Πόπη Μαλαπάνη: Η καλή μουσική είναι μεθυστική και θεραπευτική

Το Μουσικό Φεστιβάλ Αίγινας γιορτάζει φέτος στην 20ή διοργάνωσή του, και το πρόγραμμα διατηρεί τη γνώριμη συνταγή: καταξιωμένα ονόματα της κλασικής μουσικής δίπλα σε νέους καλλιτέχνες, βραδιές αφιερωμένες στο τραγούδι και στο μιούζικαλ, και μια συναυλία λήξης που φέτος τιμά τον Μάνο Χατζιδάκι. Η αυλή του Ναού του Σωτήρος, η παραλία της Αύρας και το «Μικρό Θέατρο Ι. Μολφέσης» στην Παχειοράχη θα φιλοξενήσουν, έως τις 22 Αυγούστου, ακόμη μία σειρά συναυλιών σε έναν θεσμό που έχει καθιερωθεί πια ως σταθερό σημείο αναφοράς για το νησί.Πίσω από κάθε συναυλία του Μουσικού Φεστιβάλ Αίγινας κρύβεται δουλειά που το κοινό δεν βλέπει ποτέ. Η Πόπη Μαλαπάνη γνωρίζει και τις δύο πλευρές -είναι πιανίστρια, αλλά και υπεύθυνη παραγωγής της διοργάνωσης- και μιλά γι’ αυτή τη σχέση στο Culture Now.

***

-Είκοσι διοργανώσεις μετά, ποια είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση του Φεστιβάλ;

Η μεγαλύτερη κατάκτηση του φεστιβάλ είναι το σταθερό, πιστό και επίμονο κοινό του, το οποίο περιμένει με αδημονία κάθε χρόνο τις συναυλίες, όπως επίσης και ο ευρύς κύκλος φίλων του φεστιβάλ, που το υποστηρίζουν. Οι σχέσεις που έχουν διαμορφωθεί όλα αυτά τα χρόνια τόσο με τους φιλότεχνους κατοίκους και επισκέπτες, όσο και με τους επιχειρηματίες και τη Δημοτική Αρχή είναι δυνατές, συνεπείς και αποτελούν μια σπουδαία παρακαταθήκη καθώς και την πιο ρητή εγγύηση ότι το φεστιβάλ θα συνεχίσει να ανθεί.

Η άλλη μεγάλη του κατάκτηση κατά τη γνώμη μου είναι η ίδια η μακροβιότητα του, η οποία είναι αξιοθαύμαστη, εάν σκεφτεί κανείς ότι ξεκίνησε από το όραμα και το πείσμα ενός ανθρώπου, της καλλιτεχνικής διευθύντριας και σπουδαίας πιανιστριας Ντόρας Μπακοπούλου. Η Ντόρα κατάφερε να εμπνεύσει και να συσπειρώσει καλλιτέχνες και λάτρεις της μουσικής με αποτέλεσμα το φεστιβάλ αυτό να ξεκινήσει -παρά τις δυσκολες συνθηκες- και να εδραιωθεί.

-Ως πιανίστρια γνωρίζετε τι σημαίνει να βρίσκεσαι πάνω στη σκηνή, ενώ ως υπεύθυνη παραγωγής γνωρίζετε τι χρειάζεται για να στηθεί μια συναυλία. Πότε νιώθετε ότι οι δύο αυτοί ρόλοι συγκρούονται και πότε ότι αλληλοσυμπληρώνονται;

Οι απαιτήσεις της κάθε ιδιότητας είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Η μουσική χρειάζεται αφοσίωση, αυτοσυγκέντρωση, εμβάθυνση και -κάποιες φορές- απομόνωση. Αντιθέτως η παραγωγή είναι ένας αγώνας δρόμου με δεκάδες διαφορετικά ζητήματα που πρέπει να δρομολογηθούν και προβλεφθούν, με εκατοντάδες μειλ και τηλεφωνήματα, συνεχή επαφή με πολύ κόσμο, συνεννοήσεις, διαπραγματεύσεις, οικονομικούς προϋπολογισμούς και απολογισμούς – και όλα αυτά πρέπει να γίνονται άμεσα, αλλά συγχρόνως ήρεμα και αποτελεσματικά. Πάντα με καλή διάθεση.

Οπωσδήποτε η διπλή αυτή ιδιότητα με έχει διδάξει τι χρειάζεται η κάθε πλευρά και νομίζω ότι με έχει βοηθήσει να καταλάβω ολοκληρωμένα τις απαιτήσεις και τις ανάγκες ενός φεστιβάλ.

-Οι συναυλίες πραγματοποιούνται σε χώρους που δεν είναι συμβατικές αίθουσες μουσικής. Πιστεύετε ότι το τοπίο της Αίγινας γίνεται τελικά συνδιαμορφωτής της μουσικής εμπειρίας;

Οι συναυλίες σε εξωτερικούς χώρους είναι μια τελείως διαφορετική εμπειρία, στην οποία οφείλει κανείς να προσαρμοστεί είτε είναι μουσικός επί σκηνής είτε είναι ακροατής. Πρέπει πρώτα απ’ όλα να δεχτεί κανείς ότι το εξωτερικό περιβάλλον δεν είναι πλήρως ελεγχόμενο. Μπορεί να έχει δυνατό αέρα, θορύβους, υγρασία ή ζέστη και όλα αυτά δυσκολεύουν πολύ τη συναυλιακή διαδικασία. Από την άλλη όμως οι εξωτερικές συνθήκες πολλές φορές συμμαχούν και συμπράττουν σε μια πιο ολιστική εμπειρία. Για παράδειγμα οι συναυλίες μας στο θέατρο Μολφεση συνδυάζονται με μια εκπληκτική θέα, στην αυλή του Ναού του Σωτήρος απολαμβάνουμε το ελαφρύ αεράκι και το διακριτικό πρελούδιο των τζιτζικιών (που σταματούν όταν ξεκινήσει η μουσική!) και στην παραλία της Αύρας έχουμε για συντροφιά τα καράβια που περνούν και το κύμα της θάλασσας.

-Αν σας ζητούσε κάποιος να περιγράψετε το Μουσικό Φεστιβάλ Αίγινας χωρίς να χρησιμοποιήσετε τις λέξεις “μουσική”, “φεστιβάλ” και “Αίγινα”, τι θα λέγατε;

Συνάντηση. Συνάντηση ανθρώπων, μουσικών, αναμνήσεων, ιδεών. Κάθε χρόνο αυτή η συνάντηση νιώθω ότι έχει όλο και μεγαλύτερη χαρά, προσμονή και ενθουσιασμό.

– Αν μπορούσατε να κρατήσετε μόνο έναν ήχο από αυτά τα είκοσι χρόνια, ποιος θα ήταν; Το χειροκρότημα στο τέλος μιας συναυλίας, οι πρόβες σε έναν άδειο χώρο ή η σιωπή λίγο πριν ακουστεί η πρώτη νότα;

Στην καρδιά μου έχω πάντα τους ήχους των προβών το βράδυ πριν τη συναυλία στην ησυχία της νύχτας. Εκεί, απαλλαγμένη προσωρινά από τα οργανωτικά άγχη, απολαμβάνω σπουδαίους συναδέλφους να δημιουργούν σε μια συνθήκη πιο χαλαρή και άμεση. Και επιβεβαιώνω ότι η καλή μουσική είναι μεθυστική και θεραπευτική. Όσο κόπο και αν απαιτεί, στον τελικό απολογισμό είναι ένα δώρο.

Διαβάστε επίσης:

20ό Μουσικό Φεστιβάλ Αίγινας: Το αναλυτικό πρόγραμμα της φετινής διοργάνωσης