Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Κωστής Χριστοδούλου: YOCTOCOSMOS*

Κωστής Χριστοδούλου: YOCTOCOSMOS*

Ο Άικο ξυπνάει κάθε μέρα την ίδια ώρα. Ο δίσκος που ακούει πιο συχνά κάθε πρωί είναι το Used To Be Duke, του Johnny Hodges. Πριν προλάβει να τελειώσει το πρώτο track, και αφού έχει ντυθεί - του αρέσει πάντα να ντύνεται αμέσως μόλις ξυπνάει, ακόμα κι αν δε βγει απ’ το σπίτι -, βρίσκεται στην κουζίνα και φτιάχνει καφέ. Ακούει όλο το άλμπουμ εκεί. Όταν τελειώνει, πάει στο δωμάτιο, αλλάζει το δίσκο και κάθεται απέναντι απ’ τα ηχεία για ένα δεύτερο καφέ.

Το μεσημέρι βγαίνει έξω για περπάτημα. Πριν βγει τσεκάρει τι άλμπουμ θα βάλει στο mp3 player. Κάποιες φορές, ο χρόνος που ξοδεύει για να τα διαλέξει είναι περισσότερος απ’ την ίδια τη βόλτα. Βάζει το Time And Circumstance του Marcus Roberts. Αυτό δεν είναι μια βόλτα; ρωτάει συνέχεια τον εαυτό του, time και circumstance… μα μήπως όλα αυτό δεν είναι…

Ο Άικο περπατάει και παρατηρεί τα πράγματα που τον περιβάλουν. Στα ακουστικά του παίζει το China Gates του Sun Ra, και τα καμπανάκια της εισαγωγής λες και φωλιάζουν στ’ αυτιά του. Ή, καλύτερα, στα μάτια του, γιατί όλα γύρω του τώρα φαίνονται αλλιώς. Βρίσκεται εκεί, ναι, αλλά σε ένα άλλο εκεί, φιλτραρισμένο.

Μπαίνει στο cafe και κάθεται στο αγαπημένο του τραπέζι. Πάει εκεί σχεδόν κάθε μέρα για να βλέπει την κοπέλα που σερβίρει. Τα μάτια της και το πρόσωπό της του θυμίζουν γάτα. Κάθε μέρα σκέφτεται πώς θα της πει κάτι περισσότερο από τα δύο “γεια” και την παραγγελία. Στα ακουστικά του ο Jaki Byard παίζει το Hello Young Lovers και ο Άικο σκέφτεται αν αυτό το κομμάτι θα αρέσει στην… ούτε το όνομά της δεν έχει μάθει.

Η νύχτα τον βρίσκει να τη σκέφτεται ακόμα. Κάθεται σε μια καρέκλα στη μέση του δωματίου και ακούει μουσική . Σα να νιώθει τη μοναξιά του, o Ellington παίζει το Solitude και ο Άικο τραγουδάει πάνω απ’ το πιάνο του Duke. In my solitude/I’m praying/Dear Lord above/Send back my love.

Οι λέξεις dear Lord τού θυμίζουν το ομότιτλο κομμάτι του John Coltrane. Βάζει να το ακούσει και πια δε σκέφτεται τίποτα… είναι χαρούμενος. Amen.

*Yocto = αριθμητικό πρόθεμα, όπως τα γνωστότερα “micro” και “nano”, το Yocto είναι το μικρότερο και τελευταίο της σειράς.

Info: Ο Κωστής Χριστοδούλου γεννήθηκε το 1983 στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Σπάρτη. Το 2001 ξεκινάει τις πρώτες επαφές με τη γλώσσα της jazz, έχοντας για δάσκαλο το Σταύρο Λάντσια. Ως φοιτητής του Ιονίου Πανεπιστημίου ζει στην Κέρκυρα το διάστημα 2002-2006. Εκεί παρακολουθεί μαθήματα με τους Γιώργο Κοντραφούρη, Δημήτρη Καλαντζή και Δήμο Δημητριάδη.Από τον Ιανουάριο του 2007 μέχρι το Μάιο του 2008 ζει στο Ελσίνκι, όπου κάνει μαθήματα πιάνου με τον Jarmo Savolainen. Το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ, Το Πράγμα, κυκλοφόρησε το 2012. Το τελευταίο του project έχει τίτλο KUJO SUN.

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 31

Σχετικές ειδήσεις
Simon Bloom: About Rainbows
25.07.2016 16:38
Το άλμπουμ "Midnight Rainbows" ξεκίνησε σαν μια εσωτερική επιθυμία, να αιχμαλωτίσει όλους τους ήχους, τις μελωδίες και τα «χρώματα», που νοιώθω ότι με εκφράζουν σ’ αυτή την περίοδο της ζωής μου, μέσα από τη μουσική. Τα πιο παλιά μου άλμπουμ ήταν το προβάδισμα σ αυτό το νέο μου άλμπουμ.
Παντελής Κυραμαργιός: Το άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου
06.04.2016 14:42
Από μικρός αγαπούσα τους θεματικούς δίσκους, εκείνους όπου στο βιβλιαράκι υπάρχει μια ιστορία και τα τραγούδια αποτελούν στην ουσία μια μουσική αφήγηση αυτής της ιστορίας. Η δημιουργία και κυκλοφορία του άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου. Στη συγκεκριμένη δουλειά έγινε η προσπάθεια το κάθε τραγούδι να στέκεται νοηματικά αυτόνομο.
Γεωργία Νταγάκη: Η λύρα ταξιδεύει…
29.01.2016 13:31
Στην ερώτηση "Γιατί ασχολήθηκες με τη μουσική" μπορώ να δώσω πολλές διαφορετικές απαντήσεις. Όμως, όσο τα χρόνια περνούν η απάντηση τείνει να είναι μία: Γιατί η λύρα με εκπλήσσει συνεχώς. Η έκπληξη μου πάντα, είναι στο τι διαστάσεις μπορεί να πάρει και μέχρι που μπορεί να σε ταξιδέψει αλλά και να ταξιδευτεί.
Cayetano (Γιώργος Μπρατάνης): Γράμμα από την Ανατολή
05.01.2016 13:59
Αγναντεύεις από το μπαλκόνι σου το Hong Kong. Χαμηλώνεις τα μάτια σου για να αντικρίσεις την κίνηση στην λεωφόρο. Σαν να άφησες ένα τσούρμο παιδάκια να οδηγούν, δημιουργούν μποτιλιαρίσματα για το τίποτα.
Monsieur Minimal (Χρήστος Τσιτρούδης): Ποιοι είναι αυτοί που θα κρίνουν τηv μουσική και τους δημιουργούς της?
24.12.2015 15:03
Κατά καιρούς διαβάζω βαρύγδουπες κριτικές διαφόρων δισκοκριτικών οι οποίοι στην προσπάθεια τους να εντυπωσιάσουν χάνουν το πραγματικό νόημα της μουσικής και αναλώνονται άλλοτε σε καλές άλλα τις περισσότερες φορές σε κακόγουστες φαντεζί φρασεολογίες. Αυτό φαντάζομαι ότι γίνεται γιατί με κάποιο τρόπο και αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα δικό τους έργο τέχνης με τις λέξεις τους με αποτέλεσμα να ξεχνάν το πραγματικό έργο, τη μουσική.