Το νέο έργο της ομάδας Corpus Lingua χαρτογραφεί τη σχέση μητέρας-παιδιού και την πορεία του ατόμου προς την ανεξαρτησία, διερευνώντας πώς οι πρώιμοι συναισθηματικοί δεσμοί επηρεάζουν τη διαμόρφωση της προσωπικότητας και τις σχέσεις στην ενήλικη ζωή. Η παράσταση Ζωντανοί δεσμοί αναδεικνύει τη σημασία μιας σχέσης άνευ όρων, που βασίζεται στην εμπιστοσύνη και την ασφάλεια. Μέσα από αυτή τη βάση, ενισχύεται η αυτοεκτίμηση και η ικανότητα του ατόμου να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της ζωής με σταθερότητα και ψυχική αντοχή.
ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΔΕΣΜΟΙ
Ομάδα Χορού Corpus Lingua
Σάββατο 7 & Κυριακή 8 Φεβρουαρίου
ΠΛΥΦΑ – 7Α
-Ποιο στοιχείο της σχέσης μητέρας–παιδιού σου φάνηκε πιο δύσκολο να αποδοθεί σκηνικά χωρίς να γίνει κυριολεκτικό ή συναισθηματικά «εύκολο»;
Για μένα το κύριο μέλημα κατά τη διάρκεια του έργου ήταν να μην δοθούν σαφείς χαρακτήρες στους ερμηνευτές. Οι «ρόλοι» μητέρας, παιδιού εναλλάσσονται καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου. Ο Bowlby στη θεωρία της προσκόλλησης αναφέρεται στη σχέση του βασικού φροντιστή με το παιδί χωρίς απαραίτητα να υποδηλώνει μόνο τη μητέρα. Επειδή οι ερμηνεύτριες είναι γυναίκες, θα ήταν δύσκολο να αποφευχθεί μία ταύτιση εικόνας μητέρας, παρόλα αυτά τα στοιχεία της θεωρίας χρησιμοποιούνται διερευνητικά ως προς την παραγωγή κινητικού υλικού και συγκεκριμένων ποιοτήτων κίνησης για να δημιουργηθεί μια ιστορία δεσμών που έχει ως αναφορά τις πρώιμες σχέσεις σαν ανάμνηση αλλά χτίζεται με βάση το ώριμο και ενήλικο πλέον σώμα.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
-Η Θεωρία Προσκόλλησης του Bowlby λειτουργεί ως βάση του έργου. Σε ποιο σημείο ένιωσες ότι η επιστήμη συναντά πραγματικά το σώμα και όχι απλώς το επεξηγεί;
Η θεωρία όπως αναφέρω και παραπάνω χρησιμοποιείται ως μελέτη για την εύρεση του κινητικού υλικού και των ποιοτήτων. Από κει και πέρα η διαδικασία της χορογραφικής σύνθεσης στηρίχθηκε στο σώμα ως καλλιτεχνική δημιουργία να βιώσει καταστάσεις και διαδικασίες όχι ως επιστημονική μελέτη αλλά περισσότερο ως ζωντανός οργανισμός.
-Αναφέρεσαι σε προσωπικά βιώματα. Πώς προστατεύεις τον εαυτό σου όταν η χορογραφία αγγίζει τόσο ευαίσθητα κομμάτια; Υπάρχουν όρια;
Ο στόχος μου από την αρχή ήταν να δημιουργήσω ιστορίες καθημερινών δεσμών και σχέσεων με μια καλλιτεχνική προσέγγιση. Δεν εναποθέτω τα προσωπικά μου βιώματα, αλλά αντίθετα παρουσιάζω καταστάσεις που βιώνονται χωρίς να γίνονται αντιληπτές, είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα, με σκοπό την αφύπνιση της συνειδητοποίησης. Το προσωπικό μου βίωμα χρησιμοποιήθηκε μόνο στην ερευνητική διαδικασία βοηθητικά για τις ερμηνεύτριες ως μέσο αποτύπωσης κάποιων καταστάσεων τις οποίες δεν έχουν βιώσει ακόμα.
-Πιστεύεις ότι ένα σώμα επί σκηνής μπορεί να «κουβαλά» μνήμες που δεν είναι συνειδητές; Και αν ναι, πώς δουλεύεις με αυτό στη διαδικασία των προβών;
Κάθε σώμα κουβαλάει μνήμες από τα διάφορα ηλικιακά στάδια, είτε συνειδητές, είτε ασυνείδητες. Μέσα από τις πρόβες χτίζεται γενικά η συνειδητοποίηση καταστάσεων ειδικά όταν η θεματολογία προσεγγίζει ανθρωποκεντρικά και ψυχοσυναισθηματικά ζητήματα. Στόχος είναι οι μνήμες να λειτουργήσουν δημιουργικά χωρίς να καταβάλλουν συναισθηματικά τον ερμηνευτή ούτε να τον εγκλωβίσουν σε έναν μονόδρομο προσωπικών εμπειριών.
-Υπάρχει κάτι που εσύ η ίδια ανακάλυψες για τον εαυτό σου μέσα από αυτό το έργο και δεν το περίμενες;
Σε αυτό το έργο ένιωσα πιο ώριμη καλλιτεχνικά και μπορούσα πιο γρήγορα να εμβαθύνω στη δημιουργική διαδικασία από την πλευρά της ερμηνευτικής απόδοσης Η ιδέα πήρε μορφή πιο γρήγορα στο μυαλό μου και οι οδηγίες προς τους ερμηνευτές γινόντουσαν πιο στοχευμένα πλέον. Αλλά το σημαντικότερο για μένα είναι η ανάγκη μου να εντάξω τη δεδομένη προσωπική μου κατάσταση στη δημιουργική διαδικασία και να τη μοιράζομαι καθημερινά με τους συντελεστές.
-Χρησιμοποιείς προσωπικά βιώματα ως πρώτη ύλη. Τι ρισκάρει ένας δημιουργός όταν ανεβάζει στη σκηνή κάτι τόσο ιδιωτικό;
Όπως έχω αναφέρει δεν εκθέτω τίποτα από την προσωπική μου ζωή στη σκηνή, αλλά τουναντίον προσπαθώ το προσωπικό βίωμα να λειτουργεί περισσότερο ως βοηθητικό υλικό για τον ερμηνευτή στη διαδικασίας της έρευνας, όπου και όποτε χρειάζεται. Για μένα δεν υπήρχε κανένα ρίσκο από τη στιγμή που στο έργο δεν γίνεται αναφορά σε ιδιωτικές και προσωπικές μου στιγμές.
-Τι μπορεί να θυμάται ένα σώμα από τη μητρική φροντίδα, ακόμη κι αν ο νους δεν θυμάται τίποτα;
Το σώμα ως αγωγός μνήμης, θυμάται οποιαδήποτε κατάσταση λειτούργησε ως εγκεφαλική διέγερση. Μέσα από την βιωματική επαφή σίγουρα το σώμα φέρνει μνήμες. Η μητρική σχέση είναι ιδιαίτερη και πολύ σημαντική στη ζωή ενός ανθρώπου που τον συντροφεύει συνειδητά ή ασυνείδητα σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Οι μνήμες όμως μπορεί ναι είναι είτε ευχάριστες είτε τραυματικές, ανάλογα με τα προσωπικά βιώματα και επανέρχονται συνήθως μετά από μια αναβίωση έντονων συναισθηματικών καταστάσεων.
-Αν κάποιος έρθει στην παράσταση χωρίς καμία γνώση για τη θεωρία, τον σύγχρονο χορό ή το έργο σου. Ποιο συναίσθημα θα ήθελες να τον ακολουθήσει φεύγοντας από την αίθουσα;
Στόχος μου είναι οι θεατές να βιώσουν το έργο με τη δική τους οπτική ματιά καλλιεργώντας την προσωπική αποτύπωση. Δεν επιδιώκω να δημιουργήσω συγκεκριμένη συναισθηματική καθοδήγηση. Το κύριο μέλημα είναι η αφύπνιση της συνειδητότητας ως προς την εσωτερική ενδοσκόπηση καταστάσεων και προσωπικών βιωμάτων.
Διαβάστε επίσης:
Ζωντανοί δεσμοί, από την ομάδα χορού Corpus Lingua στο ΠΛΥΦΑ
