Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Λίλα Μπακλέση: Η δική μου «Γκάμπυ»

Λίλα Μπακλέση:  Η δική μου «Γκάμπυ»

Κλεισμένοι σε έναν εργοστασιακό χώρο, έξω η ζέστη αφόρητη, προσπαθούμε να κατανοήσουμε αυτή τη γυναίκα. Όλοι μαζί. Καφέδες, μπισκότα, τσιγάρα, τοστάκια, ταπεράκια. Διαφωνίες, γέλια, αρχίζουμε να γνωρίζουμε ο ένας τον άλλο. Τα ταψιά του Αγγέλου, μισό τυρόπιτα ,μισό σπανακόπιτα. Τα αγόρια τρέχουν σε ακροάσεις, αναμονή. Τα καταφέρνουν. Η διαδρομή γεμάτη δυσκολίες αλλά και αισιοδοξία. Αλλάζουμε, σκεφτόμαστε σαν εκείνη, πιο ελεύθερα. Στην Αθήνα του Αυγούστου αποζητώ τη μοναξιά, ανυπομονώ όμως για αυτές τις πέντε ώρες μαζί τους, εκεί, που κάτι πάει να συμβεί.

Τα βράδια δεν κοιμάμαι, τη σκέφτομαι. Βλέπω ταινίες, διαβάζω, πάω μια βόλτα. Δεν  μπορώ να συγκεντρωθώ. Έχω απορίες, γκρινιάζω, παίρνω τηλέφωνο την Κίρκη. Μιλάμε με τις ώρες. Σκέφτομαι ότι γυναίκες σαν την Γκάμπυ υπάρχουν και σήμερα. Ελεύθερες, δυναμικές, σκληρές, μορφωμένες, ανατρεπτικές. Αν ζούσε η Γκάμπυ σήμερα θα μπορούσαμε να είμαστε φίλες ή θα με θεωρούσε βαρετή; Δεν θυμάμαι ποια ήταν ακριβώς η στιγμή που άρχισα να τη θαυμάζω τόσο που αποφάσισα ότι θέλω να ζήσω με την τρέλα και την ελευθερία της. Ταυτίζομαι μαζί της, όλα μου φαίνονται λογικά. Με τρομάζει, ίσως όχι αυτή αλλά η επίδραση που έχει πάνω μου ο τρόπος σκέψης της. Η γνωριμία αυτή δεν έχει τέλος, σε κάθε παράσταση ανακαλύπτω και κάτι καινούριο, φτιάχνω το πάζλ της δίκης μου Γκάμπυ που αν ζούσε σήμερα θα πήγαινε στην πλατεία Βικτωριας να βοηθήσει τους πρόσφυγες. Θα αγωνιζόταν για το σύμφωνο συμβίωσης και την ισότητα. Και θα τα κατάφερνε. Με τον δικό της μαγικό τρόπο.

 

Η ηθοποιός Λίλα Μπακλέση πρωταγωνιστεί στην παράσταση "Γκάμπυ" που παρουσιάζεται στο Νέο Θέατρο Βασιλάκου

Σχετικές ειδήσεις
Μαριλίτα Λαμπροπούλου: Μερικές σκέψεις για τη Σκακιστική Νουβέλα
29.11.2016 15:14
Η Μαριλίτα Λαμπροπούλου γράφει για την γοητευτική Σκακιστική Νουβέλα του Στέφαν Τσβάιχ που ανεβαίνει και πάλι στη σκηνή του Θεάτρου Πορεία σε δική της σκηνοθεσία και με ερμηνευτή τον Γιάννη Νταλιάνη.
Σπύρος Δ. Μιχαλόπουλος: Το Σεξ Λεξικόν έχει τη δική του ιστορία
11.10.2016 15:24
Το «Σέξ Λεξικόν» έπεσε στα χέρια μου τη δεκαετία του 80. Πρέπει να ήμουν 10-11, τότε που είχα ήδη αρχίσει να αδημονώ για τη μετάβασή μου στον κόσμο των μεγάλων... Ο Σπύρος Δ. Μιχαλόπουλος γράφει τις σκέψεις του με αφορμή την παρουσίαση του έργου του «Σεξ Λεξικόν-Η Επιστήμη του Έρωτα» στο Θέατρο 104.
Μάνος Βαβαδάκης: Ο έρωτας πάντα έχει τέλος, αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι το μετά
16.02.2016 15:42
Η παράσταση δημιουργήθηκε σαν βάλσαμο στις πληγές ενός περασμένου έρωτα. Το υλικό από τις δίκες των Μαγισσών του Σάλεμ παρουσιάστηκε μπροστά μου εκείνη τη περίοδο της ζωής μου και η Abigail Williams με τις πράξεις της πριν από 300 χρόνια, έπαιρνε ξανά εκδίκηση για όλους εμάς. Η τέχνη λειτουργεί πάντα σαν καθαρτήριο για τις νευρώσεις των καλλιτεχνών και μακάρι αυτή η παράσταση να βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτό το μύχιο, σκοτεινό και ανεξερεύνητο κομμάτι του εαυτού μας.
Ευθαλία Παπακώστα: Δημιουργώντας σε Αμερική και Ελλάδα. Μια προσωπική καταγραφή
24.12.2015 13:15
Αυτό που δούλευα στο πανεπιστήμιο και επαγγελματικά στην Νέα Υόρκη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό απο αυτό που καταπιάνομαι τώρα και αυτή είναι η πρόκληση και η δυσκολία.
Ακύλλας Καραζήσης: Αναζητούνται: πίστη, αγάπη, ελπίδα
23.12.2015 16:41
Το Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα αντανακλά πλήρως την εκποίηση όλων των πραγμάτων για χάρη του κέρδους. Η γλώσσα του κειμένου του Χόρβατ στα γερμανικά εκφράζει ακριβώς αυτό το πράγμα: όλα τα κλισέ που πλαισιώνουν, που στοιχειοθετούν μια τέτοια κοινωνία που είναι προσανατολισμένη στο κέρδος, που δείχνει απαξίωση σε οτιδήποτε, ακόμα και στο ανθρώπινο σώμα, μπροστά στα λεφτά. Ο πιο δυνατός επιζεί, ο πιο αδύναμος κυριολεκτικά «ψοφάει». Νομίζω πως το έργο έχει πάρα πολύ σχέση με αυτό που ζούμε σήμερα.