Η καλλιτέχνιδα για πρώτη φορά αναπτύσσει εικαστικές δημιουργίες που συνδυάζουν ζωγραφική και ψηφιδωτό. Γνωστή για την φωτεινή χρωματική παλέτα της, μας ταξιδεύει στο ονειρικό υποσυνείδητο: Σε μια κατάσταση της ύπαρξης που δημιουργεί αμφιβολίες για την αλήθεια των παιδικών αναμνήσεων.

Μέσα από χρώματα και τοπία που επιστρέφουν σε άλλες εποχές αναδύονται εικόνες της φαντασίας ή της μνήμης που γεμίζουν με την αίσθηση της γλυκόπικρης απώλειας.

Πιστή στη Μεσογειακή αποτύπωση του χρώματος ανακουφίζει, δημιουργώντας μια αίσθηση ασφάλειας και επιστροφής στο απολεσθέν οικείο. Τοπία και σχήματα παραμορφώνονται από την παιδική ανάμνηση και ανασύρονται δημιουργώντας ένα πλαίσιο λυτρωτικής προστασίας σαν αυτό που νοιώθουν τα παιδιά τα καλοκαιρινά μεσημέρια δίπλα στον αποκοιμισμένο γονέα.

Η ζωγράφος δεν ενδιαφέρεται για την προοπτική και εστιάζει στα βασικά. Συμβολοποιεί τον χώρο με ξεκάθαρα όρια γιατί έτσι εξασφαλίζει την λύτρωση από την ενήλικη ασάφεια. Τα τοπία της, τα δάση, τα λιβάδια, όλα αποτυπώνονται επίπεδα με καθαρές γραμμές. Δεν αμφιβάλει για την θέση τους στο χώρο. Τα σχήματα στρεβλωμένα αποκτούν ξεκάθαρους ρόλους μέσα από μια ήρεμη στιβαρότητα.

Όταν προσπερνάς έναν πίνακα της Μάτσα άμεσα νοιώθεις την μυθιστορηματική αφήγηση και τη μη γραμμική χρονικότητα των έργων της. Αντίστροφα από τον συντελεσμένο μέλλοντα, αφηγείται στον ασυντέλεστο παρατατικό.