Αποτελεί κοινή διαπίστωση πως στη σημερινή πεζογραφία λείπει σε μεγάλο βαθμό η θέαση των πραγμάτων από την αριστερή όχθη του κόσμου. Αν μη τι άλλο, αυτό θα μας ξανάδινε τουλάχιστον την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Ζούμε τις πιο άγριες μέρες ενός παγκόσμιου καπιταλισμού με οικόσημο το κέρδος. Σε ένα τοπίο αγροίκου πλουτισμού είναι φυσικό να δημιουργούνται κοινωνίες δύο ταχυτήτων, να διοικεί μια κάστα ανεγκέφαλων προνομιούχων και να περιθωριοποιείται το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού. Ο ανθρώπινος πολιτισμός δεν έπιασε ούτε τη βάση στο δίκαιο, στην οικονομία, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει παρά σε ελάχιστους «εκλεκτούς» το αγαθό της παιδείας και της υγείας. Αρίστευσε αντίθετα στο επίπεδο της προπαγάνδας, της ανελευθερίας και της ασύδοτης κερδοσκοπίας.
Στην ανθρώπινη ζούγκλα της νέας χιλιετίας, φωνές όπως αυτή του Φόλκερ Μπράουν που έρχονται από τις πιο ευφάνταστες αμμουδιές του εικοστού αιώνα, μεταφέροντας τα αρώματα του πολιτικού στοχασμού δεν είναι μόνο ευπρόσδεκτες αλλά και απολύτως αναγκαίες. Ο Μπράουν, κομιστής καθαρών ιδεών από μια ιδανική πολιτεία διανοουμένων που δεν έπαψαν ποτέ να πιστεύουν στο όραμα ενός καλύτερου κόσμου, μεταφέρει με το έργο του τα βασικά ερωτήματα για τον άνθρωπο όπως επαναδιατυπώνονται σε κάθε ευκαιρία, σε κάθε εποχή.
Το τρίπτυχο της συντομίας που μας παρουσιάζουν οι Εκδόσεις Έναστρον σε μετάφραση Σούλας Ζαχαροπούλου, είναι μια σπονδυλωτή νουβέλα σε τρεις εκδοχές του σύγχρονου ανθρώπου ο οποίος βρίσκεται στο περιθώριο αλλά και εκείνου που θεωρεί τον εαυτό του προνομιούχο χωρίς στην πραγματικότητα να είναι. Αγοράζουμε με τη δυστυχία χιλιάδων ανθρώπων τη δική μας μικρή και εύθραυστη ευτυχία, πιστεύοντας πως έτσι θα γλιτώσουμε από τον επικείμενο κατακλυσμό. Ο Μπράουν με τρεις σύντομες ιστορίες που συνδέονται σε επίπεδο ιδεών και πολιτικής θέασης καταδεικνύει το ουσιώδες ζήτημα: Σε ένα κόσμο που ο κανόνας είναι οι μη προνομιούχοι, οι προνομιούχοι, ακόμα κι αν υπάρχουν, θα φοβούνται μια ζωή τον ίσκιο τους. Η ζωή είναι ένα απίστευτα πολύπλοκο σύστημα μέσα στο οποίο όλοι και όλα συνδέονται με αδιανόητους τρόπους. Ελάχιστη έως καμία διαφορά δεν έχει αν κάτι συμβαίνει στην Τοσκάνη, στη Σιβηρία ή στις φαβέλες της Βραζιλίας∙ αν οι αποσυνάγωγοι είναι Αλβανοί πρόσφυγες, Ρώσοι απόκληροι ή πάμπτωχοι Λατίνοι.
Οι τρεις διαφορετικές εκδοχές του ίδιου θέματος επιστεγάζονται από θορυβώδεις τίτλους: «Αυτό που πραγματικά θέλουμε», «Έτσι έχουν τα πράγματα», «Τι έρχεται;» – σαν να παραφράζεται ο τίτλος του γνωστού πίνακα του Γκογκέν. Το ύφος του Μπράουν αντισυμβατικό, δοκιμάζει τα όρια του συντακτικού και της γραμματικής, τη χρήση των σημείων στίξης. Η Σοφία Ζαχαροπούλου ακολουθεί με μεγάλη συνέπεια τους μαιάνδρους της αφηγηματικής του Γερμανού συγγραφέα αποτυπώνοντας στο μετάφρασμά της τον δυναμισμό και την υπαινικτική καταγγελία του Μπράουν. Ένα ευσύνοπτο εγχειρίδιο για την ελπίδα και την ουτοπία που έχουμε χάσει από καιρό.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Διαβάστε επίσης:
Φόλκερ Μπράουν – Αυτό που πραγματικά θέλουμε: Ένα συναρπαστικό βιβλίο με τρεις αλληλένδετες ιστορίες
