Εντεκάχρονος ο Φωτάκης ορφάνεψε. Με τριανταφυλλένια μαντηλάκια αποχαιρέτησε μάνα, χωριό και φίλους, φεύγοντας για την προκοπή του στην Πόλη. Και γύρισε πίσω στην Αρτάκη μάστορης σωστός, και στα ραφωτά σκαρπίνια και στο μαντολίνο. Αναπάντεχα, όμως, μετά την επιστροφή του στο πατρικό ήρθε ο ξεριζωμός.
«Και να γινότανε το καράβι να τους γύριζε πίσω στα σπίτια τους… Να σήκωναν το μάνταλο στην αυλόπορτα και όλα να τα βρίσκανε στη θέση τους… Κι οι Τούρκοι που μένανε στη γειτονιά τους θα τους περιμένανε στο λιμάνι τώρα, και θα κλαίγανε αυτήν τη φορά από συγκίνηση».
Δεν έφτανε η προίκα της προσφυγιάς στη νέα πατρίδα, κι ήρθε αντάμα με τη φτώχια ο πόλεμος, η κατοχή και η πείνα. Είναι που είπαν πάλι το ναι στη ζωή όταν ένας-ένας οι πρόσφυγες μπήκανε στην Αντίσταση. Να γιατί οι απόγονοί τους, σωστά χελιδόνια, κελάηδησαν την άνοιξη που φέρνουν οι αγώνες της φτωχολογιάς. Μέτρησαν κι αυτοί το μπόι τους όταν μίλησαν με τη δική τους περπατησιά σε πιο στέρεο, σε πιο γόνιμο χώμα.
-Λογοτεχνική επιμέλεια │ Λιλή Γάτη
-Σχεδιασμός εξωφύλλου │Αριάδνη Μιχαηλάρη
-Σελιδοποίηση │ Χρήστος Μπαλτάς
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Γιάννης Τσόγκας – Πληροφορίες για τον συγγραφέα
Ο Γιάννης Τσόγκας γεννήθηκε το 1951 στη Νέα Αρτάκη της Εύβοιας από γονείς Μικρασιάτες δεύτερης γενιάς, αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και της ζωής. Από τα νεανικά του χρόνια ασχολήθηκε με τα τοπικά πολιτιστικά ζητήματα μέσα από τη δημιουργία οργανωτικής προσπάθειας με ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, ήδη από την εποχή της μεταπολίτευσης. Έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο σε πολιτιστικούς συλλόγους, σε συλλόγους με αναφορά στη μικρασιατική καταγωγή και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Από τις νεανικές ανησυχίες και αναζητήσεις για γνώση και αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου, προέκυψαν οι επαφές με τις τέχνες και η δημιουργική ενασχόληση με το τραγούδι, τον στίχο, την τραγουδοποιία, την ποίηση, και, τελευταία, τη λογοτεχνία. Έχοντας σταθερή έμπνευση την κληρονομιά της Μικρασιάτικης ρίζας, όπως τη βίωσε στις προσφυγικές γειτονιές που τον γέννησαν και τον γαλούχησαν στην ανθρωπιστική, λαϊκή και αγωνιστική τους διαδρομή. Διαδρομή που μπολιάστηκε πέρα από την τοπική και οικογενειακή παράδοση αγώνων, με τους αγώνες της ΚΝΕ και του ΚΚΕ.