Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Δημήτρης Αθηνάκης: Ένα μόνιμο «δεν ξέρω» ή τζόγος

Δημήτρης Αθηνάκης: Ένα μόνιμο «δεν ξέρω» ή τζόγος

Κάποτε, στην ερώτηση «γιατί γράφεις;», απαντούσα «γιατί έτσι»· σε αντίστοιχη ερώτηση, «τι είναι η ποίηση;», παρακαλούσα να υπάρχει ένα «για σένα»· πέντε χρόνια μετά το πρώτο βιβλίο και δύο μετά το δεύτερο, δεν έχω απάντηση σε καμία από τις δύο ερωτήσεις· θέλετε γιατί με τα ποιήματα απαντώ ― ή έτσι, τουλάχιστον, νομίζω ―, θέλετε γιατί ποτέ, στην πραγματικότητα, δεν ξέρω· έχω ένα μόνιμο «δεν ξέρω»· συχνά, μου βγαίνει ένα θολό «γιατί δεν μπορώ αλλιώς» ή ένα ναρκισσιστικό «γιατί αυτό ξέρω να κάνω, μεταξύ άλλων»·

δεν ικανοποιούμαι· όταν με συστήνουν ως ποιητή, αρνούμαι μόνιμα τον τίτλο· έχω βγάλει δύο βιβλία, αλλά ποιητής δεν είμαι· γιατί δεν μπορώ να το ορίσω· κι όταν δεν μπορώ ― ή δεν θέλω ― να ορίσω κάτι, δεν μπορώ να ταυτιστώ· οι τίτλοι όμως χρησιμοποιούνται για να συνεννοούμαστε· ίσως χρησιμοποιούνται για να υπάρχουμε· ίσως, πάλι, οι τίτλοι και οι ταμπέλες φανερώνουν την αδήριτη ανάγκη μας να μπορούμε να υπάρχουμε «ως»· δεν ξέρω τι είναι ποίηση, δεν ξέρω γιατί γράφω, δεν ξέρω καν αν θα συνεχίσω να ψάχνω τον ορισμό ή αν θα συνεχίσω να γράφω· αδιαφορώ για το μέλλον μου στην ποίηση, αλλά δουλειά μου είναι οι λέξεις, που έλεγε η Σέξτον· οι λέξεις των άλλων με σημαδεύουν, με ραντίζουν, με καλλιεργούν, με θυμώνουν, με αγκαλιάζουν, με διαμορφώνουν, με απωθούν,
με φτιάχνουν, με χαλάνε· τις προσέχω σαν baby-sitter, αλλά όχι σαν μάνα ή πατέρας· ούτε καν τις δικές μου· οι δικές μου λέξεις, έστω ώς τώρα, είναι ένα παρελθόν που καταγράφω, ένα ληξιαρχείο εμπειριών· ένα συνονθύλευμα based-on-a-true-story, που μοιάζει με ποίηση, αλλά δεν ξέρω αν είναι· άλλες φορές αδιαφορώ· άλλες, πάλι, κόπτομαι για το πώς φαίνονται· γνωρίζω όμως ότι η ποίηση θέλει χιλιόμετρα, μέσα κι έξω, και έχει ανάγκη από φούσκωμα· σαν μπαλόνι, η ποίηση μας ζητά να φυσήξουμε για να βγει αυτό το στρογγυλό πράγμα, που είναι πανάλαφρο και θέλει να πετάξει μακριά· αμφιβάλλω αν μπορεί να πάει ψηλά· κάθε φορά, είναι ένα στοίχημα· νά, ίσως η ποίηση είναι ένα στοίχημα· ένας τζόγος που δεν ξέρω πόσο μακριά ή πόσο ψηλά θα σε πάει· το δικό μας στοίχημα είναι
ν’ αδιαφορούμε· και πάντοτε το χάνουμε.

Info: Ο Δημήτρης Aθηνάκης γεννήθηκε στη Δράμα το 1981. Σήμερα, απασχολείται περισσότερο στον χώρο του art and cultural management ως concept developer, με έμφαση στα social media και τους νέους τρόπους επικοινωνίας. Εργάζεται επίσης ως επιμελητής, μεταφραστής και κριτικός λογοτεχνίας. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές: «Δωμάτιο μικρών διακοπών: ένα ποίημα μικρού μήκους και άλλα πλάνα» (εκδ. Κέδρος, 2012) και «χωρίσεμεις» (εκδ. Κοινωνία των (δε)κάτων, 2009). Ασχολείται με τη φωτογραφία συνθέτοντας μικρά πρότζεκτ, και με τη μουσική ως ραδιοφωνικός παραγωγός. Διατηρεί με την Αγγελική Ζερβού τη στήλη «Shoegazing City» στο popaganda.gr, ερευνώντας τον αστικό χώρο. Από το 2013, συμμετέχει στη δημιουργική ομάδα medianeras.gr

*Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 30

Φωτό: John Kilpasis

Σχετικές ειδήσεις
Βασίλης Γκουρογιάννης: Σενάριο αθανασίας
07.04.2016 11:35
Η διαδικασία της γραφής μυθιστορήματος ποικίλλει από συγγραφέα σε συγγραφέα. Οι περισσότεροι πριν αρχίσουν να το γράφουν έχουν κατά νου μια βασική ιδέα που σιγά σιγά γίνεται σχέδιο και συνεχώς εξελίσσεται στο μυαλό και στο χαρτί προς ορισμένη κατεύθυνση σχηματίζοντας πρωταγωνιστή και δευτερεύοντες ήρωες, σκιτσάροντας τους επιμέρους χαρακτήρες, την εξέλιξη της πλοκής, καταλήγοντας ακόμη και στο τέλος του μύθου πριν καν αρχίσουν να γράφουν την αρχή. Σε μένα τα πράγματα λειτουργούν εντελώς διαφορετικά.
Γιώργος Κ. Ψάλτης: Στο καφέ Ombre
11.03.2016 13:18
Στα δάχτυλά μου
μυρίζω από το πρωί 
τον ύπνο μίας Μαρίας.
 Γράφω στο κινητό
 "Πόσο ωραία που δεν έχω πλύνει ..."
 και σβήνει. Ξαφνικά,
 μ' ένα goodbye στην οθόνη.

Ευτυχία Παναγιώτου: Περιοχή κινδύνου
12.02.2016 13:07
Η δουλειά του ποιητή είναι δύσκολη, μα δεν το ξέρεις ακόμη. Μια ενστικτώδης πράξη σε ωθεί να περισώσεις λέξεις. Μα, όταν ακούγεται φρικτή μια μουσική, κουνάς δεξιά κι αριστερά το κεφάλι: δεν είμαι εγώ αυτό. Ανοίκεια, ακατοίκητη, αυτή η νέα γλώσσα σε καλωσορίζει σε μια περιοχή κινδύνου.
Δημήτρης Σωτάκης: Λογοτεχνικός αυτισμός
13.01.2016 13:04
Εγκλωβισμένοι σε μια ταχύτητα χωρίς συνοχή και έναν ολοένα ασαφέστερο ρυθμό, η λογοτεχνική σοδειά του πραγματικού χρόνου που διανύουμε και εν τέλει η ζωή ενός συγγραφέα, μού μοιάζει σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, με μια αρένα μιας αδιευκρίνιστης κοσμικής μάχης.
Ρέα Βιτάλη: Ενδιαφέρουσες χώρες οι άνθρωποι
17.12.2015 17:06
Τήνος. Πού ακριβώς; Αδύνατο να θυμηθώ. Ίσως γιατί οι λέξεις που ακολούθησαν, διέγραψαν τον τόπο. Άλλωστε ότι ακολούθησε ήταν εξω-στεριανό, ήταν ουράνιο. Όπως οι μοιραίες συναντήσεις. «Να δω, εσάς, ποιος θα σας γράψει τη βιογραφία σας;» τον ρώτησα ενώ μέσα μου αναρωτιόμουν πώς πήρα αυτό το θάρρος. Κι ήρθε ένα «Εσύ» που με εξανάγκασε να ανοιγοκλείσω τα βλέφαρα των ματιών μου σαν εκείνες τις πορσελάνινες κούκλες που κατοικούν πια σκονισμένες μόνο σε καταστήματα με αντίκες. Άκουσα καλά; Το εννοούσε; Πώς το χειρίζομαι; «Πότε ξεκινάμε;», «Αύριο».