Το Ψ. γεννήθηκε από μέσα μου. Είναι το πρώτο μου θεατρικό παιδί. Κυοφορήθηκε για χρόνια σιωπηλό, μπολιασμένο από βιωματικές διαδρομές αλλά ήρθε στο φως όταν «ντύθηκε» τις συλλογικές ιστορίες των Ανθρώπων κάθε γενιάς, που αναπτύσσονται γύρω τον ίδιο άξονα: Πώς (και ποιος) ξεκλειδώνει τις Ντουλάπες μας για να βγούμε άφοβα στο Φως;
Είναι η θεατρική ανατομία της διαδρομής από το Τραύμα στο Θαύμα, που ξεκινά ως προσωπική μα εξελίσσεται σε απόλυτα πανανθρώπινη, με καταλύτη την Ευθύνη προς τον Εαυτό μας.
Τα σκιάχτρα πέτα στα πιο βαθιά πηγάδια
Ελευθερώσου και ανάπνεε τα βράδια
Τους φόβους κάψε, πίστευε, και έξω απ’ τα μετόπισθεν
Γιατί η ζωή θέλει εμπρός και όχι με την όπισθεν
Αν ήταν χορός, το Ψ. θα ήταν αινιγματικό και ανατρεπτικό “pasodoble”. Μία γυναίκα, η Ψουψούλα, συναντά αναπάντεχα ένα υπερβατικό μα και οικείο Πλάσμα, τον Ψ.. Μαζί επιδίδονται σε μία γοητευτική, αστεία μα και οδυνηρή ταυρομαχία, με διακύβευμα την επιβίωση.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Αν ήταν ταξίδι, θα ήταν ο Γύρος του Κόσμου σε 80 ζωές. Η χαρτογράφηση του Μέσα μας, των αγκυλώσεων μα και των απελευθερωτικών εκρήξεων που μας ωθούν στο Φως, πριν το Μεγάλο Φινάλε. Και αυτό, εκτός από αντοχή, θέλει και πολύ χρόνο.
Αν ήταν σύμβολο, θα ήταν τρίαινα. Το όπλο που επαναφέρει την ισορροπία. Οι τρεις λόγχες της τρίαινας συμβολίζουν τη δημιουργία, την επιβίωση μα και την καταστροφή, εγγενή στοιχεία του έργου. Εμπεριέχουν όμως και τις τρεις διαστάσεις του χρόνου (παρελθόν, παρόν, μέλλον), τρία επίπεδα στα οποία κινείται μεθυστικά το έργο, διαπλέκοντας τα κωμικά, σκληρά μα και απελευθερωτικά.
Το Ψ. είναι η Ευκαιρία μας να αρθρώσουμε τη Φωνή μας, πριν το οριστικό Τέλος του Ωμέγα. Και ακούγεται (ως διπλό γράμμα που είναι) μόνο όταν προφέρουμε το πι και το σίγμα αρμονικά μαζί, σαν ένα. Όταν συνυπάρξουν. Για αυτό αγωνίζονται ο Ψ. και η Ψουψούλα. Ο ένας είναι αντικατοπτρισμός του Άλλου – όπως η γραφή στο γράμμα ψι που είναι καθρεπτική- αλλά όχι για να διαχωριστούν, μα για να συμπλεύσουν.
Γοητευτικά συστατικά του Ψ.: χιούμορ, συγκίνηση, ανατροπές σε ένα εκμαυλιστικό παιχνίδι για δύο πρόσωπα και χιλιάδες φωνές, που κάποτε πρέπει να τα βρουν. Αν δεν αλληλοφαγωθούν.
Ο Ψ. και η Ψουψούλα είναι πολυφωνικά εργαλεία με «πολυφονικές» διαθέσεις. Δύο, σε μία ανατρεπτική εναλλαγή δεκάδων ρόλων, κάνουν μια εκρηκτική σκηνική «κοπτοραπτική».
Εκείνη είναι το καλύτερο Φτερό στην πιάτσα. Βρωμίζει τα καθαρά για να ξανακαθαρίζει. Όταν ζορίζεται, μιλάει σε δεκαπεντασυλλαβοΑγαπάει τον Πάτρικ Σουέιζι και το Χάρη Χάρμα. Ζει πολλές ζωές (μέσα στη ντουλάπα της) αλλά έξω από αυτήν…σιωπή. Καλή η φαντασία, αλλά και η πραγματικότητα-πραγματικότητα. Αν ήταν μέρος του σώματος, θα ήταν χέρι. Για να ξεσκονίζει. Εκείνος είναι τύπος μυστήριος. Εμφανίζεται απρόσκλητος και ρωτάει ασταμάτητα. Είναι το σώμα δεκάδων φωνών και η φωνή δεκάδων σωμάτων. Και αυτός ξεσκονίζει. Αλλά προς τα Μέσα. Λατρεύει τις τρύπιες απόχες. Αγαπημένο του πουλί, η στρουθοκάμηλος. Γιατί θέλει αλλά δεν μπορεί να πετάξει. Αν ήταν μέρος του σώματος, θα ήταν στόμα.
Guests: Ο Χάρης Χάρμας, δάσκαλος στην 6η Δημοτικού (ήταν xάρμα, αλλά είχε χάλια κάρμα) και η Λιλίκα Καλημέρη, influencer της Ανατολικής Πελοποννήσου (οι Λιλίκες και οι Αυλές έχουν τις τύχες τις καλές).
Οι ήρωες του «Ψ.» αντιστέκονται στην αδράνεια και την αλλοτρίωση. Γεννούν οι ίδιοι τον νέο τους Εαυτό, σε ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή αλλά όχι χωρίς σωτηρία
Η σκηνοθετική οπτική είναι ανατρεπτικά διεισδυτική. Βασισμένη στις νέες σκηνικές ισορροπίες που διαμορφώνει το δυναμικό ντουέτο των ηθοποιών και με μία νέα ανάγνωση του έργου, το χαρούμενο μα και σκληρό παιδικό παιχνίδι έρχεται στο επίκεντρο με τον πιο ενήλικο τρόπο. Παράλληλα, η πρωτότυπη μουσική και τα τραγούδια που ερμηνεύονται ζωντανά, είναι οι μόνες νησίδες ασφάλειας των ηρώων, σε ένα έργο έντασης, δύναμης και ανατροπής όπου το γέλιο εμπεριέχει το κλάμα.
Το 2025 με βρίσκει σε διαδικασία ολικής επαναφοράς. Συναντώ συνειδητά τον εαυτό μου. Ψηλαφιστά. Κι αν ανατριχιάζω μαζί του, του κάνω χώρο. Του δίνω χρόνο. Τον αφουγκράζομαι. Σκύβω πάνω από τα τραυματισμένα του «Φτάνει!». Χωρίς άγονη λύπη. Με απελευθερωτική ειλικρίνεια. Και αγάπη. Που τη μαθαίνω ξανά από την αρχή.
Φέτος μετρώ ευλογίες. Συναντώ επί σκηνής έναν άνθρωπο που υπήρξε καταλύτης στη καλλιτεχνική ζωή μου. Δάσκαλος, συμπορευτής, δημιουργός εμπνευσμένος, σκηνικό πολυεργαλείο, υπέροχα πολυδιάστατος ερμηνευτής ο Τάσος Αλατζάς, ενσαρκώνει τα σκοτεινά και φωτεινά του Ψ., πρωταγωνιστώντας με μαεστρία σε αυτό το βίαιο μα και απελευθερωτικό παιχνίδι, χωρίς αναστολές.
Το Ψ. του 2025 είναι ένα στοίχημα για αναγέννηση. Άξονάς του η απελευθερωτική φόρα που βάζουμε σαν πράξη αντίστασης, εκεί που παλιά ρίζωναν ο φόβος, ο εγκλωβισμός, η παραίτηση. Μια καταγγελία απέναντι τη σιωπή και την ανοχή που βυθίζει την Ψυχή. Είναι το συλλογικό μας μεγάλωμα. Η μαγική αντίστασή μας στο βούλιαγμα και στην παραίτηση. Η ιαματική σαϊτιά που μας απελευθερώνει από τους μέσα και έξω δαίμονες. Μια πανανθρώπινη Κραυγή που διαλύει τα Σκοτάδια μας. «Γίνε εσύ το θαύμα σου. Γίνει η σωτηρία.»
Το “Ψ.” είναι παιδί της απελπισίας.
Αλλά κοιτάζει σταθερά προς το Φως.
Και αυτή είναι, νομίζω, η αξία του.
Ότι ισορροπεί μεταξύ ξεσκονόπανου και αστερόσκονης.
Πάντα στην κόψη.
«Στο Φως, με οδηγεί το σκοτάδι στο Φως
Βουβός ήταν χρόνια ο μικρός μου Εαυτός
Μα απ’την άβυσσο, δες, ζωντανός ανεβαίνει
Κι η ανάσα του γίνεται φως
Της Ψυχής Λυτρωμός»
Δεν έχεις άλλο χρόνο να στραγγαλίζεσαι. Μην περιμένεις κανέναν να σε βγάλει από τη Ντουλάπα. Μίλα κι άσε τα θαύματα να κάνουν φασαρία.
Πέτα τα βαρίδια. Διώξε τους ελέφαντες. Ξεσκόνισε την Ψυχή.
Photo Credit: ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
