Μια χορεύτρια σύγχρονου χορού παραλαμβάνει από μια κούριερ ένα δέμα που δεν προορίζεται γι’ αυτήν. Παρόλο που θα το επιστρέψει, αυτό θα συνεχίσει να της παραδίδεται από την ίδια κούριερ, επηρεάζοντας την καθημερινότητά της με απροσδόκητο τρόπο.
***
-Η ταινία “Performer” δεν έχει πολλά διαλογικά κομμάτια. Γιατί αυτό;
Γιατί κατά βάθος πιστεύω πολύ στη μη λεκτική επικοινωνία, τη θεωρώ πιο ειλικρινή, και ο κινηματογράφος είναι ένα μέσο που σου δίνει τη δυνατότητα να αξιοποιήσεις την εικόνα στο έπακρο.
-Προτιμάς την εικόνα; Αν και στην ταινία σου, η εικόνα εξαπατά.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Προτιμώ την εικόνα. Είναι πολύ ενδιαφέρον πώς το θέτεις. Το σινεμά έχει μια ξεχωριστή δύναμη στον τρόπο που προσλαμβάνεται από τον θεατή. Προσφέρει τη δυνατότητα να ενεργοποιηθεί η φαντασία του και, σε συνδυασμό με τη μουσική και τα υπόλοιπα στοιχεία, να συντεθεί κάτι εξαιρετικά προσωπικό.
Ο λόγος, θεωρώ, αποτελεί το τελευταίο στάδιο στην επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Πρώτα βιώνουμε τα πράγματα και στη συνέχεια φτάνουμε στο εξωλεκτικό. Αυτά μπορεί να τα αποτυπώσει η εικόνα με ιδιαίτερο τρόπο.
Αυτό με απασχόλησε πολύ, όπως επίσης και η σχέση μας με την πραγματικότητα: πώς την αντιλαμβάνεται ο καθένας και πώς αντιλαμβάνεται τον εαυτό του μέσα σε αυτήν. Βλέπω ότι υπάρχουν πολύ μεγάλες αποκλίσεις, και ήθελα να το διερευνήσω θεματικά μέσα από τον κινηματογράφο.
-O τίτλος “Performer” προκύπτει αποκλειστικά από το επάγγελμα της πρωταγωνίστριας (Φλομαρία Παπαδάκη);
Έχει να κάνει και με αυτό, αλλά δεν είναι αποκλειστικά αυτό. Και είναι πολύ ενδιαφέρον, κατά τη γνώμη μου, γιατί στα αγγλικά η λέξη διαθέτει εξαιρετικό εύρος ως έννοια. Παρά το ότι την έχουμε συνδέσει κυρίως με όσα κάνουν οι ηθοποιοί – ερμηνευτές, πιστεύω πως αφορά και κάτι που όλοι μας κάνουμε, συνειδητά ή ασυνείδητα, στην καθημερινή μας ζωή.
Σκέψου πώς η συμπεριφορά μας εξελίσσεται με τον χρόνο: στην αρχή, για να μας συμπαθήσει κάποιος, παρουσιάζουμε αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε ή αυτό που θέλουμε να δείξουμε ότι είμαστε. Σιγά-σιγά, όσο γνωρίζουμε καλύτερα τον άλλον, “ξεκλειδώνουμε” και άλλα κομμάτια του εαυτού μας, φανερώνουμε νέες πτυχές. Οπότε νομίζω πως όλοι μας δίνουμε “performances” για διάφορους λόγους, ενίοτε ακόμη και για λόγους επιβίωσης.
-Εξαιρετικά κεντρικό ρόλο στην ταινία διαδραμάτισαν και οι χώροι, και φυσικά ο τρόπος που τους παρουσίασες. Επίσης, στο Φεστιβάλ Δράμας, στο Q&A για την ταινία σου, είπες πως προσπάθησες να αποφύγεις την ταύτιση του χώρου όπου εξελίσσεται η πλοκή με την Αθήνα.
Οι χώροι είχαν ιδιαίτερη βαρύτητα γιατί ήθελα να δώσω μια έντονη αίσθηση του κόσμου της ηρωίδας και να δημιουργήσω μια κάπως αλλόκοτη ατμόσφαιρα. Προσπάθησα να αποφύγω μέρη που θα παρέπεμπαν στην Αθήνα. Ήθελα ο θεατής να πιστέψει ότι αυτά τα μέρη μπορεί να είναι οπουδήποτε. Αυτή η πρόθεση φυσικά επηρέασε και το ύφος της κινηματογράφησης.
Χρησιμοποίησα συγκεκριμένο στυλ κινηματογράφησης για τους χώρους, με ευρυγώνιους φακούς, ώστε να φτιάξω κάδρα που καλούν τον θεατή να τα εξερευνήσει. Ήταν μια συνειδητή σκηνοθετική επιλογή, που προέκυψε και μέσα από την πολύ στενή και όμορφη συνεργασία με την διευθύντρια φωτογραφίας, Φίλι Ολσέφσκι.
Στα κοντινά πλάνα ήθελα να τονίσω λεπτομέρειες σε συγκεκριμένες στιγμές. Συνολικά, όμως, ήθελα να παίξω με τους ευρυγώνιους φακούς και το μέγεθος των πλάνων, ώστε να δώσω αίσθηση του χώρου και να αφήσω τον θεατή να συνθέσει μόνος του την εικόνα. Έτσι, σε κάθε σκηνή, ο καθένας μπορεί να παρατηρήσει διαφορετικά πράγματα, κάτι που πιστεύω ενεργοποιεί περισσότερο τη συμμετοχή του.
-Να σταθούμε λίγο στις ελικοειδείς σκάλες.
Η ταινία περιλαμβάνει αρκετούς συμβολισμούς, και οι ελικοειδείς σκάλες επαναλαμβάνονται, καθώς η κυκλική κίνηση που κάνεις με αυτές σχετίζεται με την πραγματική δράση της ηρωίδας, αλλά αντανακλά και τις διαδικασίες του μυαλού μας: τις διαδρομές της σκέψης, πώς μπερδευόμαστε και πώς αυτή η φορά των πραγμάτων θολώνει μερικές φορές την αντίληψη της πραγματικότητας.
-Πώς ήταν η εμπειρία να βρίσκεσαι με την ταινία σου στο Φεστιβάλ Δράμας;
Ήταν μια πολύ πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα. Βίωσα μια διαφορετική έκθεση από ό,τι είχα αισθανθεί σε άλλες συνθήκες ως ηθοποιός. Αν και δέχομαι κάθε καλοπροαίρετο σχόλιο, κριτική και ανάγνωση της ταινίας, ταυτόχρονα νιώθω εξαιρετικά ευάλωτος.
Νομίζω ότι όλοι οι νέοι σκηνοθέτες βιώνουν αυτή την ευαλωτότητα.. Και ειδικά στην Ελλάδα, όπου γνωρίζουμε πόσο δύσκολα γίνονται οι ταινίες, είναι μεγάλη πρόκληση να βρεθείς αντιμέτωπος με αυτό για πρώτη φορά.
Παράλληλα, νιώθω ότι κουβαλάω ένα χρέος απέναντι στους υπόλοιπους συντελεστές. Δεν το βλέπω ως «η ταινία μου», αλλά ως «η ταινία μας».
Ήταν, πάντως, μια συγκλονιστική εμπειρία.
-Οι δυσκολίες σε χρηματοδότηση και παραγωγή σε αποθαρρύνουν από το να σκεφτείς το επόμενο πρότζεκτ;
Όχι, ήδη έχω αρχίσει να επεξεργάζομαι νέες ιδέες. Άλλωστε, και το “Performer” ήταν μια επιλογή που πήραμε με τον Γιάννη Καρπούζη (παραγωγή): είτε θα αναγνωρίζαμε τις δυσκολίες και δεν θα τη γυρίζαμε, είτε θα λέγαμε «αυτά είναι τα δεδομένα» και παρ’ όλα αυτά θα προχωρούσαμε, όπως και κάναμε.
***
Η ταινία θα προβληθεί στην Αθήνα, στις Νύχτες Πρεμιέρας στον κινηματογράφο Άστορ, στις 09/10 (17.00).
