Στα νησιά του Αιγαίου η ζωή διεκδικεί τη θέση της πάνω στο βράχο. Το οικοσύστημα αυτό, αν και μοιάζει άγονο, είναι ένα δίκτυο ζωής που διδάσκει την οικονομία των πόρων και την αντοχή στο χρόνο. Ο άνθρωπος του Αιγαίου έμαθε να κατοικεί ανάμεσα στους βράχους. Να καλλιεργεί εκεί το ελάχιστο. Δε δάμασε ποτέ το βουνό. Σεβάστηκε την αγριάδα του τοπίου, δεμένος με μια μακροχρόνια σχέση αλληλεξάρτησης με τη Γη αυτή.
Η παρούσα σειρά έργων εστιάζει στην ανθεκτικότητα αυτών των οικοσυστημάτων, εκεί όπου η χλωρίδα και το βραχώδες ανάγλυφο συνθέτουν ένα σκηνικό αδιάκοπης πάλης και προσαρμογής Η εσωτερική δύναμη του μεσογειακού τοπίου αναδεικνύεται μέσα απ’ την απεικόνιση των δέντρων που ριζώνουν στις σχισμές της πέτρας και των βουνών που στέκουν εκτεθειμένα στα στοιχεία της φύσης.
Τα έργα προσκαλούν το θεατή να αναλογιστεί τη δικιά μας θέση μέσα απ’ αυτά τα ευάλωτα αλλά πανίσχυρα συστήματα, αναζητώντας τη δική μας αυθεντικότητα στις ρίζες και την πέτρα του αρχιπελάγους…
