάλη οθόνη επανεμφανίζονται μέσα από σύγχρονες τζαζ ενορχηστρώσεις και αυτοσχεδιαστικές διαδρομές, δημιουργώντας ένα ηχητικό τοπίο που ισορροπεί ανάμεσα στη νοσταλγία και τη ζωντανή δημιουργία. Μαζί του επί σκηνής οι Ανδρέας Πολυζωγόπουλος (τρομπέτα & φλικόρνο), Μιχάλης Καλκάνης (κοντραμπάσο) και Μιχάλης Καπηλίδης (τύμπανα), σε μια παράσταση που λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο σελιλόιντ, τη μνήμη των απόντων και τον σύγχρονο αυτοσχεδιασμό.

Αμέσως μετά, στη σκηνή θα ανέβει η Greek Cooking Band, ένα ξεχωριστό σχήμα που δημιουργήθηκε και κούμπωσε καρμικά στην 25η διοργάνωση, ενεργοποιώντας ένα ζωντανό δίκτυο προηγούμενων νικητών και δημιουργών της ελληνικής μέρας του Athens Jazz, μετατρέποντας τη σκηνή σε έναν τόπο συνάντησης της ιστορίας με το παρόν. Αντλώντας έμπνευση από τον ξεχωριστό δίσκο Greek Cooking του 1967, το πρότζεκτ επανεξετάζει το υλικό της συνάντησης του σαξοφωνίστα Phil Woods με τον μπουζουξή Ιορδάνη Τσομίδη μέσα από μια σύγχρονη τζαζ ματιά, φέρνοντας στο προσκήνιο τη διαχρονικότητα και τη μεταμορφωτική δύναμη της ελληνικής μουσικής ταυτότητας.  Οι Γιώργος Κοντραφούρης (πλήκτρα), Αλέξανδρος Δανδουλάκης (κιθάρα), Γιάννης Κασέτας (τενόρο σαξόφωνο), Fausto Sierakowski (άλτο σαξόφωνο), Γιώργος Κωνσταντίνου (μπάσο), Παναγιώτης Κωστόπουλος (ντραμς) και ο Νίκος Τατασόπουλος στο μπουζούκι, μαζί με τη φωνή της Νεφέλης Φασούλη σε δύο τραγούδια, δημιουργούν ένα δυναμικό σύνολο που δεν αναπαράγει το παρελθόν αλλά το επανερμηνεύει, ανοίγοντας νέες διαδρομές μέσα από τον αυτοσχεδιασμό και τη συλλογική έκφραση. Σε αυτό το πλαίσιο, η Greek Cooking Band δεν είναι μια τυπική περίπτωση αναβίωσης. Είναι μια γιορτή συνέχειας, μια ζωντανή απόδειξη τού πώς η ελληνική τζαζ εξελίσσεται, συνομιλεί με το παρελθόν της και παραμένει πεισματικά ανοιχτή, τολμηρή και σύγχρονη. Θέτοντας εκ νέου το διάλογο μεταξύ ελληνικής παράδοσης και αμερικανικής jazz, δεν ανεβαίνει στη σκηνή του επετειακού Athens Jazz για να αντιγράψει το δίσκο του 1967, αλλά δείχνει αποφασισμένη να τον απελευθερώσει.

H συνέχεια επί σκηνής λοιπόν, σε μια προσεκτικά επιμελημένη “ειδικού σκοπού” βραδιά, που τιμά τη δημιουργική εξέλιξη της ελληνικής τζαζ και τη διαρκή, “διακειμενική” της συνομιλία με τα παγκόσμια μουσικά ρεύματα. 

Διαβάστε επίσης:

25 χρόνια Athens Jazz στην Τεχνόπολη: Ιδιαίτερο line up για την ελληνική ημέρα της διοργάνωσης
25 χρόνια Athens Jazz: Δείτε το line up για το φεστιβάλ-ορόσημο στην Τεχνόπολη