Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017
Θέατρο: Η Μαρινέλλα συναντά τη Βέμπο (Θέατρο Badminton)
Δημοσίευση: Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014 15:22
Θέατρο: Η Μαρινέλλα συναντά τη Βέμπο (Θέατρο Badminton)

Η κύρια τάση των ελληνικών θεατρικών σκηνών τα τελευταία χρόνια είναι οι βιογραφίες. Και κυρίως οι αφηγήσεις ζωής διαφόρων μορφών του ελληνικού τραγουδιού. Φέτος ήρθε η σειρά της θρυλικής «τραγουδίστριας της νίκης», Σοφίας Βέμπο, να τιμηθεί στο σανίδι και να την υποδυθεί η μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού, Μαρινέλλα.

 

Η Βέμπο για το νεότερο, αλλά και το ευρύ κοινό έχει κυρίως συνδεθεί με τα τραγούδια του έπους του 1940, ενώ είναι λιγότερο γνωστή τόσο η ιστορία της, όσο και η προσφορά της στο πεντάγραμμο. Ταυτόχρονα, κομμάτια χιλιοτραγουδισμένα μέχρι και σήμερα, αρκετοί αγνοούν πως πρωτοερμηνεύτηκαν από εκείνη και στην πορεία πήραν το δρόμο της διαχρονικότητας.

 

Η νεαρή Σοφία, μια Βολιώτισσα, γόνος προσφύγων της Ανατολικής Θράκης, ακολουθώντας την μοίρα της, πηγαίνει στην Αθήνα και ξεκινά να τραγουδά σε διάφορα μαγαζιά. Το κοινό μαγεύεται και οι μετοχές της ανεβαίνουν κατακόρυφα στα καλλιτεχνικά σχήματα της πόλης. Κάποια στιγμή γνωρίζεται με τον μεγάλο της έρωτα, τον Μίμη Τραϊφόρο και ενώνει την καριέρα αλλά και τη ζωή της μαζί του. Ακολουθεί ο πόλεμος, η πείνα, η ψυχική και οικονομική εξαθλίωση, μα και η μεγάλη επιτυχία. Αλεξάνδρεια, Κάιρο, Αμερική, Παρίσι, Βιέννη, είναι λίγοι μόνο από τους κορυφαίους σταθμούς της Βέμπο. Ανήσυχο βέβαια πνεύμα η ίδια, δεν υποτιμά καθόλου την ελληνική ύπαιθρο και τριγυρίζει τα χωριά και τις πόλεις δίνοντας παραστάσεις. Συνοδοιπόρους προς τη δόξα έχει τον Μίμη, τον Παυλάρα, μα και την οικογένειά της.

 

Στο θέατρο Μπάντμιντον, ο Πέτρος Ζούλιας, έχοντας την επιμέλεια του κειμένου και της σκηνοθεσίας, έστησε μια παράσταση τρεισήμισι ωρών, η οποία εκτός από την πλουσιότατη παραγωγή, περιείχε κάποια αμφιλεγόμενα και άνισα στοιχεία.

 

Η Μαρινέλλα δεν ερμηνεύει τη Βέμπο, αλλά τον εαυτό της, που κατά παράδοξο και σουρεαλιστικό τρόπο, ο Τραϊφόρος καλεί να εξιστορήσει την ζωή της δεύτερης, δανείζοντας ωστόσο σε αρκετές στιγμές τη φωνή , μα και το σώμα . Φυσικά κάνει παρεμβάσεις και από την δική της καριέρα, σχολιάζοντας αναχρονιστικά τα τεκταινόμενα.

 

Η πορεία της Βέμπο περνάει σαν επισκόπηση, δίνοντας βάρος στο μουσικοχορευτικό κομμάτι, και το κλίμα των χρόνων που φεύγουν, ενώ παραλλήλως δεν αφήνει στον θεατή περιθώρια να αντιληφθεί τα κίνητρα, τις ψυχολογικές διακυμάνσεις και τα κατάλοιπα των βιωμάτων, που την έπλασαν ως τη γυναίκα που θαύμασε όλος ο κόσμος. Εφόσον η παράσταση θεωρείται βιογραφία , ίσως θα έπρεπε να υπήρχε περισσότερη εμβάθυνση σε αυτά τα σημεία.

 

Τα σκηνικά ήταν πλούσια και ποικίλα, ενώ υπήρχαν και λίγα σημεία που φάνταζαν κάπως πιο παλαιικά. Οι χορογραφίες πιστές στις τότε καλλιτεχνικές τάσεις και τα κοστούμια φανταχτερά, καλοσχεδιασμένα και όμορφα. Η μόνη ένσταση, είναι αν τελικά η παράσταση αφορούσε καθαρά την Σοφία Βέμπο ως προσωπικότητα ή ολόκληρη την εποχή έχοντας ως κεντρικό άξονα την τραγουδίστρια. Τελικά, δόθηκε αρκετό βάρος στο χωροχρονικό πλαίσιο, παραλείποντας κάποιες στιγμές την κεντρική φιγούρα.

 

Ως προς τις ερμηνείες, ξεχώρισε ο Χρήστος Στέργιογλου, που πλάθει όμορφα και πειστικά τον σύντροφο ζωής της Βέμπο, ενώ δεν λείπουν και οι καλές κωμικές στιγμές του. Στα συν ότι τον βοηθά ο απόλυτος έλεγχος στην φωνή. Ο Αντώνης Λουδάρος, είναι πληθωρικός και διαθέτει δυναμισμό πάνω στη σκηνή . Όμως στις αστείες του στιγμές ως «Παυλάρας» κατέφυγε σε ευκολίες. Ο Τάσος Κωστής και η Νεφέλη Ορφανού, μπορεί να χρησιμοποιούν μανιέρα, αλλά παραμένουν πάντοτε απολαυστικοί, όπως απολαυστικό είναι το σόλο της Στέλλας Γκίκα ως μάνα. Η Αγορίτσα Οικονόμου, ως νεαρή Σοφία, είναι ηθοποιός με προσόντα, που δεν είχε την ευκαιρία να δείξει σε μεγάλο εύρος, καθότι πιο περιορισμένος ο ρόλος . Καλή πάντως η γενική εντύπωση. Συμπαθητικοί και πειστικοί οι Τζένη Μπότση, Μιχάλης Μαρίνος και Νταίζη Σεμπεκοπούλου. Πολύ καλοί όλοι οι χορευτές και οι ερμηνευτές του θιάσου, όπως έξοχοι είναι και οι μουσικοί της ορχήστρας, υπό την καθοδήγηση του Γιώργου Ζαχαρίου. Και τέλος, το μεγάλο ατού της παράστασης, είναι φυσικά η εκπληκτική Μαρινέλλα, που παραμένει ένα μεγάλο διαμάντι της ελληνικής μουσικής, με φωνή κρυστάλλινη, γεμάτη πάθος και έκταση. Η τεράστια σκηνή του θεάτρου, πλημμυρίζει με την παρουσία και το ταπεραμέντο της.

 

Εν τέλει, πρόκειται για ένα μιούζικαλ-υπερπαραγωγή, με καλές ερμηνείες, τραγούδια στα οποία το κοινό σιγοντάρει ασυναίσθητα και την παρουσία της Μαρινέλλας, πράγματα που είναι ικανά να αποζημιώσουν όλους όσους αρέσκονται στα πλούσια μουσικοχορευτικά θεάματα.

 

 

 

Το Θέατρο Badminton παρουσιάζει το μιούζικαλ Μαρινέλλα - Βέμπο: Η συνάντηση, σε κείμενο και σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια, από τις 22 Ιανουαρίου 2014. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Τρειςευτυχισμένοι»: Ο φαύλος κύκλος της απιστίας
14.02.2017 13:59
Λίγα χρόνια μετά την «Υπόθεση της οδού Λουρσίν», το Θέατρο Πορεία ξαναστρέφεται στα κείμενα του Λαμπίς και τον σχολιασμό του περί απιστίας και διάλυσης των σχέσεων. Στον Λαμπίς, όπως και στον Φεντώ, κυριαρχούν τα ερωτικά τρίγωνα. Όμως ειδικά στον «Πιο ευτυχισμένο από τους τρεις», όπως είναι η ακριβής μετάφραση του τίτλου, οι κώδικες του είδους έχουν εκραγεί.
«1984»: Δυστοπικά μαρτύρια με διαχρονική σημασία
11.01.2017 15:23
Το μεγαλειώδες κύκνειο άσμα του Τζωρτζ Όργουελ, «1984» γράφτηκε το 1948, όμως αποδείχτηκε ακραία προφητικό, αν αναλογιστεί κανείς πως στις μετέπειτα εποχές, όπως και η δική μας, άνθρωποι «παραδίδουν» την ιδιωτικότητά τους σε κάθε είδους «Μεγάλο αδερφό», ο απολυταρχισμός κάνει και πάλι ορατή την ύπαρξή του μέσα στην κοινωνία και διάφορες χώρες ανά την υφήλιο βρίσκονται σε μια αδιάκοπη πολεμική σύγκρουση.
«Δεύτερη φωνή»: Μια κοινωνία γεμάτη απωθημένα
07.12.2016 12:18
Η κρίση και η περίοδος που τη γέννησε, τροφοδοτεί αρκετά συχνά το θέατρό μας, δίνοντας στους δημιουργούς διάφορες αφορμές για δραματουργικούς σχολιασμούς. Ένα τέτοιο έργο, είναι και η «Δεύτερη φωνή» του Μιχάλη Ρέππα και του Θανάση Παπαθανασίου, που απεικονίζει με απόλυτο ρεαλισμό, την ελληνική κοινωνία που παρακμάζει σταθερά, μέσα από τον πιο «ισχυρό» πυρήνα της: την οικογένεια.
«Το ’21»: Ελληνική Επανάσταση σε ροκ τόνους
22.11.2016 12:09
Τι μουσικές θα συνόδευαν ιδανικά την Ελληνική Επανάσταση; Παραδοσιακοί ήχοι όπως τους έχουμε συνηθίσει ή μήπως οι ροκ και πανκ αποχρώσεις αποτελούν ένα πιο ταιριαστό «χαλί» στα γεγονότα; Ο Άρης Μπινιάρης φαίνεται να απαντά σε αυτήν την απορία, μέσα από «Το ’21», μια παράσταση που ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία της σε Φεστιβάλ Αθηνών και Gazarte, την βρίσκουμε αυτή τη φορά στο θέατρο Πορεία.
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Top Girls, Αλέξης Ρίγλης
28.07.2016 14:58
Σε μια εποχή που κυλάει με φρενήρεις ρυθμούς, τα διλήμματα και οι ενδοιασμοί που γεννιούνται στη σύγχρονη γυναίκα είναι πολλαπλοί. Ζητήματα όπως η επιλογή καριέρας ή οικογένειας ή η κοινωνική ανέλιξη με πολλά θύματα και σκληρές συνέπειες, είναι μόνο μερικά από όσα αναδύθηκαν τα χρόνια της έντονης ανάγκης για χειραφέτηση. Στον απόηχο όλων αυτών των κοινωνικών συγκυριών, αλλά ταυτόχρονα την περίοδο ενός πολιτικού αναβρασμού, η Caryl Churchill γράφει τα «Top Girls», με τα οποία εξερευνά ένα σύνολο φεμινιστικών ανησυχιών και επιδιώκει να απομυθοποιήσει τις κατηγορίες της τάξης και του φύλου, προκειμένου να συμβάλει στην πολιτική μεταμόρφωση των γυναικών.
«Τρεις αδερφές»: Ζωές γεμάτες ανεκπλήρωτες προσδοκίες
23.05.2016 17:11
Από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Τσέχωφ, οι «Τρεις αδερφές», αφηγούνται το ταξίδι τριών γυναικών σε ένα σύμπαν πλημμυρισμένο συναισθήματα και τρυφερές, ανεκπλήρωτες προσδοκίες.
«Χειρόγραφο» - Χάρις Αλεξίου: Απολογισμός μιας μεγάλης πορείας
15.04.2016 11:27
«Σήμερα ήταν τρύγος και πατήσαμε σταφύλια», είναι η πρώτη φράση που ακούγεται από το στόμα της γυναίκας που μπαίνει κρατώντας στα χέρια ένα ηλεκτρονικό σημειωματάριο, του οποίου η οθόνη είναι το μοναδικό πράγμα που φωτίζει το πρόσωπό της στο πυκνό σκοτάδι. Ξεκινά τότε μια επισκοπική απαρίθμηση γεγονότων της πρώιμης ζωής της. «Σήμερα η γιαγιά έφτιαξε τηγανίτες και έβαλε πετιμέζι», «Σήμερα ο μπαμπάς είναι άρρωστος», «Σήμερα η μαμά έβαψε τα ρούχα μαύρα για να είναι έτοιμα», «Σήμερα ο μπαμπάς πήγε στην εκκλησία, γύρισε και πέθανε».
«Άννα Καρένινα»: Καταστροφικά πάθη στην Ρωσία του 19ου αιώνα
08.04.2016 15:45
Ακόμα και όποιος δεν έχει ποτέ πιάσει στα χέρια του το μυθιστόρημα του Τολστόι, γνωρίζει επιγραμματικά την τραγική ιστορία της ηρωίδας που απελπισμένη έπεσε στις ράγες του τρένου, αποζητώντας διέξοδο στα βασανιστικά της διλήμματα και αμφιθυμίες. Το βιβλίο αποτελεί ψηφιδωτό της ρωσικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, ενώ την κεντρική του πλοκή, αποτελεί το ερωτικό δράμα μιας νέας και όμορφης γυναίκας, της Άννας, η οποία αδυνατώντας να ζήσει όπως πραγματικά επιθυμεί κοντά στο πρόσωπο που αγαπά, πνίγεται μέσα στις κοινωνικές συμβάσεις.