Με αφορμή το Συμπόσιο Κεραμικής «Σύγχρονες Τεχνικές Καλλιτεχνικής Κεραμικής» 12 – 14 Σεπτεμβρίου 2026 στο Μαλάκι Βόλου, συνομιλήσαμε με τον Βαγγέλη Ανετόπουλο, Πρόεδρο του Διεθνούς Κέντρου Κεραμικής και Πολιτισμού της οικογένειας Βασιλείου Ανετόπουλου στο Βόλο, για την 90χρονη πορεία του στο τιμόνι ενός Ιδρύματος Πολιτισμού που μετρά 235 χρόνια στην υπηρεσία της Κεραμικής Τέχνης.
***
Ι. Η καταγωγή και η μνήμη
-Κύριε Βαγγέλη Ανετόπουλε, είστε ένας άνθρωπος που κουβαλάει μια αλυσίδα δυόμισι αιώνων. Το επώνυμό σας δεν το κληρονομήσατε, το επινόησε ο προπάππους σας όταν άνοιξε το πρώτο αγγειοπλαστείο της Θεσσαλίας μετά την απελευθέρωση του 1881, από μια λέξη (Άνετον) που του άρεσε. Τι σημαίνει για εσάς να φέρετε ένα όνομα που γεννήθηκε μαζί με ένα εργαστήριο;
Πρώτα απ’ όλα, θα σας πω ότι για τον παππού μου, τον Βασίλη Ανετόπουλο, τον πρώην Λείψανο, αισθάνομαι βαθιά συγκινημένος και ευτυχισμένος που αξιώθηκα να τον έχω παππού μου. Και, όπως θέλησε η φύση, να πάρω και το δικό του DNA.
Τον θαυμάζω και τον ευγνωμονώ, γιατί δεν συνέχισε απλώς την τέχνη που κληρονόμησε από τους προγόνους του. Είχε το θάρρος και τη δύναμη να αφήσει την Απείρανθο της Νάξου και να έρθει στον Βόλο, όπου, μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας το 1881, δημιούργησε το πρώτο εργαστήριο αγγειοπλαστικής.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Αν δεν είχε έρθει ο παππούς μου στον Βόλο, πιθανότατα ο πατέρας μου κι εγώ θα είχαμε μείνει στη Νάξο. Ο Βόλος όμως, ως μια δυναμική και βιομηχανική πόλη, μου έδωσε το περιβάλλον και τις ευκαιρίες να δημιουργήσω.
Όμως, πάνω απ’ όλα, θεωρώ μεγάλη μου ευτυχία και ευθύνη ότι η οικογένειά μου μπόρεσε να δημιουργήσει το Διεθνές Κέντρο Κεραμικής και Πολιτισμού, έναν χώρο μοναδικό στην Ελλάδα και με διεθνή χαρακτήρα, όπου η οικογενειακή μας παράδοση συναντά την ιστορία, την τέχνη και τις νέες γενιές. Σήμερα, στα 99 και πλέον χρόνια μου, ούτε μία στιγμή δεν έπαψα να θαυμάζω και να ευγνωμονώ τον παππού μου.
Και κάτι ακόμη που για μένα έχει ιδιαίτερη σημασία: κρατώ και φυλάω τα καλούπια του σαν κόρη οφθαλμού. Γιατί δεν τα βλέπω απλώς ως παλιά αντικείμενα. Είναι κομμάτια της οικογένειάς μας, κομμάτια της ιστορίας μας. Και θέλω να τα παραδώσουμε στις νέες γενιές, ώστε να γνωρίζουν από πού ξεκινήσαμε και να συνεχίσουν αυτό που εμείς κληρονομήσαμε.
-Από την Απείρανθο στον Βόλο, από τα Σφακιά στο Πήλιο — πόσο από αυτή τη διαδρομή σας τη διηγήθηκαν και πόσο τη συμπληρώσατε μόνος σας, ψάχνοντας;
Από πολύ μικρό παιδί, από δυόμισι περίπου ετών, με τραβούσε το εργαστήριο. Τότε έμενα σε ένα σπίτι περίπου πεντακόσια μέτρα μακριά, στην ίδια όμως οδό, την Παπαδιαμάντη. Όταν έγινα πέντε ετών, μεταφερθήκαμε μέσα στο εργαστήριο, στην ίδια αυλή.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι, πολλές φορές, έφευγα μόνος μου από το σπίτι για να πάω στο εργαστήριο. Η μητέρα μου έβγαινε στην πόρτα και μου φώναζε: «Πού πας, Βαγγελάκο;» Κι εγώ της απαντούσα: «Πάω ζι!» Ήθελα να πω «πάω στο μαγαζί», όπως λέγαμε τότε το εργαστήριο, αλλά δεν μπορούσα να προφέρω σωστά τη λέξη «μαγαζί». Έτσι έμεινε το «Πάω ζι» και έγινε, χωρίς να το ξέρω τότε, μια φράση που θα με ακολουθούσε σε όλη μου τη ζωή.
Στο σπίτι υπήρχε επίσης ένας μεγάλος χώρος όπου φυλάσσονταν τα γύψινα καλούπια που είχε δημιουργήσει ο παππούς μου για τα νεοκλασικά κεραμικά της εποχής του. Από μικρό παιδί λοιπόν έλεγα στον πατέρα μου: «Αυτά τα καλούπια, μπαμπά, τα θέλω εγώ!» Ίσως τότε να ήμουν επηρεασμένος από τις ιστορίες που μου έλεγε ο πατέρας μου για τον παππού μου, για τη Νάξο, για την οικογένειά μας και για την αγγειοπλαστική τέχνη. Εκείνη την εποχή όμως δεν μπορούσα να καταλάβω πόσο σημαντικά θα ήταν όλα αυτά για τη ζωή μου.
Όταν μεγάλωσα, άρχισα να κάνω έρευνα για την οικογένειά μου, την καταγωγή μας και την ιστορία της κεραμικής παράδοσης. Έγραψα βιβλίο για την καταγωγή της οικογένειας, το οποίο αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο–Οκτώβριο του 2026 με τίτλο «Πάω Ζι».
Η σχέση μου με τη Νάξο και την οικογενειακή μας ιστορία πήρε ακόμη μεγαλύτερη σημασία όταν το 2018 συμμετείχα στο ΣΤ΄ Επιστημονικό Συνέδριο με θέμα «Η Νάξος διά μέσου των αιώνων». Το συνέδριο πραγματοποιήθηκε από τις 28 Αυγούστου έως τις 2 Σεπτεμβρίου και ένα από τα θέματα που παρουσιάστηκαν αφορούσε την οικογένεια Λείψανο– Ανετόπουλου. Εισηγήτρια ήταν η κυρία Καμιλάκη. Με είχαν καλέσει να παραμείνω για μία εβδομάδα στη Νάξο ως φιλοξενούμενος του συνεδρίου και είχα την ευκαιρία να μιλήσω κι εγώ για την οικογένειά μας, την καταγωγή μας και την παράδοση που κουβαλάμε.
Κοιτάζοντας σήμερα πίσω, καταλαβαίνω ότι η σχέση μου με την κεραμική δεν ξεκίνησε όταν έγινα μεγάλος. Ξεκίνησε όταν ήμουν δυόμισι ετών και έλεγα στη μητέρα μου: «Πάω Ζι».
-Ο πατέρας σας ο Μιχάλης πολέμησε δέκα χρόνια, τραυματίστηκε στο Σαραντάπορο, βραβεύτηκε με υπογραφή Βενιζέλου, και από τα είκοσι πέντε παιδιά του έζησαν μόνο πέντε αγόρια — τα τέσσερα έγιναν αγγειοπλάστες. Τι είδους άνθρωπος ήταν μέσα στο εργαστήριο, δίπλα σας;
Ο πατέρας μου, ο Μιχαλάκης, ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος. Δημιουργικός, εργατικότατος και αγαπητός σε όλους.
Από μικρός εργάστηκε στην Αθήνα και στη συνέχεια ταξίδεψε στα καράβια ως μάγειρας. Όμως επέστρεψε στον Βόλο και συνέχισε την οικογενειακή παράδοση, δουλεύοντας στο εργαστήριο του πατέρα του, του Βασίλη Ανετόπουλου.
Μαζί του ζήσαμε και τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής. Ήταν χρόνια δύσκολα για όλους, αλλά μέσα στην οικογένεια υπήρχε αγάπη και δεμένη ζωή.
Ο πατέρας μου έφυγε δυστυχώς πολύ νέος, μόλις 63 ετών. Εγώ τότε ήμουν 22.
Και υπάρχει κάτι που θυμάμαι περισσότερο απ’ όλα. Σε όλα τα χρόνια που ζήσαμε μαζί, ούτε μία φορά δεν με μάλωσε. Ούτε εμένα ούτε τα άλλα αδέλφια μου. Ήταν ένας άνθρωπος ήρεμος, καλόκαρδος και αγαπητός. Δεν είχε εχθρούς· είχε μόνο φίλους. Και με τους μαστόρους του εργαστηρίου είχε πάντα άριστες σχέσεις.
Θυμάμαι κάποτε έναν άνθρωπο που με ρώτησε: «Ανετόπουλος λέγεσαι;»
«Ναι», του απάντησα.
Και με ξαναρώτησε: «Και τον Μιχάλη Ανετόπουλο τι τον έχεις;».
«Πατέρας μου ήταν», του είπα.
Και τότε μου απάντησε: «Συγχαρητήρια. Ήταν πολύ καλός άνθρωπος.» Τι περισσότερο μπορεί να ζητήσει ένας άνθρωπος για τον πατέρα του;
Αυτή τη φράση δεν την ξέχασα ποτέ. Τον πατέρα μου τον θυμάμαι πάντα. Και όσο περνούν τα χρόνια, καταλαβαίνω ακόμη περισσότερο πόσο μεγάλη κληρονομιά ήταν για μένα όχι μόνο η τέχνη που μου παρέδωσε, αλλά κυρίως το παράδειγμα του ανθρώπου που ήταν.
-Λένε πως όταν οι συνομήλικοί σας έπαιζαν στις αλάνες, εσείς βοηθούσατε στο εργαστήριο· αργότερα κουβαλούσατε με καρότσι τα κεραμικά σε έναν υπαίθριο πάγκο στην οδό Λαρίσης και τα γυρίζατε πίσω κάθε βράδυ. Ποια είναι η πρώτη μέρα που θυμάστε καθαρά;
Όπως είπα από τα 6 χρόνια, το σπίτι μας ήτανε τώρα μέσα στην αυλή του εργαστηρίου. Έτσι όταν πήγα στην τετάρτη τάξη άρχισα και εγώ να βοηθώ στο εργαστήριο μετά το σχολείο όπως έκανε όλη η οικογένεια και η μάνα μου. Η παρέα που έπαιζε μπάλα μπροστά μπροστά στο σπίτι μας στο δρόμο μου φώναζαν: “Αντε ρε Μπέβιν έλα να παίξεις σέντερ φορ!” που δεν είχαν. Πώς να φύγεις όμως όταν δίπλα σου η κυρά Μαργίτσα η μάνα μου που έκανε κι αυτή την ίδια δουλειά; Το καλοκαίρι του 1941 είχα ένα καρότσι, δύο σιδερένιες ρόδες και μια κασέλα επάνω με δύο ξύλινα τιμόνια και με το καρότσι αυτό πήγαινα στο σιδηροδρομικό σταθμό. Ένα βράδυ μου λέει ο πατέρας μου: αύριο το πρωί να πας στα ψαράδικα να πάρεις ψάρια γιατί εγώ έχω δουλειά. Πράγματι πήγα στα ψαράδικα την επόμενη, αλλά γυρνώντας πήγα από την άλλη πλευρά της πλατείας Ρήγα Φεραίου. Ξαφνικά βλέπω έναν έμπορο κεραμικών της οδού Ερμού να έχει καταγής στο χώμα απλωμένα κεραμικά.
“Τι κάνεις εδώ, ρε Σπύρο”; τον ρωτάω. “Δε βλέπεις; Πουλάω κεραμικά”. “Έχει δουλειά;” “Ε, κάτι γίνεται.” Φθάνω στο σπίτι, λέω στον πατέρα μου: αύριο ανοίγω μαγαζί στην πλατεία Ρήγα Φεραίου”, του είπα. Του είπα τα γεγονότα. Την επόμενη το πρωί, αμ έπος αμ έργο ξεκινώ. Με το καρότσι γεμάτο κεραμικά πήγα στην πλατεία Ρήγα Φερραίου. “Ρε Βαγγελάκο” λέει ο Σπύρος, “Πειράζει ρε Σπύρο;” “Όχι όχι, θα είμαστε παρέα.” Σε μισή ώρα το μαγαζί έτοιμο, ούτε βιτρίνες ούτε ράφια, όλα στο χώμα. και το μαγαζί ξεκίνησε. Και έτσι συνέχισα μέχρι σήμερα, δημιουργικά χωρίς φόβο.
ΙΙ. Ο πηλός
-Μιλάτε πολύ γλαφυρά και θυμάμαι ότι κάποτε είχατε πει ότι όποιος αγαπάει τον πηλό βρίσκει την ευτυχία. Θα το ξαναδιατυπώνατε σήμερα με τον ίδιο τρόπο, ή τα ενενήντα εννιά χρόνια πρόσθεσαν κάτι στη φράση;
Ναι, όποιος αγαπάει τον πηλό, όπως και τον εαυτό του και δουλέψει με αυτόν, έχει τόσα πολλά να του ανταποδώσει αυτή η όμορφη τέχνη του χώματος, του νερού και της φωτιάς, που να ξεπερνά τα καθημερινά εμπόδια της ζωής. Αυτό όμως ισχύει για όλα στη ζωή, όχι μόνο για τις τέχνες. Για παράδειγμα με τη γυναίκα μου, Ρούλα, είμαστε παντρεμένοι, 70 χρόνια μαζί και παρά τις δυσκολίες της ζωής, ουδέποτε είπε ο ένας στον άλλον άφησέ με, είμαι στεναχωρεμένος. Συνεχίζουμε μαζί χέρι χέρι.
-Τι κάνει αυτό το χέρι να είναι καλό χέρι στον τροχό — και πόσο από αυτό μπορεί πραγματικά να διδαχθεί;
Η επιστήμη και οι άνθρωποι πίστευαν ότι ο εγκέφαλος στον άνθρωπο είναι ο αρχηγός στο ανθρώπινο σώμα. Τα πάντα γίνονται με εντολή του. Θα μιλήσω για την αγγειοπλαστική. Για να γίνει το ειδικό χώμα της γης, ο πηλός, η πρώτη ύλη στη τέχνη, περνά από πολλά στάδια. Σε κάποιο σημείο ο τεχνίτης βάζει σε ειδικό μέρος ένα σωρό από κομματάκια από κατεργασμένο πηλό. Ανεβαίνει επάνω στο σωρό, βάζει τα χέρια πίσω για να ισορροπεί και με τα πόδια πατάει και απλώνει περιστρεφόμενος γύρω γύρω από τον εαυτό του. Όταν μετά από 20 λεπτά τελειώσει αυτή την εργασία που έκανε μόνο με τα πόδια του, θα δείτε μπροστά ένα ωραίο κεντημένο τραπεζομάντιλο από λάσπη, ένα έργο τέχνης. Ένας ζωγράφος όταν κρατάει το πινέλο στο χέρι, πιστεύω ότι το μυαλό του λέει σε ποιο χρώμα θα το βουτήξει και σε ποιο σημείο του σχεδίου θα τραβήξει την ανάλογη γραμμή. Πιστεύω πράγματι ότι από ένα δυνατό μυαλό πηγάζουν τα δυνατά έργα και οι πράξεις.
-Δουλέψατε λοιπόν τη χρηστική αγγειοπλαστική μιας εποχής που τα σκεύη ήταν αναγκαία, και ζήσατε τη μετατόπισή της σε τέχνη και σε μουσειακό αντικείμενο. Τι χάθηκε σε αυτή τη μετάβαση και τι κερδήθηκε;
Γύρω στο 1950 η αγγειοπλαστική στην Ελλάδα άρχισε να αλλάζει ριζικά.
Για εκατοντάδες χρόνια, σχεδόν όλα τα αγγεία που παράγονταν στην Ελλάδα ήταν χρηστικά. Είχαν έναν σκοπό: να εξυπηρετούν τις ανάγκες του σπιτιού και της καθημερινής ζωής. Έφτιαχναν τσουκάλια για το μαγείρεμα, πιάτα για το φαγητό, κανάτια για το νερό και το κρασί, ποτήρια για να πίνουν, βάζα για την αποθήκευση προϊόντων και πιθάρια για το λάδι. Η αγγειοπλαστική ήταν άμεσα συνδεδεμένη με τη ζωή του ανθρώπου και τις ανάγκες της οικογένειας.
Όμως ήρθε η πρόοδος και μαζί της νέες πρώτες ύλες: το αλουμίνιο, το πλαστικό και άλλα υλικά, πιο φθηνά, πιο εύκολα στην παραγωγή και πιο σύγχρονα για την εποχή. Στην Ευρώπη αυτή η αλλαγή είχε ξεκινήσει νωρίτερα.
Ευτυχώς, το κράτος κατάλαβε ότι έπρεπε να προσαρμοστούμε. Έδωσε υποτροφίες σε νέους ανθρώπους για να πάνε στο εξωτερικό, να μάθουν τις νέες τεχνικές και να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Και έτσι άρχισε και στη χώρα μας η μετάβαση από την παραδοσιακή αγγειοπλαστική στη σύγχρονη κεραμική.
Οι νέοι που επέστρεψαν από τις υποτροφίες άρχισαν να ονομάζονται κεραμίστες. Δεν έφτιαχναν πλέον μόνο χρηστικά αντικείμενα, αλλά κυρίως διακοσμητικά και καλλιτεχνικά έργα. Τα παραδοσιακά καμίνια άρχισαν να αντικαθίστανται από ηλεκτρικά καμίνια, ενώ ο πηλός, τα χρώματα και τα σμάλτα μπορούσαν πλέον να προμηθευτούν έτοιμα, κυρίως από το εξωτερικό.
Και βέβαια, τίθεται το ερώτημα: τι χάθηκε και τι κερδίσαμε;
Χάθηκε ένα μέρος της παλιάς, παραδοσιακής τεχνογνωσίας και ένας τρόπος ζωής που υπήρχε για αιώνες. Κερδίσαμε όμως νέες δυνατότητες, νέες τεχνικές και έναν καινούργιο δρόμο για την τέχνη της κεραμικής.
Γιατί έτσι είναι η ζωή. Πάντοτε φεύγει το παλιό και έρχεται το καινούργιο. Η εξέλιξη και η πρόοδος δεν σταματούν.
Το ίδιο συνέβη και με την αγγειοπλαστική. Από τεχνίτες που δημιουργούσαμε αντικείμενα για τις καθημερινές ανάγκες του σπιτιού, γίναμε βιοτέχνες, δημιουργοί και καλλιτέχνες, με πολύ περισσότερες δυνατότητες έκφρασης και με νέες προοπτικές.
Η παράδοση δεν πέθανε. Άλλαξε μορφή. Και αυτό είναι η εξέλιξη.
-Και αυτό είναι μια πολύ υγιής αντιμετώπιση της εξέλιξης. Στο εργαστήριο του Κέντρου παράγονται και αντίγραφα ερυθρόμορφων και μελανόμορφων αγγείων. Όταν αναμετριέστε με την αρχαία τεχνική, τη νιώθετε ως συνέχεια της δικής σας παράδοσης ή ως ξένη γλώσσα που τη μαθαίνετε ακόμα;
Η αγγειοπλαστική ξεκίνησε πριν από χιλιάδες χρόνια, σε διαφορετικά μέρη της γης, και είναι μία από τις πρώτες τέχνες που δημιούργησε ο άνθρωπος.
Από τότε μέχρι σήμερα, πέρασε από γενιά σε γενιά. Άλλαξε μορφές, τεχνικές και χρήσεις, αλλά δεν σταμάτησε ποτέ.
Και αυτό είναι το σημαντικότερο: η αγγειοπλαστική δεν έμεινε στο παρελθόν. Ζει και εξελίσσεται.
Όπως όλες οι τέχνες, έτσι και η κεραμική θα συνεχίσει να αλλάζει ανάλογα με την εποχή, την τεχνολογία, τις ανάγκες και τον τρόπο με τον οποίο βαδίζει η ανθρωπότητα. Μπορεί να αλλάξουν τα εργαλεία, οι τεχνικές και τα υλικά. Αλλά ο άνθρωπος θα συνεχίσει να παίρνει χώμα και νερό και να δημιουργεί.
Και γι’ αυτό πιστεύω ότι η αγγειοπλαστική θα υπάρχει όσο θα υπάρχει και ο άνθρωπος.
ΙΙΙ. Το Κέντρο και το αύριο του
-Το 1988 αγοράσατε τέσσερα στρέμματα στο Μαλάκι Μαγνησίας· σήμερα εκεί λειτουργούν μουσειακές αίθουσες, έχουν τελεσθεί σημαντικότατα διεθνή συμπόσια και, από το 2021, η Ακαδημία Αρχαίας και Σύγχρονης Ελληνικής Κεραμικής με εσάς πρόεδρο. Ποιο κομμάτι αυτού του χώρου σάς κόστισε περισσότερο, ηθικά, οικονομικά, δημιουργικά, για να υπάρξει και τι χρειάζεται για να συνεχίσει να υπάρχει;
Όταν το 1988 βγήκα στη σύνταξη, η οικογένεια αποφάσισε να επιστρέψει στην τέχνη, που για 235 χρόνια υπηρετεί, ένα ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης, και δημιούργησε το Διεθνές Κέντρο Κεραμικής και Πολιτισμού με μόνο στόχο τη βοήθεια στην τέχνη της κεραμικής και των ανθρώπων που την υπηρετήσαν και συνεχίζουν να την υπηρετούν. Με τη βοήθεια χιλιάδων ανθρώπων είμαστε σήμερα στο ευχάριστο αποτέλεσμα να λειτουργεί στο Βόλο το μοναδικό Κέντρο Κεραμικής και Πολιτισμού αυτής της δομής, μοναδικό όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Όταν οι άνθρωποι δημιουργούν, δεν κουράζονται, είναι ευτυχισμένοι.
-Ο δηλωμένος στόχος της οικογένειας είναι το Κέντρο να γίνει Κρατική Σχολή Κεραμικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, όπως συνέβη και με την παραδοσιακή ξυλοναυπηγική στη Σάμο. Τι θα πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα ώστε αυτό να μην εξαρτάται πια από την οικογένεια Ανετόπουλου — όπως και τι θα θέλατε να βρουν εκεί οι νέοι που δεν το βρίσκουν αλλού;
Από όλα όσα μέχρι τώρα έχουμε πει, το κύριο και άμεσο θέμα για εμένα είναι το μέλλον του Διεθνούς Κέντρου Κεραμικής και Πολιτισμού της οικογένειας Βασιλείου Ανετόπουλου και, πάνω απ’ όλα, η συνέχιση της λειτουργίας του.
Δυστυχώς, σήμερα δεν υπάρχει διάδοχη κατάσταση μέσα στην οικογένεια που να μπορεί να αναλάβει τη συνέχιση αυτού του έργου. Και αυτό είναι κάτι που με απασχολεί βαθύτατα.
Γι’ αυτό πιστεύω ότι το Κέντρο πρέπει να περάσει στην ευθύνη του κράτους, ώστε να εξασφαλιστεί η οργανωμένη και μακροχρόνια λειτουργία του και να υπηρετήσει τον πολιτισμό, την εκπαίδευση και τις νέες γενιές.
Ήδη γίνονται μεγάλες προσπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση.
Και δεν μιλάμε για ένα απλό μουσείο. Το Κέντρο έχει μια ιστορία, μια υποδομή, μια συλλογή, τεχνογνωσία και ένα ολοκληρωμένο έργο, που μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για κάτι ακόμη μεγαλύτερο.
Με βάση το βιογραφικό και την πορεία του Ιδρύματος, θεωρώ ότι υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις ώστε να εξελιχθεί σε κρατική πανεπιστημιακή σχολή κεραμικής, την πρώτη οργανωμένη αυτούσια πανεπιστημιακή σχολή κεραμικής στην Ελλάδα.
Αυτό θα ήταν για μένα η μεγαλύτερη δικαίωση.
Δεν θέλω, όταν εγώ φύγω από τη ζωή, να κλείσει μια πόρτα. Θέλω να ανοίξει μια μεγαλύτερη.
Θέλω αυτά που κληρονομήσαμε από τους προηγούμενους να περάσουν στις νέες γενιές, να δώσουν γνώση, δημιουργία και επαγγελματικές δυνατότητες στους νέους ανθρώπους.
Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να διατηρήσουμε απλώς το παρελθόν. Είναι να δημιουργήσουμε το μέλλον της κεραμικής στην Ελλάδα.
***
Το Συμπόσιο
Το Διεθνές Κέντρο Κεραμικής & Πολιτισμού οικογένειας Βασιλείου Ανετόπουλου διοργανώνει Συμπόσιο Κεραμικής, με θέμα «Σύγχρονες Τεχνικές Καλλιτεχνικής Κεραμικής», το οποίο θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 12, την Κυριακή 13 και τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2026, στις εγκαταστάσεις του Κέντρου, στο Μαλάκι Βόλου, 12ο χλμ. Βόλου – Τσαγκαράδας.
Στο τριήμερο Συμπόσιο θα συμμετάσχουν δέκα Έλληνες κεραμίστες, οι οποίοι θα παρουσιάσουν στην πράξη σύγχρονες τεχνικές και θα δημιουργήσουν έργα στους χώρους του Διεθνούς Κέντρου.
ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ: Αθηνά Ανετοπούλου, Βαγγέλης Ανετόπουλος, Στέλιος Ανετόπουλος, Θεόδωρος Γαλιγαλίδης, Σοφία Γαλιγαλίδη, Στέργιος Γουδίνης, Φώτης Κάτσαρης, Μαρία Λαλαούνη, Μένανδρος Παπαδόπουλος, Νίκος Σκλαβενίτης
Σκοπός του Συμποσίου είναι η ανάδειξη της σύγχρονης ελληνικής κεραμικής δημιουργίας, η παρουσίαση διαφορετικών τεχνικών και τρόπων καλλιτεχνικής έκφρασης, καθώς και η ανταλλαγή γνώσεων και εμπειριών μεταξύ των κεραμιστών.
Η διοργάνωση πραγματοποιείται στο Διεθνές Κέντρο Κεραμικής & Πολιτισμού οικογένειας Βασιλείου Ανετόπουλου, έναν χώρο αφιερωμένο στη διατήρηση, μελέτη, προβολή και συνέχιση της τέχνης της κεραμικής.
Τα εγκαίνια του Συμποσίου θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026 και ώρα 12:00, παρουσία εκπροσώπων φορέων, καλλιτεχνών και φίλων της κεραμικής τέχνης.
Η μακρά κεραμική παράδοση της οικογένειας Ανετόπουλου αποτελεί μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς που υπηρετεί και αναδεικνύει το Κέντρο, στο πλαίσιο και της εγγραφής της σχετικής κεραμικής παράδοσης στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.
