Το πεδίο του χορού είναι ήδη πλούσιο σε χορογραφική εμπειρία και αναζητά συνεχώς νέα μέσα καινοτομίας που σχετίζονται με την κίνηση. Πώς μπορούν να διευρυνθούν τα χωρικά όρια και η δραματουργία, κατά την διαδικασία ανάπτυξης μίας παράστασης χορού στον φυσικό χώρο, εισάγοντας την τεχνολογία ως εργαλείο σύνθεσης ή ως συν-δημιουργό; Πώς μπορούμε να συνδέσουμε διαφορετικά τη φαντασία, την τεχνολογία και το φυσικό σώμα, εμπλουτίζοντας τη σχέση τους; Πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε μία επαυξημένη εμπειρία για το κοινό, μετακινώντας το από την παθητική θέση;

Η Εκτεταμένη Πραγματικότητα – XR (eXtended Reality) είναι ένας γενικός όρος που περιλαμβάνει την Επαυξημένη Πραγματικότητα – AR (Augmented Reality), την Εικονική Πραγματικότητα – (Virtual Reality), τη Μικτή Πραγματικότητα – MR (Mixed Reality) και όλα τα ενδιάμεσα. Η XR φέρνει επανάσταση στις καθημερινές εμπειρίες των χρηστών και μεταμορφώνει διάφορα τμήματα της βιομηχανίας, από τη βιομηχανική κατασκευή και την υγειονομική περίθαλψη, στην εκπαίδευση, το εμπόριο γενικότερα και τις τέχνες.

Το μέσο του «εμβυθιστικού εικονικού χώρου», ή της εικονικής πραγματικότητας -VR όπως είναι γενικά γνωστό- έχει ενδιαφέρουσες δυνατότητες ως αρένα για την κατασκευή μεταμορφώσεων του χώρου και της συνείδησης, όπως βιώνεται υποκειμενικά. Η μεταμόρφωση του χώρου, μπορεί να μας δώσει την δυνατότητα να εμβυθιστούμε σε μια εικονική σφαίρα που δεν μοιάζει με τις συνήθεις οπτικές, αντιλήψεις και εμπειρίες μας, βιώνοντας ακόμα και το θείο (divine). Αυτό δημιουργεί μια αντιληπτική μετατόπιση, καθώς η προσοχή μας ανακατευθύνεται, μακριά από την αλληλεπίδραση με έναν κόσμο πραγμάτων, στην επίγνωση της δικής τους ενσάρκωσης μέσα στον χώρο και τον χρόνο. Και αυτό (το αντίκτυπο) μπορεί δημιουργήσει μια αίσθηση απορίας, έκπληξης ή ακόμα και φόβου ή αγωνίας και μπορεί να είναι βαθιά συναισθηματικό. Οι συμβάσεις της βιομηχανίας του VR περιλαμβάνουν έμφαση στον φωτορεαλισμό καθώς και στην αλληλεπίδραση που βασίζεται στο χέρι, όπως τα joysticks, τα οποία ενισχύουν μια ασώματη, ελεγκτική και συχνά επιθετική στάση απέναντι στον κόσμο. Ωστόσο τα κίνητρα στην δημιουργία εμπειριών εικονικής πραγματικότητας μπορεί να είναι και φιλοσοφικά, προκαλώντας το μέσο και την χρήση του.

Στο TERRAS η χρήση της εικονικής πραγματικότητας εξυπηρετεί μία δραματουργική ανάγκη, καθώς ο βασικός αφηγηματικός άξονας του έργου είναι η σύγκρουση και διερευνάται μέσα από δίπολα και τις ενδιάμεσες σχέσεις τους. Μέσα σε έναν μαύρο περιορισμένο χώρο μία ηρωίδα βρίσκεται σε μία εμπειρία μεικτής πραγματικότητας. Όταν το εικονικό μπερδεύεται με το πραγματικό, τότε βρίσκεται αντιμέτωπη με μία διαμάχη και τα όρια του μυαλού της χάνονται σε μυστηριώδεις κόσμους του σύμπαντος. ‘Eνα παράδοξο εσωτερικό δράμα που ρέει και αλλάζει, με τη σύσταση της χορογραφίας, της ψηφιακής εικόνας, της μουσικής, του φωτός κι ενός αρθρωτού κοστουμιού, απεικονίζοντας τη μεταβαλλόμενη ατμόσφαιρα και διάθεση του έργου. Χορογραφημένα επεισόδια με διαφορετικές χωρικότητες, δημιουργούν ένα αισθητηριακό περιβάλλον για το σωμα-μυαλό, άλλοτε απειλητικό και άλλοτε φιλόξενο, μία ιστορία πολλαπλών πτυχώσεων και αντιθέσεων, που σταδιακά αποταυτοποιούν την ηρωίδα.

Ο βασικός στόχος, κατά το σχεδιασμό του πολυμεσικού έργου TERRAS, προσανατολίστηκε στην υποκειμενική και εσωτερική διέγερση του θεατή, παρά σε μία αντικειμενική και συνειδητή απόκριση που βασίζεται στη λογική νόηση. Με την ενσωμάτωση των ψηφιακών μέσων (VR, algorithmic visualisations, 3D projection mapping) πειραματιζόμαστε με διάφορες τεχνικές, που άλλες φορές θραυσματοποιούν και παραλύουν το ανθρώπινο σώμα, το χρόνο, το χώρο και άλλες φορές ενοποιούν φυσικά, χωρικά και χρονικά νοήματα. Η οπτικοποίηση φυσικών φαινομένων, ενισχύει την σύνδεση του θεατή με την ευρύτερη κλίμακα του σύμπαντος, δημιουργώντας επικοινωνία μεταξύ του ανθρώπου και του συμπαντικού χώρου. Ταυτόχρονα οι προβολές ως λειτουργία συνένωσης διαφορετικών χωρικών περιβαλλόντων και ως δυνατότητα παράθεσης στοιχείων -που συνενώνουν εννοιολογικά ένα κινητικό συμβάν- εμπλουτίζουν τα ερεθίσματα που λαμβάνει το κοινό.

Ο διάλογος μεταξύ του χορού και της XR τεχνολογίας, μπορεί να προωθήσει την ανάπτυξη της διεπιστημονικής σκέψης και να δημιουργήσει κοινωνική ευαισθητοποίηση, συνδυάζοντας την τέχνη του χορού με τις επιστήμες, την φύση και την ζωή. Σε μία όλο και πιο βίαιη και αυτοματοποιημένη κοινωνία είναι σημαντικό οι τέχνες και η δημιουργική χρήση της τεχνολογίας να βοηθήσουν τους ανθρώπους να επιστρέψουν την εστίαση τους στο σώμα, στις αξίες και στην ενδοσύνδεση (interconnection) του είδους μας με την Φύση. Να συναντιόμαστε, να οραματιζόμαστε, να μετακινούμαστε και να οικειοποιηθούμε την τεχνολογία εφευρετικά, αναδημιουργώντας συνεχώς τους κοινωνικούς μας κώδικες.

Διαβάστε επίσης:

TERRAS: To νέο έργο της διεθνούς φήμης χορογράφου – κινηματογραφίστριας Χρυσάνθης Μπαδέκα στο Bios