Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016
Το δάνειο - Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος & Παντελής Δεντάκης: Κριτική θεάτρου
Δημοσίευση: Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2015 14:28
Το δάνειο - Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος & Παντελής Δεντάκης: Κριτική θεάτρου

«Αν δεν μου δώσεις το δάνειο, θα πηδήξω τη γυναίκα σου».

 

Αρκεί μια ακίνδυνη και μάλλον αστεία μπλόφα που φαίνεται να ξεστομίζεται στον αέρα για να ανατραπεί μέσα σε 85 θεατρικά λεπτά όλο το καλοστημένο και αψεγάδιαστα τακτοποιημένο σύμπαν ενός τραπεζίτη;

 

Η ιστορία του Καταλανού συγγραφέα Τζόρντι Γκαλθεράν ισχυρίζεται πως αρκεί.

 

Μέσα στο διευθυντικό γραφείο μιας τράπεζας, ο Αντόνιο Βιθέντε εξαντλεί όλα τα θεμιτά μέσα κι επιχειρήματα που διαθέτει προκειμένου να πείσει τον διευθυντή να του παραχωρήσει ένα μικροποσό ως δάνειο. Κι όταν πλέον συνειδητοποιεί ότι τα εχέγγυά του δεν βρίσκουν την παραμικρή ανταπόκριση, περνά στην αντεπίθεση: «Τα λεφτά ή τη γυναίκα σου». Αφού η οικονομική κρίση δεν του αφήνει άλλα περιθώρια, τότε κι αυτός με δόλωμα τη γοητεία του θα παρασύρει ερωτικά - με σεβασμό πάντα - τη γυναίκα του διευθυντή.

 

Σε έναν χώρο όπου κατεξοχήν τηρούνται οι κανονισμοί και τα πάντα μετριούνται με νούμερα και ευρώ, αξίες όπως η καλοσύνη, η εμπιστοσύνη και ο λόγος της τιμής ενός ανθρώπου είναι απλώς ανυπόληπτες. Εξάλλου το επιβεβαιώνει με περισσή σιγουριά και ο ίδιος ο υπάλληλος: «Ακόμα κι αν σας ήξερα όλη μου τη ζωή, αν κινδύνευε η υγεία σας, η ζωή σας, δεν θα σας έδινα το δάνειο. Πάνω απ’ όλα ο κανονισμός». Έξω όμως από τους αποστειρωμένους συναισθηματικά τοίχους της τράπεζας, είναι τα πράγματα πάντα έτσι;

 

Η συνέχεια το διαψεύδει κατηγορηματικά. Σταδιακά οι ρόλοι αντιστρέφονται και βλέπουμε τον Αντόνιο άνετο στην καρέκλα του διευθυντή σε μια ισορροπία που θυμίζει ψυχαναλυτικό ντιβάνι να παρηγορεί τον δόλιο τραπεζίτη που από τη θέση πλέον του πελάτη δέχεται συμβουλές για το πώς να κερδίσει πίσω την ίδια του τη γυναίκα. Αναγκαστικά οι δύο άγνωστοι έρχονται πιο κοντά και καταλήγουν σύμμαχοι, συμπαραστάτες, σχεδόν φίλοι.

 

Το έργο είναι γέννημα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και φυσικά αντικατοπτρίζει απόλυτα την Ελλάδα του σήμερα. Παρ’ όλα αυτά, αποπνέει έναν χιουμοριστικό αέρα αισιοδοξίας κάνοντας τον θεατή να νιώσει πιο ανάλαφρα παρά την όποια ταύτισή του με την κατάσταση των δύο ηρώων.

 

Ο Γιάννης Σαρακατσάνης ενσαρκώνει πειστικά τον απελπισμένο ανθρωπάκο Αντόνιο Βιθέντε. Είναι ντροπαλός, αμήχανος και η φωνή του σβήνει όποτε ο άλλος τον διακόπτει σχεδόν με αγένεια. Βγάζει όμως εξίσου εύστοχα έναν άλλο εαυτό όταν κολακεύει και εκτοξεύει την απειλή χτίζοντας έναν χαρακτήρα που δεν ξεπερνά τα όρια, δεν φτάνει στην αντιπέρα όχθη της ασυδοσίας και παραμένει συμπαθής ακόμα και όταν μετατρέπεται εκείνος στον πιο δυνατό κρίκο.

 

Ο Μιχάλης Οικονόμου δίνει μια πιο έντονη ερμηνεία στη σταδιακή αποδόμηση του χαρακτήρα του. Καθώς ο βασανιστικός σπόρος της αμφιβολίας φυτεύεται σιγά σιγά μέσα στο μυαλό του, η κρούστα του δήθεν οχυρωμένου προσωπείου του σπάει, βγαίνει εκτός εαυτού και πέφτει στην παγίδα. Ο ίδιος περνά μέσα από πολλές διακυμάνσεις: άκαμπτος αρχικά μέσα στην ασφάλεια που του προσδίδει η επαγγελματική θέση του, αφήνεται σε αποσπασματικές και διόλου κολακευτικές αφηγήσεις που αφορούν τον αδερφό του για να καταλήξει ένα συναισθηματικά κωμικό κουρέλι που σέρνεται κι εκλιπαρεί. Η προσωπική του ιστορία δεν είναι καθόλου ρόδινη τελικά. Απολαυστική η σκηνή της εξιστόρησης του περιστατικού στη γυναίκα του από το τηλέφωνο, καθώς και της έκδηλης απόγνωσής του όταν εκείνη τον διώχνει από το σπίτι.

 

 

Οι διάλογοι ακολουθούν φυσική ροή, ενώ η σκηνοθεσία των Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και Παντελή Δεντάκη είναι δουλεμένη προσεκτικά. Χωρίς να φυλακίζει τους ηθοποιούς σε στεγανά, αφήνει χώρο στον καθένα να πάρει τις δικές του εκφραστικές ανάσες. Το πρωταγωνιστικό δίδυμο δείχνει να απολαμβάνει την κάθε του λέξη τονίζοντας ακόμα περισσότερο το σκηνικό του δέσιμο. Ευρηματικά και τα μουσικά ιντερμέδια του Φοίβου Δεληβοριά που με τον στοχευμένο τους στίχο προσθέτουν μια επιπλέον κωμική πινελιά.

 

Στα μείον η απλή και μάλλον προβλέψιμη πλοκή με εξαίρεση την ανατροπή του τέλους, η οποία ξύνει την πληγή μιας οικείας, πικρής αλήθειας: οι προδότες συχνά παίρνουν τη μορφή των πιο κοντινών μας προσώπων.

 

Το σκηνικό-γραφείο της Μαγδαληνής Αυγερινού αποτελείται από έναν τοίχο με χρωματιστά τετράγωνα που θυμίζουν κάτι από τον Κύβο του Ρούμπικ παραπέμποντας άμεσα στο λεκτικό και εγκεφαλικό παιχνίδι που ακολουθεί ανάμεσα στους δύο αντίπαλους παίχτες.

 

«Το δάνειο» λοιπόν στο θέατρο του Νέου Κόσμου αποτελεί πρόταση για μια ευχάριστη έξοδο. Όσοι αποφασίσουν να πάνε καλή τη πίστει, δεν θα απογοητευτούν και θα γελάσουν αρκετά.

 

 

«Το δάνειο» παρουσιάζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και Παντελή Δεντάκη

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Για μια ανάσα»: Ελεύθερη πτώση σε μια Ευρώπη που ρημάζει
11.11.2016 17:10
Η Βρετανίδα συγγραφέας Ζίνι Χάρις τοποθετεί δύο γυναίκες στο επίκεντρο αυτού του απρόβλεπτου ταξιδιού. Σίγουρα χωρίς το έξυπνο και συχνά πικρό χιούμορ, η δυσοίωνη διαπίστωση για το μέλλον της ανθρωπότητας θα ήταν πολύ βαριά. Όσο η πλοκή προχωρά, τα μηνύματα έρχονται πιο συμπυκνωμένα, πιο ωμά και πιο κοντά στο σήμερα. Σε μια Ευρώπη που διαλύει τους τραπεζικούς κανόνες, ερημώνει τους δρόμους, μπερδεύει και κρατά μάτια και σύνορα κλειστά, ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να γίνει ο ανώνυμος μετανάστης μέσα στη βάρκα που πασχίζει να φτάσει στη στεριά.
Φρόυντ και Χίτλερ: Μια υποθετική συνάντηση που ίσως άλλαζε την ιστορία
14.10.2016 17:07
Θα μπορούσατε να φανταστείτε τον Αδόλφο Χίτλερ, τον άνθρωπο που έγραψε τις μελανότερες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας να ξεστομίζει τη λέξη «φόβος»; Να αγωνιά και να ικετεύει για μια πρόβλεψη σχετικά με τη δική του κλινική περίπτωση; Ο Γερμανός συγγραφέας Άρνολντ Μπέρνφελντ εμπνέεται το έργο του «Ο μικρός Χίτλερ» μπλέκοντας μυθοπλαστικά και βιογραφικά στοιχεία από τα παιδικά κι εφηβικά χρόνια του Χίτλερ και με αρκετή φαντασία φέρνει αντιμέτωπους στην αρένα - κυριολεκτικά και μεταφορικά - δύο «θηρία» της σύγχρονης ιστορίας, έναν κορυφαίο ψυχαναλυτή κι έναν κορυφαίο δικτάτορα.
«Φιλοκτήτης»: Όταν η ποίηση συναντά τον αρχαίο μύθο του Σοφοκλή
23.09.2016 17:52
Με αφορμή τον δραματικό μονόλογο του Γιάννη Ρίτσου «Φιλοκτήτης», βρέθηκα για δεύτερη φορά στο παραδοσιακό πλακιώτικο Βρυσάκι με την εσωτερική αυλή, τη σκαλιστή σκάλα και τις ξύλινες καρέκλες του να φυσούν ένα φθινοπωρινό αεράκι άλλης εποχής. Και πάλι σε έργο του σκηνοθέτη και ηθοποιού Ένκε Φεζολλάρι, που μετά τη Μπερνάρντα Άλμπα του επιστρέφει ερμηνεύοντας ένα υπέροχο και βαθύ κείμενο.
«Επτά επί Θήβας»: Όταν το πάθος για εξουσία νικά την αδελφική αγάπη
08.09.2016 13:43
Ο Ετεοκλής βρίσκεται μόνος στη σκηνή. Μοιάζει προβληματισμένος, σιωπηλός, φοβισμένος. Είναι όμως και ο περήφανος ηγέτης και υπερασπιστής της πόλης των Θηβών, την οποία οφείλει να προφυλάξει με κάθε κόστος από την επίθεση του αδελφού του Πολυνείκη που κινείται εναντίον της έχοντας συγκεντρώσει έξι ακόμη βασιλείς.
«Πλάτωνα, Απολογία Σωκράτη»: Μια ρεαλιστική απεικόνιση του πλατωνικού κειμένου σε πραγματικό χρόνο
22.07.2016 16:50
Στο θέατρο Βράχων το σκηνικό είναι λιτό, όπως υπήρξε και ολόκληρος ο βίος του Σωκράτη: μια καρέκλα και μια κλεψύδρα, μέσα από την οποία ο ήχος της σταγόνας συνοδεύει ως μοναδικό εφέ τον τελευταίο λόγο του φιλόσοφου, την περίφημη «Απολογία» του.
«Γκιακ»: Μνήμες πολέμου και ένας αγώνας εξιλέωσης
21.06.2016 17:15
Γκιακ. Αρβανίτικη λέξη, βαριά και τραχιά, τόσο στην προφορά όσο και στο νόημα που περικλείει. Είναι πρωτίστως το αίμα το συγγενικό, το κοινό, που ενώνει τους ανθρώπους. Είναι ακόμα το αίμα που χωρίζει, που κάνει τους ανθρώπους εχθρούς: αυτό που χύνεται από φόνο για λόγους εκδίκησης, για λόγους τιμής, για έναν άγραφο νόμο που συνεχίζεται και διαιωνίζεται.
«Ξένοι»: Τρεις γενιές κι ένας αέναος φαύλος κύκλος
23.05.2016 15:01
Ξένοι. Μια λέξη κοφτή, καθημερινή, πολυχρησιμοποιημένη, που περικλείει μέσα της κάτι πολύ κοντινό και οικείο και ταυτόχρονα απόμακρο και απορριπτικό. Εννοιολογικά μπορεί να διαβαστεί σε τουλάχιστον τρία επίπεδα: ένας άνθρωπος άγνωστος, η απομόνωση μέσα στην κοινωνία ή το οικογενειακό περιβάλλον, η αποσύνδεση από τον πυρήνα της ύπαρξής μας.
«Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί»: Υπαρξιακές συγκρούσεις και απολογισμός της ζωής και της τέχνης
25.04.2016 15:45
Μπορεί ένας άνθρωπος νεκρός εσωτερικά να αναστηθεί μέσω του θανάτου; Αξίζει η τέλεια αφοσίωση σε κάτι - έστω υψηλό και ιδεατό - αν το τίμημα είναι μια ολόκληρη ζωή χαμένη; Και πού οδηγεί η επίπονη αναμέτρηση ενός καλλιτέχνη με την τέχνη του;