Assemblage ανακατασκευές, χωρικές παρεμβάσεις και ζωγραφικά έργα εμφανίζονται ως κατάλοιπα ιστοριών που επιμένουν στον χρόνο: λειτουργούν ως σημεία εκκίνησης και ενθύμησης αφηγήσεων που δεν συγκροτούνται γραμμικά, αλλά ξεδιπλώνονται αποσπασματικά, κυκλικά και πολυρυθμικά.
Σε αυτό το πεδίο, η αφήγηση δεν αντιμετωπίζεται ως αναπαράσταση, αλλά ως μια διαδικασία που ενεργοποιείται διαρκώς εκ νέου. Αντλώντας από την προφορική παράδοση και τη λογική του ίχνους της περφόρμανς, ο Δημήτρης Αμελαδιώτης προσεγγίζει το storytelling ως ενσώματη και σχεσιακή πρακτική, όπου το νόημα δεν προϋπάρχει, αλλά αναδύεται μέσα από παύσεις, αστοχίες και μετατοπίσεις. Το λάθος, η τυχαιότητα και η ενδεχομενικότητα λειτουργούν ως παραγωγικές συνθήκες αφήγησης, επιτρέποντας στις ιστορίες να παραμένουν ανοιχτές, ρευστές και συλλογικές· περισσότερο φορείς εμπειρίας και μνήμης παρά κλειστά αφηγήματα.
Παρότι οι περφόρμανς δεν πραγματοποιούνται στον εκθεσιακό χώρο, τα έργα φέρουν τις αφηγήσεις τους ως υλικά κατάλοιπα ζωντανών δράσεων. Λειτουργούν ως αντικείμενα μνήμης που ενεργοποιούν τη συλλογική φαντασία, αντλώντας από αόρατες πληροφορίες, αποθηκευμένες βαθιά στη σωματικότητα, και στις σχέσεις που συγκροτούνται μεταξύ μας. Μέσα από αυτά, η έκθεση “Rhythms & Rituals of Cohabitation” διαμορφώνει μια συνθήκη συγκατοίκησης ιστοριών, σωμάτων και υλικοτήτων, προτείνοντας την αφήγηση ως πράξη φροντίδας, μετάδοσης και επιβίωσης· έναν κοινό χώρο συμβίωσης όπου οι ιστορίες δεν ανήκουν σε έναν δημιουργό, αλλά κυκλοφορούν, μεταλλάσσονται και συνεχίζουν να λέγονται.
Κείμενο / Επιμέλεια: Εύα Παπανικολάου & Γιώργος Γεροντίδης
