«Ανα – τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά» στο Θέατρο Άλσος ΔΕΗ | Κριτική Θεάτρου

Το έργο – Η παράσταση

Στα τέλη του δέκατου-ένατου αιώνα ο Γεώργιος Δροσίνης έγραφε το ποίημα του με τίτλο «Ανθισμένη Αμυγδαλιά» -το οποίο αργότερα μελοποιήθηκε ως «Ετίναξε την Ανθισμένη Αμυγδαλιά»- σε μια τελείως διαφορετική Ελλάδα από τη σημερινή. Πολύ νερό κύλησε έκτοτε και οι σύγχρονοι Έλληνες κατάφεραν να διεκδικήσουν και να κατακτήσουν την ελευθερία -να υπάρχουν, να εκφράζονται, να αγαπούν-, την ισονομία και την ισοπολιτεία τους. Ή μήπως όχι;

Εν έτει 2026, η επιθεωρησιακή παράσταση με τίτλο «Ανα-τίναξε την Ανθισμένη Αμυγδαλιά» ανατινάζει αγκυλώσεις, προκαταλήψεις, φοβίες και λάθη του παρελθόντος, αλλά και του παρόντος. Η παράσταση αντιμετωπίζει τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα στο σύνολό της, αναδεικνύοντας τις παθογένειες, τα πάθη, τα μίση και τις εχθρότητες. Μερικά από τα ζητήματα που θίγονται είναι οι  προσωπικές ελευθερίες (π.χ. οι σεξουαλικές προτιμήσεις), αλλά και ελευθερίας λόγου των πολιτών, η σύγχρονη ελληνική οικογένεια, ο δημόσιος αλλά και ο ιδιωτικός τομέας της χώρας, η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, αλλά και οι σχέσεις της με άλλες χώρες. Οι συγγραφείς, Θοδωρής Αθερίδης, Φωτεινή Αθερίδου, Κατερίνα Βρανά, Γιώργος Χατζηπαύλου, Αντώνης Κρόμπας και Γιάννης Καλαβριανός επέδειξαν τα δραματουργικά αντανακλαστικά τους, καθώς κατάφεραν με επιτυχία να αντιμετωπίσουν όλες τις προκλήσεις της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας.

Τα κείμενα ωστόσο, μολονότι καλών προθέσεων, ήταν κάποιες φορές άνισα. Το βασικό τους μειονέκτημα ήταν ότι συχνά ομοίαζε ο τρόπος που μιλούσαν οι ήρωες στα διαφορετικά νούμερα, δημιουργώντας μια ομοιογένεια η οποία κατέπνιξε τις διαφοροποιήσεις ανάμεσα στο κάθε κομμάτι. Στα αρνητικά συγκαταλέγεται επίσης η συχνή βωμολοχία, η οποία αδυνατεί να υπηρετήσει το κωμικό, όταν είναι επαναλαμβανόμενη.

Οι Ηθοποιοί

Εξαιρετική η Κατερίνα Βρανά, η οποία με αφοπλιστική ειλικρίνεια, για ακόμα μια φορά, μίλησε για τις κοινωνικές ανισότητες, αγκυλώσεις, προκαταλήψεις, αλλά και την αδιαφορία και τον επίπλαστο οίκτο με τα οποία αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι με αναπηρία. Απολαυστικός ο Γιώργος Χατζηπαύλου, ο οποίος μίλησε για τους σύγχρονους γονείς, για το χάσμα -όλων- των γενεών, για τα σημερινά παιδιά και για τη σύγχρονη οικογένεια. Άμεσος, αυθεντικά κωμικός και με καταπληκτικό ρυθμό, κέρδισε απόλυτα το κοινό. Πολύ καλή η Έλενα Χαραλαμπούδη, αν και με ένα διαφορετικό κείμενο θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη. Εκπληκτικός ο Λευτέρης Ελευθερίου, ιδιαίτερα στο κομμάτι όπου έκανε τον πιτσιρικά, ενώ για ακόμα μια φορά θύμισε στο κοινό ότι είναι καταπληκτικός μίμος. Καλός ο Ορέστης Τζιόβας και ιδιαίτερα έξοχος όταν τραγουδούσε. Καλός επίσης ο Αντώνης Κρόμπας. Ο Θοδωρής Αθερίδης ήταν αφοπλιστικός και απολαυστικός, ειδικά όταν αναφέρθηκε, με καυστική και σατιρική διάθεση, στις προσωπικές επιθέσεις που δέχθηκε το προηγούμενο διάστημα. Ο Θανάσης Τσαλταμπάσης ήταν καλός, αν και αρκετά επαναπαυμένος στις υποκριτικές του ευκολίες. Τέλος, πολύ καλές οι Φαίη Φραγκαλιώτη, Χρυσηίδα Γκαγκούτη, Δανάη Κουρέπη και η Χριστίνα Βαρώτσου με την φρεσκάδα της.

Οι Συντελεστές

Τα σκηνικά της παράστασης (Γιάννης Μουρίκης) ήταν πολύ καλά, με τη συνδρομή και του video art (Χρήστος Μαγγανάς) δημιουργώντας μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα επί σκηνής. Επίσης πολύ καλά τα διαφορετικά κοστούμια (Κώστας Ζήσης) για τον πολυμελή θίασο, αλλά και το μπαλέτο (Χορευτές: Ιωάννα Κάγιου, Αντιγόνη Χρόνη, Ελένη Δημακουλέα, Έλενα Μαυρομανωλάκη, Γιώργος Παπαδόπουλος, Πάρης Χαλάτσης, Γρηγόρης Δεληγιαννίδης, Δαμιανός Μέτσο, Ηλιάνα Υφαντή). Εξίσου σημαντική ήταν η συνδρομή των φωτισμών (Περικλής Μαθιέλης). Τέλος, σημαντική ήταν η συμβολή της ζωντανής μουσικής επί σκηνής, σε διεύθυνση Γιάννη Δίσκου (Μουσικοί: Σωτήρης Ντούβας, Παρασκευή Κουτάλου, Κώστας Συντρίδης, Μηνάς Λιάκος, Ρενάτο Κούσι, Ilia Samsonov και Στέφανος Δάφνης).

Εν κατακλείδι

Το θεατρικό είδος της επιθεώρησης, από τα μπουλούκια και την Μαρίκα Κοτοπούλη έως την Ελεύθερη Σκηνή, χαρακτηρίζει την Ελληνική σκηνή. Η επιθεώρηση έχει την μοναδική ικανότητα να τέρπει τους θεατές της, ενώ παράλληλα τους φέρνει αντιμέτωπους με τα πιο απαιτητικά, ακανθώδη και σημαντικά προβλήματα της κοινωνίας. Έχει όμως και την τύχη να κερδίζει τον θεατή μέσω της αμεσότητας, αλλά και του κωμικού της χαρακτήρα.

Τα στοιχεία αυτά κατάφεραν να ενσωματώσουν και οι συντελεστές της παράστασης παραδίδοντας ένα απολαυστικό τελικό αποτέλεσμα στους θεατές. Θίγοντας φλέγοντα ζητήματα του τόπου, αλλά και της εποχής η παράσταση μίλησε, μεταξύ άλλων, για καταπάτηση προσωπικών ελευθεριών, κοινωνικά ταμπού και την κοινωνία γενικότερα. Ευχή θα ήταν οι επιθεωρήσεις να γίνουν, και πάλι, μέρος της θεατρικής συνήθειας των Ελλήνων, αναδεικνύοντας παθογένειες, προβλήματα και αδυναμίες της χώρας.

Photo Credit: ΑΝΔΡΕΑΣ ΝΙΚΟΛΑΡΕΑΣ

Διαβάστε επίσης:

«Ανα – τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά», του Θοδωρή Αθερίδη στο Θέατρο Άλσος ΔΕΗ