Ο αρχικός τίτλος της παράστασης ήταν “Ο Κνέτλο Ζέλο και οι Αντί-ήρωες”, που δήλωνε πως, αν είναι όντως κάποιος, αυτός ο “κύριος”, τότε είναι ο προστάτης και οικοδεσπότης, και εκείνοι, οι προστατευόμενοι του.
Τι προστατεύει και τι παρουσιάζει;
Αποσπάσματα και αποστάγματα λόγου -Λωτρεαμόν, Ρουσώ, Κητς, Λόρκα- και τραγούδια που υποστηρίζουν και μεταλλάσσουν τη σκέψη τους.
Η παράσταση είναι βαριετέ, διότι, πρώτον, περιλαμβάνει σπαράγματα διαφορετικών συγγραφέων, κι έτσι, εκ των πραγμάτων, κάθε σκηνή διαφέρει, ως προς το περιεχόμενο και τη στόχευσή της: Η μία, την άλλη διαδέχεται, σαν τα μουσικά κομμάτια μιας συναυλίας, ή τα νούμερα ενός σόου στο τσίρκο.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Κοινός όμως παρονομαστής, είναι αυτός, ο Κνέτλο, σαν ένας ταχυδακτυλουργός που εναλλάσσεται στους χαρακτήρες, δανείζοντάς τους την υπόστασή του. Αυτοανακηρυγμένος πρεσβευτής των ιδεών τους, προστάτης και θιασώτης των πνευμάτων τους, μισθώνει ένα θέατρο για να διαδώσει και να μυήσει και άλλους, στον τρόπο σκέψης τους.
Η παράσταση προπαγανδίζει απερίφραστα ιδέες και ιδεώδη για τον τρόπο ζωής μας, αντιπαρέρχεται την ιδεολογία της μάζας, διεκδικεί το δικαίωμα στην αυτόνομη ύπαρξη, επιδιώκει τον ερωτισμό και τη σουρεαλιστική σύνδεση με πράγματα και ανθρώπους, διαφωνεί κάθετα με τον καθωσπρεπισμό (του σήμερα του χθες και αύριο) κι επιδιώκει τη σύνδεση στο τώρα, με όχημα μια μαγική σκηνή και κάποια λόγια, που δεν ξέρουμε γιατί γράφτηκαν, δεν ξέρουμε τι εννοούν, δεν ξέρουμε σε τι αναφέρονται, ούτε και πώς θα εκληφθούν. Ξέρουμε όμως, ότι συνελήφθησαν και λεξιπλάστηκαν, σαν τα νήματα ενός κόσμου που μας επιτρέπει, ξανά και ξανά, να τον πλάθουμε εκ νέου, και να λέμε πού είναι το σκοτάδι και πού το φως, πού το τέρας και πού ο Θεός.
Κείμενα καταγγελτικά, ουτοπιστικά, λυτρωτικά και παραισθησιακά.
Ζητούν την εμπιστοσύνη των θεατών, και την παράδοση στην απόλαυση που μια λέξη γεννά, όταν φτιάχνει μια φράση, και μετέπειτα, μια ιδέα, μια παρόρμηση, μια υπόνοια. Κάτι, που ξεπηδά από το ‘να σώμα, για να πάει στο άλλο, και αυτό, ποιός ξέρει πού…
Γι’ αυτό κι οι θεατές, κάθονται δίπλα δίπλα (μετά του απαραιτήτου οίνου) και ο ερμηνευτής επίσης. Για να μην κόψουμε τις διόδους επικοινωνίας και τις πιθανότητες διάχυσης της νύχτας στην ημέρα, και της μεταμόρφωσης των ιδεών, σε ανθρώπους, και των ανθρώπων, σε ιδέες. Αισθήσεις.
Σημείωση: κνέτλο ζέλο είναι ένα διάσημο και λαχταριστό έδεσμα που σερβίρεται κατ’ εξακολούθηση σε τσέχικες μπυραρίες.
***
Το νέο θεατρικό έργο “Κνέτλο Ζέλο: Ένας Ντελούλου στην Αθήνα” στο θέατρο Ίσον.
Κάθε Δευτέρα στις 21:00.
Έναρξη: 10 Μαρτίου
