Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Γιώργος Παπαπαύλου: Απολίτιστη Καθημερινότητα

Γιώργος Παπαπαύλου: Απολίτιστη Καθημερινότητα

Θυμάμαι συχνά να μου μιλούν οι γονείς μου για τον πολιτισμό της καθημερινότητας και παιδί γαρ να αισθάνομαι ότι κάπου έχουν μπερδευτεί αφού στο σχολείο μας έχουν δώσει ξεκάθαρη ερμηνεία για το τι είναι ο πολιτισμός .

Ο πολιτισμός όμως έχει σύνορα διευρυμένα και μεγάλη έκταση επιρροής. Στην Ελλάδα δύσκολα ορίζουμε με ακρίβεια τι είναι πολιτισμός και πάνω σ’ αυτή την-μη δημιουργική-ασάφεια στηρίζεται το μοντέλο συμπεριφοράς των κατοίκων αυτής της χώρας. Πολιτισμός δεν είναι μόνο οι Τέχνες οι Επιστήμες και τα Γράμματα αλλά είναι και ο τρόπος ζωής μας, τα δικαιώματα μας και οι υποχρεώσεις μας, η ποιότητα της συμπεριφοράς μας ως πολίτες.

Σήμερα το 2015 διεκδικούμε την αποκλειστικότητα -και απ' ότι φαίνεται την κερδίζουμε- στο να βανδαλίζουμε τους δημοσίους χώρους, να κακοποιούμε λεκτικά όποιον έχει αντίθετη άποψη, να καταλαμβάνουμε με τα οχήματα μας πεζοδρόμια, να αφήνουμε τα σκουπίδια μας όπου μας βολεύει, να ξεγελάμε για να προηγηθούμε στην ουρά, να εκλέγουμε φασιστικά κόμματα, να βγαίνουμε στους δρόμους με την ίδια ευκολία που κλεινόμαστε στον μικρόκοσμο μας. Σε ένα πανθομολογούμενο εχθρικό περιβάλλον γίναμε αγρίμια και κυνηγάμε πότε τους γύρω μας και πότε την ουρά μας. Ακόμα και τον έρωτα τον μεταφράσαμε σε καψούρα και τον ξοδέψαμε σε άοσμα γαρύφαλλα. Ο τρόπος που εκφραζόμαστε είτε στον δημόσιο είτε στον ιδιωτικό βίο μας δηλώνει αποπροσανατολισμό, οργή και αδυναμία διοχέτευσης των αρνητικών μας συναισθημάτων σε κάτι που δεν θα είναι δυσάρεστο για τον διπλανό μας.

Ο πολιτισμός της καθημερινότητας εκφράζεται από το ήθος του πολίτη, την αποδοχή του ''άλλου'', τον σεβασμό στη διαφορετική άποψη, την απόρριψη της βίας, από την ποιότητα των σχέσεων με το περιβάλλον, τη γλώσσα και την αισθητική, όχι την αισθητική ως όρος γενικής χρήσεως -κολυμβήθρα του Σιλωάμ- που εδραίωσαν τα περιοδικά της δεκαετίας του 90 που σου πρότειναν 10 μέρη για να φας και 10 τρόπους για τον τέλειο οργασμό αλλά την αισθητική όπως την όρισε ο Μπάουμγκάρτεν, την αναζήτηση δηλαδή του ωραίου μέσω των αισθήσεων μας. Η οικονομική και κοινωνική κρίση που μας πλήττει έχει συντελέσει καθοριστικά στο να βάλλονται οι αισθήσεις μας από ασχήμια, προχειρότητα και βία.

Η καθημερινότητα και ο πολιτισμός της είναι έννοιες συνυφασμένες γιατί σε διαφορετική περίπτωση μιλάμε για μια ζούγκλα με τεχνολογικά επιτεύγματα. Θα τολμήσω να πω ότι ο πολιτισμός και οι εκφράσεις του (Τέχνες-γράμματα και επιστήμες) και η καθημερινότητα μας δεν μπορούν να εξεταστούν χωριστά. Σκέφτομαι συχνά για το θέατρο και καταλήγω ότι όσο πεπαιδευμένοι και κατηρτισμένοι πρέπει να είναι όσοι συμβάλουν στο ανέβασμα μια παράστασης άλλο τόσο πεπαιδευμένοι πρέπει να είναι και οι θεατές έτσι ώστε να υπάρξει επικοινωνία. Μια ερμηνεία για παράδειγμα είναι σαν ένα ποίημα , θέλει εκπαίδευση για να την καταλάβεις. Χρειάζονται πολιτισμένοι άνθρωποι τόσο στην σκηνή όσο και στην πλατεία. Η προστασία της καθημερινότητας μας είναι υπόθεση όλων μας. Δεν είναι πολυτέλεια, είναι νομοτέλεια για την εξέλιξη μας ως είδος.

Info: Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Πάτρα, Σοφοκλέους 6Α στην Τερψιθέα. Γονείς μου είναι ο Νίκος και η Κατερίνα. Έχω 3 αδέρφια και 3 ανίψια. Τέλειωσα το Κλασικό Λύκειο Πατρών. Σπούδασα στην Νομική Σχολή Αθηνών και στην Δραματική σχολή "Ιάκωβος Καμπανέλλης". Συνεργάστηκα με το Ανοιχτό θέατρο του Γιώργου Μιχαηλίδη, το θέατρο Χυτήριο ΔΗΠΕΘΕ Πατρών, την Ορχήστρα των μικρών πραγμάτων του Χρήστου Θεοδωρίδη και της Ξένιας Θεμελή, τον Θοδωρή Γκόνη, τους Sforaris του Γιάννη Καλαβριανού, τους bijoux de kant του Γιάννη Σκουρλέτη, τον Θέμη Μουμουλίδη, τον Γιάννη Χουβαρδά, τη Ρούλα Πατεράκη , τον Νίκο Μαστοράκη, τον Δημήτρη Μυλωνά. Αυτή τη στιγμή παίζω στο Καγκουρώ στο Εθνικό παράλληλα κάνω πρόβες για το Δαμάζοντας τα κύματα πάλι στο Εθνικό, ενώ τον Μάιο θα είμαι στο "Προς Δαμασκό" στην κεντρική σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών.

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Cluturenow Mag, τεύχος 34

Σχετικές ειδήσεις
Γιώργος Χαρατζάς: Η δύναμη του θεάτρου
17.08.2016 10:40
Ασχολήθηκα με το θέατρο και την υποκριτική για να αλλάξω τον εαυτό μου. Είχα ήδη τελειώσει το πολυτεχνείο αλλά δεν ήμουν ευχαριστημένος. Δεν ήμουν ευτυχισμένος. Ένιωθα ελλιπής, ανάπηρος, ανολοκλήρωτος.
Νότης Παρασκευόπουλος: Η αφοσίωση στην αβεβαιότητα
08.01.2016 16:29
Για να ανακαλύψουμε νέους ορίζοντες, πρέπει να έχουμε το θάρρος να χάσουμε τη θέα της ακτής. Με αυτό το κίνητρο, νέοι ηθοποιοί, σκηνοθέτες, σκηνογράφοι, μουσικοί, ενδυματολόγοι, χορευτές, λαμβάνουν μέρος κάθε χρόνο σε κάτι που μοιάζει με καλλιτεχνικό υπερμαραθώνιο. Πολλοί ξεκινούν, μα λίγοι καταφέρνουν να τερματίσουνε ενώ σε κάποιους δεν αναγνωρίζεται καν η συμμετοχή.
Ανέστης Αζάς - Πρόδρομος Τσινικόρης: Restart στην Πειραματική Σκηνή
05.01.2016 12:44
Η Πειραματική Σκηνή /-1 άνοιξε πριν λίγο καιρό με ένα διήμερο εορταστικών εκδηλώσεων και συνεχίζεται με τα δύο δικά μας έργα, που πρωτοπαρουσιάστηκαν στο Φεστιβάλ Αθηνών το περασμένο καλοκαίρι: «Στη Μέση του Δρόμου» του Πρόδρομου Τσινικόρη, ένα audio-tour στο κέντρο της πόλης με πρωταγωνιστές άστεγους συμπολίτες μας και την παράσταση «Υπόθεση Φαρμακονήσι ή Το δίκαιο του νερού», ένα έργο γύρω από το σύγχρονο προσφυγικό ζήτημα και το θεσμικό ρατσισμό στην Ευρώπη των κλειστών συνόρων.
Ευθαλία Παπακώστα: Δημιουργώντας σε Αμερική και Ελλάδα. Μια προσωπική καταγραφή
24.12.2015 13:15
Αυτό που δούλευα στο πανεπιστήμιο και επαγγελματικά στην Νέα Υόρκη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό απο αυτό που καταπιάνομαι τώρα και αυτή είναι η πρόκληση και η δυσκολία.
Ακύλλας Καραζήσης: Αναζητούνται: πίστη, αγάπη, ελπίδα
23.12.2015 16:41
Το Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα αντανακλά πλήρως την εκποίηση όλων των πραγμάτων για χάρη του κέρδους. Η γλώσσα του κειμένου του Χόρβατ στα γερμανικά εκφράζει ακριβώς αυτό το πράγμα: όλα τα κλισέ που πλαισιώνουν, που στοιχειοθετούν μια τέτοια κοινωνία που είναι προσανατολισμένη στο κέρδος, που δείχνει απαξίωση σε οτιδήποτε, ακόμα και στο ανθρώπινο σώμα, μπροστά στα λεφτά. Ο πιο δυνατός επιζεί, ο πιο αδύναμος κυριολεκτικά «ψοφάει». Νομίζω πως το έργο έχει πάρα πολύ σχέση με αυτό που ζούμε σήμερα.