Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Bus Και: Η άλλη πλευρά του Improv Theater

Bus Και: Η άλλη πλευρά του Improv Theater

Οι ηθοποιοί-αυτοσχεδιαστές μαζεύονται σιγά-σιγά στο θέατρο.  Έχουν τουλάχιστον μίαμιση ώρα μπροστά τους να ετοιμαστούν, να χαλαρώσουν, να γελάσουν, να αγχωθούν, να πειράξουν ο ένας τον άλλον, να πιούν καφέ, να κάνουν το ζέσταμά τους μέχρι να έρθει η ώρα της παράστασης.

 

Πρώτο κουδούνι. Ακούγονται διάσπαρτα Χάι-Χο-Γιά, Πλάφ-Τσακ-Μπουμ και Μπίμπιρι-Μπίμπιρι-Μπου. Η γλώσσα των αυτοσχεδιαστών. Δεύτερο κουδούνι, ο καναπές του καμαρινιού γεμίζει με μία στοίβα  ανθρώπους που γελώντας παλεύουν για μία θέση (ή μήπως για την ζεστασιά, την ασφάλεια και το άγγιγμα των συμπαικτών και φίλων;). Τα γέλια διακόπτονται από αυστηρά «σσσσσσς» των «γονειών» της ομάδας. Τρίτο κουδούνι. Δευτερόλεπτα πανικού και ενθουσιασμού. Γρήγορα, αλλά ζεστά, χτυπήματα στις πλάτες των παικτών συνοδευόμενα από τις λέξεις «σε καλύπτω». Και πόσο το εννοούν.

 

Σβήνουν τα φώτα και ο θίασος βγαίνει στην σκηνή με άδειο κεφάλι. Όλα τα άφησε στο καμαρίνι. Στις κρεμάστρες μαζί με τα καθημερινά του ρούχα. Χειροκροτήματα. Ακολουθεί ένα φιλικό και άνετο καλωσόρισμα του κοινού που στην συντριπτική του πλειοψηφία, δεν ξέρει τι να περιμένει. Λίγες οδηγίες και εξηγήσεις για ο,τι πρόκειται να ακολουθήσει. Ο παρουσιαστής εμπνέεται μία ερώτηση και την κάνει στο κοινό. Βομβαρδισμός από απαντήσεις. Όλοι θέλουν ν’ ακουστούν. Μία απάντηση πάντα θα ξεχωρίσει στ’αυτιά του παρουσιαστή. Ο θεατής αυτός είναι ο τυχερός. Θα δει την ιδέα του να υλοποιείται μπροστά στα μάτια του. Είναι ο εμπνευστής εκείνης της βραδιάς. Με μία του λέξη γέμισε το μυαλό των αυτοσχεδιαστών με ιδέες. Πέφτει το σύνθημα και ο θίασος ξεκινάει. Ταχύτατοι, γεμάτοι ενέργεια, ορμάνε στην σκηνή πριν η ιδέα τους γίνει παρελθόν. Μιλάνε με τα μάτια: «Όλα καλά», «Ναι μωρέ, θέλω όμως λίγη βοήθεια στην σκηνή», «Έγινε», και φουριόζος ο συμπαίκτης μπαίνει και σώζει την κατάσταση. Ένα μετά το άλλο τα κομμάτια του πάζλ μπαίνουν στην θέση τους. Από το μηδέν φτιάχνουν κάτι. Με παιδικό ενθουσιασμό. Το κοινό γελάει. Διασκεδάζει με την ψυχή του. Φωνάζει καινούριες ιδέες. Ο θίασος δεν αφήνει κανέναν παραπονεμένο. Όλες οι ιδέες χωράνε. Μέντιουμ κάνουν στροφή στην καριέρα τους και γίνονται πιτσαδόροι, δέντρα μεταναστεύουν και γιαγιάδες μάχονται ενάντια στα zombie. Όλα έχουν λογική στον κόσμο των αυτοσχεδιαστών.

 

Σχεδόν 2 ώρες έχουν περάσει και η παράσταση τελειώνει. Μία αντισυμβατική υπόκληση. Στο κάτω κάτω η ιδέα ήταν του κοινού. Επιστροφή στο καμαρίνι. Ξελάφρωμα και ενθουσιασμός (πάλι). Πριν αλλάξουν ρούχα θα βγάλουν την κλασσική κουνημένη, κακοφωτισμένη selfie. Ακολουθεί χαοτική συζήτηση για την παράσταση. Και μπύρα. Και γέλια. Και ο αποχαιρετισμός εκείνης της μοναδικής παράστασης. Δεν θα την ξανακάνουν ποτέ. Και σίγουρα θα τους λείψει.

 

Τώρα ξέρεις τι να περιμένεις.

 

Info: Οι Bus Και είναι ένας θίασος μόλις δύο ατόμων. Πρωτοπαρουσιάστηκε τον Δεκέμβριο του 2013 στο «The White Rabbit» και συνέχισε με μία πολύ επιτυχημένη σεζόν στο “Θέατρο ΠΚ”. Απαρτίζεται από τους 2 κύριους εκπαιδευτές αυτοσχεδιασμού Improv της ImproVIBE, τον Μενέλαο Πρόκο και την Βασιλική Κίσσα. Έχουν συμμετάσχει στο Φεστιβάλ Κωμωδίας του θεάτρου Eliart, στο φεστιβάλ Up The W-ALL του all4fun.gr σε συνεργασία με το θέατρο VAULT, στο International Street Theater Festival και σε διεθνή φεστιβάλ Improvised Theater σε Τουρκία, Φινλανδία, Ισπανία και Βέλγιο. Την φετινή σεζόν εμφανίζονται στο Θέατρο Άβατον, με την παράσταση “Improv Comedy Nights”

 


 Improv Comedy Nights με τους «Bus Και» κάθε Κυριακή, στο Θέατρο Άβατον

Σχετικές ειδήσεις
Γιούλα Μπούνταλη: Μια ιστορία αφιερωμένη σε κάθε τι ανυπότακτο και βαθιά ελεύθερο...
25.05.2016 11:57
Την Αργοπορημένη: το τραγούδι ενός καουμπόυ (Late: a cowboy song) την πρωτοδιάβασα πέρσι το καλοκαίρι. Παρακολουθούσα ένα σεμινάριο υποκριτικής στο Atlantic theater στην Ν. Υόρκη και τρεις συνάδελφοι είχαν διαλέξει να μας παρουσιάσουν μια σκηνή από ένα άλλο έργο της Σάρα Ρουλ το Cleanhouse. Η γραφή και οι χαρακτήρες της Ρουλ άγγιξαν αμέσως μέσα μου αυτή την αίσθηση ότι η ζωή μας είναι τόσο απίστευτα επαναλαμβανόμενη και κοινότυπη, αλλά με μια μικρή μετατόπιση στην καρδιά μας μπορεί να λουστεί από ένα φως υπερβατικό.
Κατερίνα Γιαννοπούλου: Το ουρλιαχτό της γενιάς των προδομένων ονείρων
29.03.2016 16:29
«Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου χαλασμένα απ’ την τρέλα…» Τον Οκτώβριο του 1955, στη Six gallery του Σαν Φρανσίσκο, ο εικοσιεννιάχρονος τότε ποιητής Άλλεν Γκίνσμπεργκ διαβάζει για πρώτη φορά μπροστά σε κοινό το ποίημά του με τίτλο Ουρλιαχτό. Ανάμεσα στους ακροατές ήταν ο Τζακ Κέρουακ και ο Λόρενς Φερλινγκέτι. Το ποίημα αυτό έμελλε να γίνει το μανιφέστο της γενιάς των Beat, συνοψίζοντας όλους τους φόβους, τις προσδοκίες και τα όνειρα της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς της Αμερικής που έβλεπε κάθε ανθρώπινη αξία να θυσιάζεται στον βωμό της ανόδου του καπιταλισμού και να αντικαθίσταται από ακραίο συντηρητισμό.
Δημήτρης Μπασλάμ: Για «Τα παπούτσια του βαρύτονου»
19.02.2016 16:00
Η ιδέα της παράστασης βασίζεται στη νοητή ύπαρξη ενός καθρέφτη. Στo είδωλo που βλέπει ο Κύριος Χαρίτονος να αντικατοπτρίζεται σ΄ αυτόν. Κάποιες φορές κοιτάζει με ευχαρίστηση, κάποιες φορές το βλέμμα του αναγκάζεται να αλλάξει διαδρομή. Να κρυφτεί. Από τον φόβο της αποτυχίας. Από το μεγάλο βαρίδιο ενός πιθανού λάθους που ίσως κάνει.
Μάνος Βαβαδάκης: Ο έρωτας πάντα έχει τέλος, αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι το μετά
16.02.2016 15:42
Η παράσταση δημιουργήθηκε σαν βάλσαμο στις πληγές ενός περασμένου έρωτα. Το υλικό από τις δίκες των Μαγισσών του Σάλεμ παρουσιάστηκε μπροστά μου εκείνη τη περίοδο της ζωής μου και η Abigail Williams με τις πράξεις της πριν από 300 χρόνια, έπαιρνε ξανά εκδίκηση για όλους εμάς. Η τέχνη λειτουργεί πάντα σαν καθαρτήριο για τις νευρώσεις των καλλιτεχνών και μακάρι αυτή η παράσταση να βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτό το μύχιο, σκοτεινό και ανεξερεύνητο κομμάτι του εαυτού μας.
Ακύλλας Καραζήσης: Αναζητούνται: πίστη, αγάπη, ελπίδα
23.12.2015 16:41
Το Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα αντανακλά πλήρως την εκποίηση όλων των πραγμάτων για χάρη του κέρδους. Η γλώσσα του κειμένου του Χόρβατ στα γερμανικά εκφράζει ακριβώς αυτό το πράγμα: όλα τα κλισέ που πλαισιώνουν, που στοιχειοθετούν μια τέτοια κοινωνία που είναι προσανατολισμένη στο κέρδος, που δείχνει απαξίωση σε οτιδήποτε, ακόμα και στο ανθρώπινο σώμα, μπροστά στα λεφτά. Ο πιο δυνατός επιζεί, ο πιο αδύναμος κυριολεκτικά «ψοφάει». Νομίζω πως το έργο έχει πάρα πολύ σχέση με αυτό που ζούμε σήμερα.