Η μαύρη κωμωδία «Σκυλίσια Ζωή» της Καταλανής συγγραφέως Μάρτα Μπουτσάκα παρουσιάζεται φέτος στο θέατρο Eliart, σε σκηνοθεσία της Αννέτας Παπαθανασίου. Ένα έργο που αγγίζει με χιούμορ αλλά και ευαισθησία τα μεγάλα ζητήματα της ζωής – τον έρωτα, την οικογένεια, τις σχέσεις, τον θάνατο – και θέτει το δύσκολο ερώτημα: Θα σκότωνες κάποιον που αγαπάς;
Στο επίκεντρο βρίσκονται δύο αδέλφια, ο Αντώνης και η Στέλλα – με τους ρόλους να ενσαρκώνουν οι ηθοποιοί Γιώργος Τσαπόγας και Εύη Γιαννακοπούλου.
***
-Ο καταλανικός τίτλος του έργου είναι «Ρίτα». Η παράστασή σας όμως ονομάζεται «Σκυλίσ!α Ζωή». Αυτό αποτελεί δική σας απόφαση ή της μεταφράστριας; Πείτε μας γι΄αυτόν.
Ο τίτλος «Σκυλίσια Ζωή» πιστεύω ότι αντιπροσωπεύει απόλυτα το έργο και δημιουργεί στον θεατή εικόνες και σκέψεις για το τι μπορεί να είναι η παράσταση, διεγείρει την φαντασία του. Με ενδιέφερε να βρούμε έναν άλλο τίτλο για αυτούς ακριβώς τους λόγους και η Μαρία Χατζηεμμανουήλ, που είναι η μεταφράστρια του έργου, πρότεινε αυτόν τον τίτλο. Εγώ βρήκα ότι ήταν εξαιρετική ιδέα και το πρότεινε στην συγγραφέα εξηγώντας το διπλό μήνυμα που έχει ο τίτλος στα Ελληνικά.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
-Από την αφίσα της παραγωγής προβάλλεται το δύσκολο ερώτημα: «Θα σκότωνες κάποιον που αγαπάς;». Ταυτόχρονα, η αισθητική της φαίνεται να ταιριάζει περισσότερο με μια πιο ανάλαφρη παράσταση. Τι θέλετε να επικοινωνήσετε μέσα από αυτήν την αντίθεση;
Το έργο είναι γραμμένο ως μαύρη κωμωδία και αυτό ακριβώς προσπαθούμε να αναδείξουμε και στην παράστασή μας. Θίγονται θέματα που μας αφορούν άμεσα αυτή την εποχή, όμως η συγγραφέας τα χειρίζεται δεξιοτεχνικά με χιούμορ και ευαισθησία ακόμα και τα πιο δύσκολα και σκοτεινά θέματα όπως είναι ο θάνατος. Η αντίθεση ανάμεσα στο δραματικό ερώτημα και τη φαινομενικά “ανάλαφρη” αισθητική είναι απόλυτα σκόπιμη. Θέλουμε να δείξουμε πως ακόμα και τα πιο βαριά ζητήματα μπορούν να φωτιστούν μέσα από το χιούμορ που δεν μειώνει το βάθος τους – αλλά το αναδεικνύει.
-Τι σας τράβηξε στο έργο της Μάρτα Μπουτσάκα; Γιατί αποφασίσατε να το ανεβάσατε τώρα το συγκεκριμένο κείμενο;
Το κείμενο είναι απόλυτα σύγχρονο και αγγίζει θέματα που απασχολούν ιδιαίτερα τους ανθρώπους σήμερα: Φοβίες, αρρώστιες, σχέσεις, έρωτας, διαζύγια, οικογένεια, γονείς, μητέρα, θάνατος,…Όταν το διάβασα, ταυτίστηκα με πάρα πολλά από αυτά που περιγράφει, αναγνώρισα γεγονότα και συναισθήματα πολύ γνώριμα. Γέλασα, συγκινήθηκα, και το διάβασα απνευστί. Σε αυτό βοήθησε και η τόσο ζωντανή, ανθρώπινη μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ. Από την πρώτη στιγμή ένιωσα ότι ήθελα να το σκηνοθετήσω. Ήταν αυθόρμητη η απόφαση να το ανεβάσω.
-Πώς θα χαρακτηρίζατε το χιούμορ της γραφής της;
Η Μάρτα Μπουτσάκα έχει χιούμορ υποδόριο που υπάρχει σε κάθε σκηνή. Ακόμα και όταν μιλά για ένα θέμα όπως είναι η ευθανασία – ένα από τα πιο δύσκολα ζητήματα – καταφέρνει να βρει μια οπτική που εμπεριέχει χιούμορ, χωρίς να χάνει σε ευαισθησία ή σεβασμό.
Γράφει με ανατροπές και φέρνει τους θεατές αντιμέτωπους με προβλήματα και ερωτήσεις που δύσκολα μπορούν να απαντηθούν, όμως η Μπουτσάκα τα λύνει με έναν θαρραλέο τρόπο και με ιδιαίτερο «καταλανικό» χιούμορ, μαύρο πολλές φορές. Ταυτόχρονα όμως η γραφή της έχει τρυφερότητα, γλυκύτητα και ευαισθησία.
-Αν και το έργο έχει παρουσιαστεί ξανά στη χώρα μας, είναι πιθανό αρκετοί θεατές να το δουν για πρώτη φορά στο Θέατρο Eliart. Το γεγονός πως ίσως δεν ξέρουν τι να περιμένουν πλεονέκτημα ή μειονέκτημα;
Εξαρτάται, σε άλλους αρέσουν οι εκπλήξεις και σε άλλους όχι…
-Από τις πρόβες που έχετε κάνει έως τώρα θέλετε να μας μεταφέρετε κάποιο ιδαίτερο στιγμιότυπο;
Συνεργάζομαι με δύο εξαιρετικούς ηθοποιούς, την Εύη Γιαννακοπούλου και τον Γιώργο Τσαπόγα, με τους οποίους είχα συνεργαστεί και στο ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας. Είναι ζευγάρι στη ζωή, αλλά στην παράσταση υποδύονται δύο αδέλφια – κάτι που είχε το δικό του ενδιαφέρον και τη δική του πρόκληση. Η συνεργασία μας ήταν αβίαστη και πολύ δημιουργική. Στις πρόβες γελάσαμε, συγκινηθήκαμε, αγχωθήκαμε… Όλα αυτά που βιώσαμε, θέλουμε να τα μεταφέρουμε και στους θεατές. Η παράσταση έχει γρήγορο ρυθμό και εναλλαγές – 11 σκηνές που αλλάζουν με ταχύτητα χώρους, χρόνους και συναισθήματα. Κάθε σκηνή έχει το δικό της “χρώμα”, ανάλογα με τα συναισθήματα που μας δημιουργεί. Και πάνω από όλα, κυριαρχεί η φιγούρα της μητέρας, που είναι παρούσα όχι μόνο στο έργο, αλλά και στις ζωές όλων μας.
-Υπάρχει κάποιο άλλο επαγγελματικό σχέδιο σας που θα θέλατε να ενημερώσετε τους αναγνώστες/αναγνώστριες του CultureNow;
Ναι! Από τον Οκτώβριο συνεχίζουμε για τέταρτη χρονιά στο θέατρο Eliart με το έργο «Αθώος ή Ένοχος», στο οποίο συμμετέχω ως ηθοποιός. Παράλληλα, η ταινία μου «Η Τέχνη της Μνήμης» συνεχίζει την πορεία της στον κινηματογράφο, θα προβληθεί μέσα στον Οκτώβρη στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας και συμμετέχει σε φεστιβάλ, όπως το Φεστιβάλ Χανίων και το Φεστιβάλ Πελοποννήσου.
