Ένα καφάσι με πορτοκάλια και δύο λάμπες… Αυτό είναι το σκηνικό περιβάλλον για να ειπωθεί η ιστορία… Η ιστορία ενός ανθρώπου που θα μπορούσε να είναι ο καθένας από μας… Ένας άνθρωπος που περιπλανιέται ανάμεσα στα γεγονότα της εποχής μας… Μιας εποχής ιδιαίτερα περίεργης και σκληρής… Μιας εποχής που τα πάντα αλλάζουν προς μια κατεύθυνση ανεξερεύνητη και για αυτό, σκοτεινή ακόμα..
Κι όμως, όλοι μας αναζητούμε όλο και περισσότερο το φως. Και την ελπίδα πως η ζωή μπορεί να κρύβει ακόμα τις πολύτιμες στιγμές της που αναδύονται σαν μικροί φάροι μέσα σε μια σκοτεινή θάλασσα..
Με οδηγό τον Beckett και τον Koltes στην δραματουργία, μαζί με τον Κωνσταντίνο Τσονόπουλο, κτίσαμε μια ιστορία ενός ανθρώπου που βρίσκει το κουράγιο να μιλήσει για όλα όσα τον εμποδίζουν να αναπνεύσει… για όλα εκείνα τα μυστικά που τον καταδιώκουν… Ώστε να μπορέσει να βρει την δύναμη να προχωρήσει τελικά παρακάτω συγχωρώντας τον εαυτό του… ανακαλύπτοντας έτσι ένα νέο τρόπο για να ζει…
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Οι σιωπές του Beckett και η ορμή από τα θραύσματα των ιστοριών του Koltes, οδήγησαν στην δημιουργία ενός καινούργιου κόσμου που αποκρυσταλλώνει την δυναμική κίνηση της εποχής. Μιας εποχής που σπρώχνει στο περιθώριο όλο και μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπινων κοινωνιών είτε για λόγους οικονομικούς, είτε για λόγους κοινωνικοπολιτικούς.
Ένας άνθρωπος λοιπόν που σχοινοβατεί στο περιθώριο της κοινωνίας, γοητευτικός και ανυπόταχτος θα βρεθεί μπροστά στα μάτια των θεατών, έκθετος και ευάλωτος απέναντι στην πραγματικότητα. Θα προσπαθήσει να ανοίξει ένα δίαυλο επικοινωνίας με το κοινό σαν το μοναδικό τρόπο που βρίσκει να αντισταθεί και έτσι να λυτρωθεί.
Το ταξίδι αυτής της παράστασης έχει ξεκινήσει το 2022 στον χώρο του M54 για να επαναληφθεί τον Απρίλιο του 2025 στον ίδιο χώρο και να καταλήξει πιά, με καινούργια εκδοχή, στην Κάμιρο.
Αυτό που μπορώ να πω σαν βιωμένη εμπειρία από αυτό το θεατρικό υλικό, είναι ότι η δύναμη που ασκεί το κοινό στην διαμόρφωση της παράστασης είναι καταλυτική. Η συμμετοχή του στην αφήγηση της ιστορίας αποκτά τις διαστάσεις μιας εξομολόγησης. Ένας άνθρωπος που περνάει όλη του την ζωή σαν αόρατος, αποκτά υπόσταση, γίνεται ορατός μέσα από τα μάτια του κοινού και με αυτόν τον τρόπο του δίνεται η δυνατότητα να ακουστεί η δικιά του πλευρά της Ιστορίας.
Σε ένα κόσμο που βουλιάζει στην μοναξιά της ύπαρξης και στην απόρριψη του θανάτου, ένας και μόνος άνθρωπος ουρλιάζει το δικαίωμα του στην ζωή… Σε ένα κόσμο που επιτρέπει τις γενοκτονίες και την απώλεια της μνήμης, ένας και μόνος άνθρωπος επαναστατεί στο όνομα της χαράς και της ελευθερίας… Αόρατος παλεύει με νύχια και με δόντια να γίνει ορατός .. Ζει ανάμεσά μας και εμείς περνάμε βιαστικά από μπροστά του προσπαθώντας μάταια να επιβιώσουμε από την ίδια μας την φύση… ζούμε στον αυτόματο, χωρίς θεούς και δαίμονες πιά … επιτρέποντας τα ανεπίτρεπτα… και εκείνος τραγουδάει δυνατά στο πλάι μας προσπαθώντας απεγνωσμένα να συγκρατήσει έναν φλοίσβο ελπίδας μέσα στην κατάρρευση…
Είναι μια παράσταση που διεκδικεί να δημιουργήσει μια φλούδα ζωής μέσα σε ένα κόσμο που γίνεται όλο και πιο πλαστικός…
Διαβάστε επίσης:
Κωνσταντίνος Τσονόπουλος: Όλοι έχουμε νιώσει «αόρατοι», έστω και για λίγο
Δωρεάν χώμα για όλους / εκδοχή 2: Η site-specific παράσταση της Ελένης Μποζά στην Κάμιρο
