Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016
«Τρεις αδερφές»: Ζωές γεμάτες ανεκπλήρωτες προσδοκίες
Δημοσίευση: Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016 17:11
«Τρεις αδερφές»: Ζωές γεμάτες ανεκπλήρωτες προσδοκίες

Από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Τσέχωφ, οι «Τρεις αδερφές», αφηγούνται το ταξίδι τριών γυναικών σε ένα σύμπαν πλημμυρισμένο συναισθήματα και τρυφερές, ανεκπλήρωτες προσδοκίες.

 

Η Όλγα, η Μάσα (Μαρία στην απόδοση του «Πορεία») και η Ειρήνη, ζουν σε μια επαρχιακή πόλη της Ρωσίας, μαζί με τον αδερφό τους, Ανδρέα. Τα όνειρά τους όμως, κυριαρχεί η Μόσχα, μία πόλη εξιδανικευμένη, που κάποτε έμεναν με τον αξιωματικό πατέρα τους. Πλέον, η προοπτική της εγκατάστασης εκεί, θρέφει τα προσωπικά τους οράματα. Η Όλγα εργάζεται σε σχολείο της περιοχής και σύντομα αναβαθμίζεται σε διευθύντρια. Η Μαρία είναι παντρεμένη με έναν καθηγητή που αδυνατεί να της προσφέρει όσα εκείνη επιθυμεί. Η μικρότερη, η Ειρήνη, μια φωτεινή προσωπικότητα, ονειρεύεται να ζήσει ελεύθερη στην Μόσχα. Ο Ανδρέας από την άλλη, εγκλωβίζεται στα προσωπικά του αδιέξοδα και ερωτεύεται μια γυναίκα που με τη συμπεριφορά της, σύντομα προκαλεί τριγμούς στον ψυχισμό του. Ο καιρός όμως περνάει και τα πράγματα είτε βαλτώνουν είτε δυσκολεύουν για κάποιους. Σύντομα οι μεγάλες επιδιώξεις θα διαψευστούν και τότε η σταδιακή συνειδητοποίηση της αλήθειας θα προσγειώσει απότομα τις προσδοκίες ενώ ο νεανικός ενθουσιασμός και η προσμονή, θα μετατραπούν σε συγκατάβαση και δραματική αποδοχή της πραγματικότητας.

 

Η κεντρική οικογένεια, περιβάλλεται από ένα ψηφιδωτό προσώπων, που το καθένα φέρει έναν διαφορετικό συμβολισμό και έχει μια ιδιαίτερη σημασία για την μετέπειτα πορεία των ηρώων. Ο Βερσίνιν, φέρνει τον έρωτα που τόσο επιζητά η Μαρία στη μίζερη ζωή της, παρόλο που εν τέλει μένει ανεκπλήρωτος και την καταρρακώνει. Ο Κουλίγκιν, από την άλλη είναι ο αφελής σύζυγος που αδυνατεί να ανταποκριθεί στις φιλοδοξίες της. Ο Τούζενμπαχ, περιμένει καρτερικά την Ειρήνη να ενδώσει στον έρωτά του και λίγο πριν παντρευτούν, θα χάσει την ζωή του σε μια μονομαχία. Η Νατάσα, απορροφά όλη την ενέργεια του Ανδρέα και δηλητηριάζει με την αγένεια και την εγωπάθειά της, κάθε μέλος της οικογένειας.

 

Όντας από τα πιο πολυανεβασμένα έργα του παγκοσμίου ρεπερτορίου, σπανίζουν οι σκηνοθετικές εμπνεύσεις που έχουν να αναδείξουν μια νέα οπτική. Παρόλα αυτά, ο Δημήτρης Τάρλου, που ανέλαβε εκτός από τη σκηνοθεσία και την δραματουργική απόδοση, φάνηκε να τυλίγει με έναν ενδιαφέροντα σαρκασμό την πλοκή, να βάζει έξυπνες «ελληνικές» προεκτάσεις μέσα στο κείμενο και φυσικά να μην το περιορίζει χρονικά, δημιουργώντας έτσι ένα διαχρονικό περίβλημα, που θα μπορούσε να αναφέρεται στο χθες, στο τώρα και στο αύριο. Εξίσου σημαντικό ότι παρά τη μεγάλη διάρκεια, η παράσταση δεν κουράζει το θεατή. Τα κοστούμια και τα σκηνικά της Ελένης Μανωλοπούλου, πολύ κομψά, χωρίς υπερβολές συμβόλιζαν αυτό το άχρονο περιβάλλον . Οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου, πλαισίωναν ιδανικά την κύρια πλοκή και το ύφος της παράστασης. Η μουσική του Άγγελου Τριανταφύλλου υπογράμμισε μελαγχολικά τις συναισθηματικές διακυμάνσεις των ηρωίδων και του περιγύρου τους.

 

Ως προς τις ερμηνείες, υπήρχε ποικιλία και υφολογική ανομοιογένεια. Η Αλεξάνδρα Αϊδίνη συνεχίζει την δυναμική της «Πορεία», ενσαρκώνοντας την Όλγα, ως την πιο συγκρατημένη, εσωστρεφή και προσγειωμένη αδερφή από τις τρεις, που παρά την προσωπική της τρικυμία, διατηρεί μια εξωτερική νηφαλιότητα. Η Ιωάννα Παππά, ίσως στην καλύτερη ερμηνευτική στιγμή των τελευταίων χρόνων, χτίζει μια Μαρία δυναμική, σίγουρη, που πάλλεται κάτω από μια φλέγουσα μελαγχολία. Η Λένα Παπαληγούρα, δεν απέδωσε την Ειρήνη μόνο ως ένα εύθραυστο και ποιητικό πλάσμα, παρά ήταν αρκετά συμπαγής και γήινη, ενώ δεν δίσταζε σε αρκετά σημεία να υιοθετήσει πιο σκληρούς τόνους. Ο Γιάννης Νταλιάνης οικοδόμησε τον Βερσίνιν αρκετά ρεαλιστή, ενώ ο Κώστας Κορωναίος, θύμιζε ερμηνευτική περσόνα άλλης εποχής. Μετρημένοι και στιβαροί οι Λαέρτης Μαλκότσης και Παντελής Δεντάκης. Η Μαριάννα Δημητρίου έφερε στη σκηνή έναν παλιακό τρόπο ερμηνείας. Επίσης εμφανίζονται πλαισιώνοντας τους πρωταγωνιστές οι Δημήτρης Μπίτος, Γιώργος Μπινιάρης, Πάρις Θωμόπουλος, Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Χάρης Τσιτσάκης, Μαριέττα Σγουρδαίου, Κορίνα Κόκκαλη. 



Τρεις αδερφές, του Άντον Τσέχοφ στο Θέατρο Πορεία έως 5 Ιουνίου 2016

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Το ’21»: Ελληνική Επανάσταση σε ροκ τόνους
22.11.2016 12:09
Τι μουσικές θα συνόδευαν ιδανικά την Ελληνική Επανάσταση; Παραδοσιακοί ήχοι όπως τους έχουμε συνηθίσει ή μήπως οι ροκ και πανκ αποχρώσεις αποτελούν ένα πιο ταιριαστό «χαλί» στα γεγονότα; Ο Άρης Μπινιάρης φαίνεται να απαντά σε αυτήν την απορία, μέσα από «Το ’21», μια παράσταση που ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία της σε Φεστιβάλ Αθηνών και Gazarte, την βρίσκουμε αυτή τη φορά στο θέατρο Πορεία.
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Top Girls, Αλέξης Ρίγλης
28.07.2016 14:58
Σε μια εποχή που κυλάει με φρενήρεις ρυθμούς, τα διλήμματα και οι ενδοιασμοί που γεννιούνται στη σύγχρονη γυναίκα είναι πολλαπλοί. Ζητήματα όπως η επιλογή καριέρας ή οικογένειας ή η κοινωνική ανέλιξη με πολλά θύματα και σκληρές συνέπειες, είναι μόνο μερικά από όσα αναδύθηκαν τα χρόνια της έντονης ανάγκης για χειραφέτηση. Στον απόηχο όλων αυτών των κοινωνικών συγκυριών, αλλά ταυτόχρονα την περίοδο ενός πολιτικού αναβρασμού, η Caryl Churchill γράφει τα «Top Girls», με τα οποία εξερευνά ένα σύνολο φεμινιστικών ανησυχιών και επιδιώκει να απομυθοποιήσει τις κατηγορίες της τάξης και του φύλου, προκειμένου να συμβάλει στην πολιτική μεταμόρφωση των γυναικών.
«Χειρόγραφο» - Χάρις Αλεξίου: Απολογισμός μιας μεγάλης πορείας
15.04.2016 11:27
«Σήμερα ήταν τρύγος και πατήσαμε σταφύλια», είναι η πρώτη φράση που ακούγεται από το στόμα της γυναίκας που μπαίνει κρατώντας στα χέρια ένα ηλεκτρονικό σημειωματάριο, του οποίου η οθόνη είναι το μοναδικό πράγμα που φωτίζει το πρόσωπό της στο πυκνό σκοτάδι. Ξεκινά τότε μια επισκοπική απαρίθμηση γεγονότων της πρώιμης ζωής της. «Σήμερα η γιαγιά έφτιαξε τηγανίτες και έβαλε πετιμέζι», «Σήμερα ο μπαμπάς είναι άρρωστος», «Σήμερα η μαμά έβαψε τα ρούχα μαύρα για να είναι έτοιμα», «Σήμερα ο μπαμπάς πήγε στην εκκλησία, γύρισε και πέθανε».
«Άννα Καρένινα»: Καταστροφικά πάθη στην Ρωσία του 19ου αιώνα
08.04.2016 15:45
Ακόμα και όποιος δεν έχει ποτέ πιάσει στα χέρια του το μυθιστόρημα του Τολστόι, γνωρίζει επιγραμματικά την τραγική ιστορία της ηρωίδας που απελπισμένη έπεσε στις ράγες του τρένου, αποζητώντας διέξοδο στα βασανιστικά της διλήμματα και αμφιθυμίες. Το βιβλίο αποτελεί ψηφιδωτό της ρωσικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, ενώ την κεντρική του πλοκή, αποτελεί το ερωτικό δράμα μιας νέας και όμορφης γυναίκας, της Άννας, η οποία αδυνατώντας να ζήσει όπως πραγματικά επιθυμεί κοντά στο πρόσωπο που αγαπά, πνίγεται μέσα στις κοινωνικές συμβάσεις.
«Το Κουκλόσπιτο»: Συναισθηματική αποκάλυψη με πρώιμη φεμινιστική χροιά
28.03.2016 13:36
Χρειάζονται μόνο λίγες μέρες ανελέητης συναισθηματικής πίεσης και εκβιαστικής αγωνίας για μια σύζυγο και μητέρα στην Σκανδιναβία του 19ου αιώνα, ώστε να αποφευχθεί η αναμενόμενη κατάρρευσή της και να αποκαλυφθεί ένας πηγαίος δυναμισμός και μια αναπάντεχη διάθεση για ανεξαρτησία. Η Νόρα είναι μια γυναίκα ευτυχισμένη και ικανοποιημένη με τον μέχρι τώρα συζυγικό βίο. Με μια φαινομενική αφέλεια, απολαμβάνει να ξοδεύει χρήματα για την οικογένειά της, γεγονός που εκνευρίζει τον άνδρα της, Τόρβαλντ.
«Victor-Victoria»: Ερωτικά μπερδέματα υπό τους ήχους της jazz
02.03.2016 16:20
Το τελευταίο διάστημα το μιούζικαλ βρίσκει στην Ελλάδα ένα πρόσφορο έδαφος για να αναδειχθεί και να αγαπηθεί εν τέλει από συντελεστές και κοινό. Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αναιρεθεί η αντίληψη μιας παλιακής αισθητικής ως προς το είδος και να επενδυθεί αρκετό χρήμα στις διάφορες παραγωγές, καθώς και εκσυγχρονισμός της σκηνοθετικής/ερμηνευτικής οπτικής τους. Ένα από τα πιο πολυδιαφημισμένα μιούζικαλ της φετινής σεζόν, το «Victor-Victoria», παίζεται αυτόν τον καιρό στο θέατρο Πάνθεον.
Φάουστ- Κατερίνα Ευαγγελάτου: Κριτική θεάτρου
03.02.2016 15:47
Ο Φάουστ του Γκαίτε αποτελεί πάντοτε μια μεγάλη πρόκληση τόσο για τους σκηνοθέτες που αναλαμβάνουν να φέρουν στα μέτρα ενός θεατρικού σκηνικού τον οργιαστικό κόσμο του Γερμανού δημιουργού, όσο και για τους ηθοποιούς που καλούνται να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις κάποιων από τους πιο διφορούμενους και απαιτητικούς ρόλους της παγκόσμιας δραματουργίας.
Ριχάρδος ο Γ'- Γιάννης Χουβαρδάς: Κριτική θέατρου
14.01.2016 13:19
Από τα πιο διάσημα κείμενα του Σαίξπηρ, ο «Ριχάρδος ο Γ’», επιλέχθηκε για να σημάνει μια πολυ-αναμενόμενη καλλιτεχνική επιστροφή στη σκηνή του Εθνικού θεάτρου. Αυτή του πρώην διευθυντή του, Γιάννη Χουβαρδά. Τρία σχεδόν χρόνια μετά το αξέχαστο «Πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» και τέσσερα μετά τον «Περικλή», ο Χουβαρδάς καταπιάνεται με ένα έργο υψηλών απαιτήσεων και νοημάτων.