Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017
Βιβλίο: Το βιβλίο της Κατερίνας - Αύγουστος Κορτώ
Δημοσίευση: Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014 12:53
Βιβλίο: Το βιβλίο της Κατερίνας - Αύγουστος Κορτώ

Για ορισμένα βιβλία, μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να μιλήσω και να εκφράσω την άποψή μου. Αυτό μπορεί να συμβεί για δύο διαφορετικούς λόγους. Ο πρώτος, έχει να κάνει με την ίδια την ιστορία η οποία και μπορεί να είναι τόσο προσωπική που το να την "αγγίξω" με τις λέξεις μου, με φέρνει σε αμηχανία, σαν να μην έχω δικαίωμα για κάτι τέτοιο.


Ο δεύτερος, σχετίζεται με την τελειότητα ενός κειμένου το οποίο δεν επιδέχεται κριτικής και που όσα και να πεις, θα είναι πολύ λίγα. Το τελευταίο βιβλίο, λοιπόν, με την υπογραφή του Αύγουστου Κορτώ, "Το Βιβλίο Της Κατερίνας", είναι ένα λογοτεχνικό κείμενο που με δυσκολεύει στο να εκφραστώ, όχι για έναν από τους δύο λόγους που προανέφερα, αλλά και για τους δύο μαζί, συνδυαστικά και αυτό, είναι πραγματικά σπάνιο και συνάμα, πολύ-πολύ σπουδαίο. Και ναι, το βιβλίο αυτό, αληθινό και ειλικρινές, αιχμηρό, χιουμοριστικό, δραματικό, με έντονο αυτοσαρκασμό, σκληρό και αδυσώπητο, είναι ένα σπουδαίο βιβλίο που συγκλονίζει και σε προκαλεί να σκεφτείς, όχι μόνο ποιος είσαι, αλλά και τι συμβαίνει γύρω μας.


Όπως ήδη θα γνωρίζετε, το συγκεκριμένο βιβλίο, δεν είναι ένα μυθοπλαστικό μυθιστόρημα , αλλά η πραγματική ιστορία της μητέρας του Αύγουστου, της Κατερίνας. Μιας γυναίκας που πάλεψε για χρόνια ολόκληρα με μια πνευματική νόσο και που στο τέλος, νικήθηκε και παραδόθηκε μόνη της, πρόθυμα, στο θάνατό της. Και ίσως αρκετοί να βιάστηκαν να κατηγορήσουν τον συγγραφέα πως έβγαλε τα προσωπικά του στη φόρα με σκοπό να προκαλέσει συζητήσεις γύρω από το όνομά του. Εν μέρη, δεν θα αδικήσω όσους το σκέφτηκαν γιατί είναι ελάττωμα της ανθρώπινης φύσης να σκέφτεται πάντα και πρώτα το κακό. Όμως, έχω να πω κάτι σε όλους αυτούς. Ο Αύγουστος, δεν έχει ανάγκη από κάτι τέτοιο και το έργο του όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκεται στο συγγραφικό, και όχι μόνο, χώρο, το αποδεικνύει περίτρανα. Δεν έχει ανάγκη από σκάνδαλα, δεν χρειάζεται διαφήμιση. Το όνομά του και μόνο είναι εγγύηση και αυτό που εισέπραξα εγώ ως αναγνώστρια, ήταν πως ίσως απλά να επιζητούσε τη λύτρωση που μόνο μια εξομολόγηση μπορεί να προσφέρει.


Ίσως η πρώτη σας σκέψη διαβάζοντας για την αυτοκτονία της Κατερίνας, να είναι ο θυμός. Ίσως αυτό να είναι το φυσικό μας ένστικτο απέναντι σε κάποιον που δεν εκτιμούσα αρκετά τη ζωή και που τη θυσίασε μάταια και άδοξα. Και όμως, καθ' όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης της Κατερίνας,διαβάζοντας όλα όσα εκείνη πέρασε και όλα όσα έκανε τους άλλους να περάσουν, δεν μπορώ να νιώσω για εκείνη ούτε θυμό, ούτε οργή, αλλά ούτε και οίκτο. Η πρώτη σκέψη που περνάει από το μυαλό μου, είναι να νιώσω συμπόνοια και κατανόηση. Όχι, δεν μπορώ να ταυτιστώ μαζί της, δεν μπορώ καν να διανοηθώ πως είναι να ζεις με έναν δαίμονα σαν και τον δικό της για τόσα χρόνια, όπως δεν μπορώ να φανταστώ πως είναι δυνατόν να μπορείς μέσα στην τρέλα σου να δώσεις τόση πολλή αγάπη. Γιατί ναι, η Κατερίνα, μπορεί σε όλη την πορεία της ζωής της να μην πήρε όλη εκείνη την αγάπη που άξιζε, αφού μέχρι να γνωρίσει τον άντρα της περιστοιχιζόταν από φαιδρά άτομα χωρίς αισθήματα και ανίκανα να νιώσουν, έδωσε όμως περισσότερη από πολλούς υγιείς και ικανούς.


Είμαι βέβαιη πως για τον Αύγουστο, Πέτρο στο βιβλίο, το να ολοκληρώσει το συγκεκριμένο βιβλίο, ήταν το πιο δύσκολο εγχείρημα της ζωής του. Όχι μόνο ξεγύμνωσε τη δική του ψυχή και τα συναισθήματά του, αλλά και της μητέρας του για την οποία, προφανώς, έχει αισθανθεί στην πορεία της ζωή του μίσος -μίσος για όλα εκείνα που η αρρώστια της τους ανάγκασε σαν οικογένεια να περάσουν-, μα πάνω απ' όλα, έχει αισθανθεί απέραντη και ανιδιοτελή αγάπη αναγνωρίζοντας πως μέσα στη δίνη της τρέλας, του χαπιών, του αλκοόλ, της αδυναμίας της για εκείνον που μπορεί να ήταν ακόμα και καταστροφική ορισμένες φορές, η Κατερίνα, τον ανέθρεψε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, δίνοντάς του απέραντη αγάπη, βλέποντας στο πρόσωπό του ολόκληρο τον κόσμο και τελικά, έδωσε τέλος στη ζωή της για να του επιτρέψει να ζήσει ελεύθερος τη δική του, όσο οξύμωρο κι αν φαντάζει αυτό. Ο Αύγουστος Κορτώ, χωρίς δισταγμό, με γρήγορο ρυθμό και γλώσσα που τσακίζει κόκαλα και συνειδήσεις, μέσα από τη φωνή της Κατερίνας του, μας αφηγείται μια ιστορία που πραγματικά σε συγκινεί και σε κάνει να δακρύζεις, τόσο για την τραγικότητα, όσο και για το μεγαλείο της αγάπης που τελικά, ό,τι κι αν συμβεί, είναι πάντα εκεί.


Το βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ με τίτλο Το βιβλίο της Κατερίνας κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

Εκτύπωση
Περισσότερα
Οι άνεμοι του χρόνου - Ελένη Τσαμαδού: Κριτική βιβλίου
13.02.2017 13:53
Τα ιστορικά μυθιστορήματα δεν είναι από τα πλέον αγαπημένα μου, ωστόσο αναγνωρίζω την δυσκολία που έχουν κατά την συγγραφή τους. Δεν είναι εύκολο για έναν δημιουργό, να γράψει ένα βιβλίο το οποίο θα παντρεύει άρτια, διατηρώντας τις απαραίτητες ισορροπίες, ανάμεσα στην Ιστορία και την μυθιστορία.
Μπελγκρέιβια - Julian Fellowes: Κριτική βιβλίου
06.02.2017 10:06
Ο Julian Fellowes είναι γνωστός σεναριογράφος και συγγραφέας, με μας τους Έλληνες να τον γνωρίζουμε κυρίως με την πρώτη του ιδιότητα, και αυτό εξαιτίας της προβολής της πολύ επιτυχημένης του σειράς, "Ο Πύργος του Ντάουντον", στη χώρα μας. Πλέον, έφτασε η ώρα να τον γνωρίσουμε και  με τη δεύτερη, και αυτό χάρη στο βιβλίο του "Μπελγκρέιβια", το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, οι οποίες έχουν κάνει εντυπωσιακό άνοιγμα στη ξένη λογοτεχνία, αλλά και πολύ προσεγμένες και σπουδαίες συνάμα επιλογές. Είναι, λοιπόν, το εν λόγω βιβλίο, που βρίθει από πάθη, έρωτας, σκοτεινά μυστικά, μισαλλοδοξίες και κοινωνικές διακρίσεις, ένα ακόμα αριστούργημα;
Το νέο όνομα - Έλενα Φερράντε: Κριτική βιβλίου
30.01.2017 10:36
Έφτασε η στιγμή να μιλήσουμε για το δεύτερο βιβλίο μιας από τις πιο πολυσυζητημένες σειρές βιβλίων του 2016, το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό, για μια ακόμη φορά από τις εκδόσεις Πατάκη, που έχουν το δικό τους, ιδιαίτερο τρόπο να κάνουν τη διαφορά.
Η κόρη της Αυστραλίας - Harmony Verna: Κριτική βιβλίου
24.01.2017 15:57
Υπάρχουν βιβλία τα οποία είναι κατασκευασμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να προσφέρουν στους αναγνώστες τους δυνατές συγκινήσεις, ταξιδεύοντάς τους σε αλλοτινούς τόπους και καιρούς, συστήνοντάς τους ήρωες που δεν γίνεται να μην αγαπήσουν, και μοιράζοντας μαζί τους ιστορίες αγάπης που μοναδικός τους σκοπός είναι να μείνουν αλησμόνητες, να μην σβηστούν ποτέ από την καρδιά και το μυαλό όσων τις βιώσουν. Μια τέτοια ιστορία είναι και "Η κόρη της Αυστραλίας". Είναι όμως μόνο όλα τα παραπάνω; Αν με ρωτάτε, τότε σας απαντάω με το χέρι στην καρδιά πως όχι, το βιβλίο αυτό είναι πολλά περισσότερα γιατί όχι μόνο μας χαρίζει απλόχερα όσα προαναφέρθηκαν, αλλά γιατί το κάνει με τρόπο αληθινό, ρεαλιστικό και απόλυτα ειλικρινή.
Δεκατρία κεριά στο σκοτάδι - Μένιος Σακελλαρόπουλος: Κριτική βιβλίου
14.12.2016 17:14
Έχετε σκεφτεί ποτέ πως τις βασικές μας αισθήσεις, αλλά και τις κύριες ικανότητές μας ως ανθρώπινα όντα, τις θεωρούμε δεδομένες; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως ζούνε οι άνθρωποι που στερούνται κάποια εξ' αυτών;
Ο Χάρι Πότερ και το καταραμένο παιδί - Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, Τζ. Τίφανι, Τζ. Θορν: Κριτική βιβλίου
05.12.2016 15:11
Δεν είναι μυστικό! Μεγάλωσα με τον Χάρι και τις περιπέτειές του! Είμαι από τις μεγαλύτερες και πιο πιστές του fans. Έχω διαβάσει τα βιβλία της Rowling πολλάκις, έχω δει τις ταινίες ακόμα περισσότερες φορές, κάθε φορά κλαίω και συγκινούμαι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, με την πρώτη, έχω μπει σε διαδικασία να συζητήσω με παρέες και να υπεραναλύσω ακόμα και τις πιο μικρές λεπτομέρειες σε σχέση με τη σειρά, και χίλια δυο άλλα πράγματα που δεν θα τ' αναφέρω ένα προς ένα. Αν το κάνω, κινδυνεύω ν' αρχίσω να μπουρδολογώ.
Μόνο τα μάτια μένουν - Μαρία Ρουσάκη: Κριτική βιβλίου
25.11.2016 11:55
Η Μαρία Ρουσάκη, έπειτα από πολλά χρόνια συγγραφικής παρουσίας στα δρώμενα της παιδικής λογοτεχνίας, τόλμησε φέτος να κάνει το επόμενο βήμα, ν' ασχοληθεί και με την ενήλικη, προσφέροντας ένα μυθιστόρημα αρκετά τρυφερό και συγκινητικό.
Δεν είσαι εδώ (Τριλογία της Κρήτης) - Πολυχρόνης Κουτσάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 16:36
Κάθε φορά που μια αγαπημένη λογοτεχνική σειρά φτάνει στο τέλος της, νιώθω βαθιά συγκίνηση αλλά και μια γλυκιά νοσταλγία, γιατί κάπου βαθιά μέσα μου θα ήθελα να έχει λίγο ακόμα. Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η "Τριλογία της Κρήτης" του Πολυχρόνη Κουτσάκη, μια εφηβική αστυνομική περιπέτεια γεμάτη δράση, μεταφυσικό στοιχείο, έρωτα, αγάπη, αγωνία, θυσία και αυτοθυσία -με τα δύο αυτά να συνδυάζονται τις περισσότερες φορές-, παραστατική απεικόνιση των πανέμορφων Χανίων και των μυστικών που αυτά κρύβουν -υπό την σκέπη μιας μαγείας βγαλμένη σαν από άλλη εποχή-, κινηματογραφική αφήγηση γεγονότων που σε κρατάνε καθηλωμένο. Μια τριλογία που έφτασε στο τέλος της μέσω ενός δυναμικού κρεσέντου σκέψεων και συναισθημάτων που με έκαναν να κλαίω με μαύρο δάκρυ, νιώθοντας μια γλυκόπικρη συγκίνηση.