Δημιουργώντας μια λιτή αλλά ευέλικτη γλώσσα, ο Αντώνης Καπνίσης αναμετριέται με την ιστορία της ζωγραφικής, όχι για να την αναπαράγει ή να την αρνηθεί, αλλά για να στοχαστεί πάνω στο πώς φτιάχνεται μια εικόνα σήμερα. Μέσα από το σχέδιο και τη ζωγραφική, που αποτελούν τον πυρήνα της έρευνάς του, ο Καπνίσης διαμορφώνει ένα αυστηρό και εσωστρεφές σύστημα όπου η μορφή λειτουργεί ως φορέας τάξης, ρυθμού και εντάσεων. Η εικόνα δεν γεννιέται αυθόρμητα, αλλά προκύπτει από ένα είδος οπτικής αρχιτεκτονικής.
Το αδιέξοδο του τίτλου (DeadenD) χαράζει έναν τόπο, έναν κήπο, ένα οπτικό πεδίο, ορίζοντας έτσι μια συνειδητή συνθήκη: την επιλογή να κινηθεί κανείς εντός ορίων, εντός ενός χώρου όπου δεν υπάρχουν εξωτερικές διαφυγές. Σε αυτό το πλαίσιο η ζωγραφική δεν επιζητεί διέξοδο, αλλά εμβάθυνση.
