Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Simon Bloom: About Rainbows

Simon Bloom: About Rainbows

Το άλμπουμ "Midnight Rainbows" ξεκίνησε σαν μια εσωτερική επιθυμία, να αιχμαλωτίσει όλους τους ήχους, τις μελωδίες και τα «χρώματα», που νοιώθω ότι με εκφράζουν σ’ αυτή την περίοδο της ζωής μου, μέσα από τη μουσική . Τα πιο παλιά μου άλμπουμ ήταν το προβάδισμα σ αυτό το νέο μου άλμπουμ.

 

Ο ήχος που υπερισχύει, που είναι το pedal steel guitar, έχει προστεθεί στην αίσθηση της νοσταλγίας του καλοκαιριού που είχα μόνο οραματιστεί.

 

Τότε γνώρισα τον John Hardy και όλα τα κομμάτια μπήκαν στη θέση τους. Κατάφερα να ζωντανέψω τους ήχους που «έπαιζαν» στο κεφάλι μου, όλη μου τη ζωή.

 

Ημουνα τυχερός που γνώρισα σπουδαίους μουσικούς, όπως ο Ale Casta (Bass, Percussion) που κατάλαβε ακριβώς τί προσπαθούσα να κάνω και με βοήθησε να δημιουργήσω αυτό το άλμπουμ. Συνεργάστηκα με την Μελεντίνη σε κάποια τραγούδια, μια συνθέτρια (μουσικό) που σέβομαι και μ’ αρέσει να δουλεύω μαζί της. Έχει μια μοναδική φωνή και ένα στυλ που πηγαίνει πολύ σ’ αυτό το άλμπουμ, όπως συνεργάστηκα και με την Jennie Kapadai που κάνει τα φωνητικά. Με την Jennie έχουμε ξανασυνεργαστεί στο παρελθόν και η διαφορετικότητα στη φωνή της μαζί με το ταλέντο της, πάντα με εντυπωσιάζουν. Ο Μάρκος Δεληβοριάς έπαιξε την Dobro guitar και ο Κωστής Ζουλιάτης, το Fender Rhodes. Έτσι, με την βοήθεια αυτών των φίλων, κατάφερα να δημιουργήσω το “Midnight Rainbows”.

 

Έχω αναφέρει πόσο με ενέπνευσε η κόρη μου σ’ αυτή τη διαδικασία;

 

Βλέποντάς την μου έφερε αναμνήσεις από τα δικά μου παιδικά χρόνια, τον ενθουσιασμό όταν ανακαλύπτεις κάτι για πρώτη φορά και την επίδραση που έχει στη ζωή σου.

 

Θυμάμαι το πρώτο άλμπουμ που άκουσα και μου άρεσε, ήταν το “Let it Be” των Beatles και η πρώτη συναυλία που πηγα ήταν των Pink Floyd στο Ολυμπιακό Στάδιο το ΄89. Αυτές οι δύο «εμπειρίες» μ’ έχουν κατά κάποιο τρόπο επηρεάσει και έχουν χαράξει το δρόμο που ακολουθώ μέχρι σήμερα.

 

Η μουσική είναι αυτό που είμαι...

 

Ευχαριστιέμαι όλα τα στάδια, από το χτύπημα της πρώτης χορδής, μέχρι το τελικό μάστερινγκ.

 

Ένα από τα μεγαλύτερα δώρα είναι να μπορείς να δημιουργείς μέσα στο στούντιο . Δουλεύοντας στο δικό μου “Shakti” studio, έχω συνδιαλλαχτεί με πολλούς μουσικούς σε πολλά διαφορετικά είδη μουσικής. Είναι υπέροχο να βλέπεις το «εγώ», το όραμα, το χαρακτήρα, τη συμπεριφορά, την αγάπη, το ηχόχρωμα του κάθε καλλιτέχνη. Πώς όλοι το κάνουν με το δικό τους μοναδικό τρόπο, πώς φτιάχνουν (συνθέτουν-δημιουργούν) ένα τραγούδι! Αυτό είναι μαγεία!

 

Info: Ο Simon Bloom (Συμεών Νικολαΐδης) πήρε τα πρώτα “μαθήματα” μουσικής και κινηματογράφου από τον πατέρα του, σκηνοθέτη Νίκο Νικολαΐδη.

Έπαιξε στην ταινία του Ν. Νικολαΐδη, “Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα” (2002), δίπλα στον Γιάννη Αγγελάκα, που έγραψε και το soundtrack. Tα κομμάτια του Simon Wonderful World και Feel So Fine, που ακούγονται στην ταινία, συμπεριελήφθησαν στο soundtrack, αποτελώντας την πρώτη επίσημη δισκογραφική του κατάθεση. Το 2005, έγραψε τη μουσική της τελευταίας ταινίας του Ν. Νικολαΐδη, “The Zero Years.

Το 2006, παρουσίασε το ντεμπούτο του, Real Shadows (Olon Music). Ακολούθησαν τα άλμπουμ Hollow Butterfly (Archangel Music / Shift Records, 2009) και Hazy Moon (Restless Wind, 2012), ενώ φέτος κυκλοφόρησε το τέταρτο, Midnight Rainbows(Restless Wind). Όλα στο γνώριμο μουσικό του ύφος, εκεί όπου η folk-rock συναντάει τα υπνωτικά blues και την ψυχεδελική ατμόσφαιρα.

Το 2010 δημιούργησε το studio ηχογράφησης Shakti και την ανεξάρτητη δισκογραφική Restless Wind.

 

Φωτογραφία: Μαρία Αθανασοπούλου 

 

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 36


 

Σχετικές ειδήσεις
Αρης Γραικούσης: Στην δίνη της μουσικής με τους «Μουσικούς Συσχετισμούς»
05.05.2016 11:39
Στη μουσική μου πορεία, «συναντήθηκα» με όλους τους μεγάλους δασκάλους της μουσικής. Τρέχοντας με τα δάχτυλά μου στα πλήκτρα του πιάνου, συνομίλησα με όλους αυτούς τους εμπνευσμένους δημιουργούς, από τους Bach, Mozart και Beethoven, μέχρι τους Chopin, Ravel, Prokofiev. Οι «συναντήσεις» μου όμως με τους δημιουργούς συνεχίστηκαν και με τους νεότερους. Οι «Μουσικοί συσχετισμοί» απορρέουν μέσα απ’ αυτές τις συναντήσεις.
Echo Train: Κορεσμός στη μουσική και μια άλλη οπτική
22.04.2016 15:46
Μιλάνε χρόνια τώρα για κορεσμό στη μουσική, αλλά και γενικότερα στις τέχνες, στις συνήθειες, στις ιδέες. Αναρωτιέμαι αν αυτό όντως ισχύει ή θα έπρεπε να το δούμε μέσα απο ένα άλλο πρίσμα. Υπάρχει η τάση όταν ακούμε μια μουσική σήμερα να τη χαρακτηρίζουμε ανάλογα με το ποια δεκαετία μας θυμίζει ή σε ποια βασίζεται.
Παντελής Κυραμαργιός: Το άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου
06.04.2016 14:42
Από μικρός αγαπούσα τους θεματικούς δίσκους, εκείνους όπου στο βιβλιαράκι υπάρχει μια ιστορία και τα τραγούδια αποτελούν στην ουσία μια μουσική αφήγηση αυτής της ιστορίας. Η δημιουργία και κυκλοφορία του άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου. Στη συγκεκριμένη δουλειά έγινε η προσπάθεια το κάθε τραγούδι να στέκεται νοηματικά αυτόνομο.
Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς
11.03.2016 16:55
Από όλα τα είδη μουσικής η τζαζ ίσως είναι το πιο ελεύθερο και αφηρημένο. Ο ερμηνευτής ή συνθέτης μπορεί να παίξει ή να γράψει ό, τι θέλει την στιγμή της έμπνευσης του χωρίς να δεσμεύεται από αυστηρούς κανόνες όπως στην κλασσική μουσική ή την ποπ (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι και η ποπ μουσική έχει κανόνες και ίσως τους πιο αυστηρούς).
Monsieur Minimal (Χρήστος Τσιτρούδης): Ποιοι είναι αυτοί που θα κρίνουν τηv μουσική και τους δημιουργούς της?
24.12.2015 15:03
Κατά καιρούς διαβάζω βαρύγδουπες κριτικές διαφόρων δισκοκριτικών οι οποίοι στην προσπάθεια τους να εντυπωσιάσουν χάνουν το πραγματικό νόημα της μουσικής και αναλώνονται άλλοτε σε καλές άλλα τις περισσότερες φορές σε κακόγουστες φαντεζί φρασεολογίες. Αυτό φαντάζομαι ότι γίνεται γιατί με κάποιο τρόπο και αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα δικό τους έργο τέχνης με τις λέξεις τους με αποτέλεσμα να ξεχνάν το πραγματικό έργο, τη μουσική.