Κώστας Τριανταφυλλίδης: Η μουσική, όταν είναι τίμια, έχει πολιτική διάσταση

Ο τραγουδιστής με το σπάνιο ερμηνευτικό χάρισμα, Κώστας Τριανταφυλλίδης, επιστρέφει στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός στις 22 Δεκεμβρίου με το ρεσιτάλ «Ένα όνειρο, μια ιστορία». Μαζί του στο πιάνο ο Νεοκλής Νεοφυτίδης που υπογράφει και την καλλιτεχνική επιμέλεια του προγράμματος.

Με βαθιά πίστη στη συλλογικότητα της τέχνης και στον ανθρώπινο χαρακτήρα της μουσικής, ο Τριανταφυλλίδης, μοιράζεται τις σκέψεις του για τη βραδιά που ετοιμάζει.

***

Σε κάθε συναυλία που ετοιμάζω, αισθάνομαι πως ο δρόμος με οδηγεί πάντα πίσω στον ίδιο θεμέλιο λίθο: την ανάγκη του ανθρώπου να συναντήσει τον άλλον μέσα από τον ήχο. Η μουσική για μένα δεν είναι ποτέ απλώς μια σειρά από νότες που μοιράζονται στον αέρα· είναι ένας κοινός τόπος, ένας άτυπος χώρος συγκέντρωσης όπου οι εμπειρίες, οι αγωνίες και οι ελπίδες μας μπορούν να σταθούν δίπλα-δίπλα χωρίς ιεραρχίες. Έτσι αντιλαμβάνομαι και τη βραδιά που ετοιμάζουμε, ως μια στιγμή συλλογικής ανάσας, σε έναν κόσμο που δεν μας αφήνει εύκολα να σταθούμε ακίνητοι, ούτε να ακούσουμε προσεκτικά τον παλμό του διπλανού μας.

Η προετοιμασία αυτής της εμφάνισης στη σκηνή είναι κάτι πολύ περισσότερο από πρόβες και τεχνικές λεπτομέρειες. Είναι μια διαδικασία εσωτερική, σχεδόν συλλογική, όπου κάθε άνθρωπος της ομάδας προσφέρει κάτι από τον εαυτό του. Πιστεύω βαθιά πως η τέχνη δεν είναι ατομικό επίτευγμα· είναι άθροισμα σχέσεων, κόπου, ευαισθησίας και αλληλοστήριξης. Και αυτό προσπαθώ πάντα να τιμήσω: το γεγονός ότι δεν υπάρχω μόνος πάνω σε μια σκηνή. Υπάρχουμε όλοι όσοι δουλεύουμε και όσοι έρχεστε να μας ακούσετε.

Η επιλογή των τραγουδιών προκύπτει πάντα από έναν διάλογο που κρατάει χρόνια. Είναι διάλογος με τη μνήμη, με την ιστορία, με τις μικρές καθημερινές ιστορίες ανθρώπων που ίσως δεν θα βρεθούν ποτέ σε μια σκηνή, αλλά συνεχίζουν να εμπνέουν κάθε μας βήμα. Δεν με συγκινούν οι εύκολοι δρόμοι, ούτε τα τραγούδια που λειτουργούν μονάχα ως διαφυγή. Αυτό που επιδιώκω είναι μια μουσική που επιτρέπει στον ακροατή να καθρεφτιστεί, να αναγνωρίσει κάτι από τη ζωή του, να αισθανθεί ότι ανήκει σε μια κοινότητα που βιώνει συλλογικά την πραγματικότητα, όσο δύσκολη κι αν είναι.

Στο κέντρο της βραδιάς βρίσκεται ένας άξονας που με συνοδεύει από την αρχή της πορείας μου: η πεποίθηση ότι η τέχνη είναι κοινωνικό αγαθό. Ένας τόπος όπου οι άνθρωποι μπορούν να σταθούν ισότιμα, να ακούσουν ο ένας τον άλλον και να αφήσουν για λίγο στην άκρη την καθημερινή πίεση, την αποξένωση, το άγχος. Είναι παρήγορο -και σχεδόν πολιτική πράξη από μόνο του— να βλέπεις έναν χώρο γεμάτο πρόσωπα που έχουν έρθει να μοιραστούν τη στιγμή, όχι ως καταναλωτές αλλά ως συμμετέχοντες.

Οι συνεργάτες μου αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της πορείας. Κανείς δεν μπορεί να σταθεί μόνος επάνω στη σκηνή. Κάθε μουσικός, κάθε τεχνικός, κάθε άνθρωπος που βρίσκεται στα παρασκήνια συμβάλλει σε αυτό που τελικά βλέπετε και ακούτε. Η συνεργασία μας δεν είναι τυπική· είναι μια μικρή κοινότητα που παλεύει να δημιουργήσει χώρο για αυθεντικότητα, για ποιότητα και για βαθιά ανθρώπινη παρουσία. Με τον Νεοκλή Νεοφυτίδη και τους συνεργάτες μας χτίζουμε όχι μόνο το πρόγραμμα της βραδιάς, αλλά και μια στάση απέναντι στην τέχνη: ότι η δημιουργία γεννιέται μέσα από τη συλλογικότητα και όχι από την ατομική φιλοδοξία.

Το πρόγραμμα αυτής της εμφάνισης έχει στηθεί με στόχο να αγγίξει τον πυρήνα αυτής της φιλοσοφίας. Θα ακουστούν τραγούδια που μιλούν για τον αγώνα, για τη συντροφικότητα, για τις μικρές και μεγάλες αντιστάσεις που δίνουν οι άνθρωποι στην καθημερινότητά τους. Τραγούδια που δεν φοβούνται τον λόγο, ούτε την αλήθεια τους. Γιατί η μουσική, όταν είναι τίμια, έχει πολιτική διάσταση -ανθρώπινη- με την έννοια του να υπερασπίζεται την αξιοπρέπεια και τη συλλογική μας ύπαρξη. Αυτή η διάσταση είναι για μένα αναπόσπαστη από την τέχνη.

Το κοινό είναι πάντα ο καθρέφτης και ο συνοδοιπόρος μας. Κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή, το σώμα του κόσμου δημιουργεί μια ενέργεια που δεν μπορεί να περιγραφεί εύκολα. Στα βλέμματα, στις αναπνοές, ακόμη και στη σιωπή, υπάρχει μια δύναμη που με συγκινεί βαθιά. Είναι η υπενθύμιση ότι η μουσική υπάρχει για να μας ενώνει και όχι για να μας διαχωρίζει. Και αν κάτι με συγκινεί περισσότερο από όλα, είναι το πώς ένα τραγούδι μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα: να συνδέσει ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών, εμπειριών και πεποιθήσεων μέσα σε μια κοινή στιγμή.

Στη βραδιά που έρχεται, αυτός είναι ο στόχος μας: να δημιουργήσουμε έναν χώρο όπου ο καθένας θα μπορεί να αφήσει για λίγο τις δυσκολίες της καθημερινότητας και να μπει σε έναν ρυθμό πιο συλλογικό, πιο φωτεινό. Δεν κυνηγώ το εντυπωσιακό· κυνηγώ το αληθινό. Θέλω η συναυλία αυτή να θυμίσει ότι η τέχνη μάς ανήκει όλους, ότι οι στιγμές που μοιραζόμαστε έχουν αξία και ότι, όσο κι αν αλλάζουν οι καιροί, η ανθρώπινη ανάγκη για συνάντηση παραμένει σταθερή. Ανυπομονώ να ζήσουμε μαζί αυτή τη μουσική διαδρομή, που κάθε φορά γράφεται από όλους μας.

Photo Credit: Γιώργος Καλφαμανώλης

Διαβάστε επίσης:

Ένα όνειρο, μια ιστορία: Ο Κώστας Τριανταφυλλίδης ξανά στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός