Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Νίκος Αλεξίου: Να συμφιλιωνόμαστε με τις ήττες μας και να τις μετασχηματίζουμε σ’ ένα είδος σοφίας

Νίκος Αλεξίου: Να συμφιλιωνόμαστε με τις ήττες μας και να τις μετασχηματίζουμε σ’ ένα είδος σοφίας

Το Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων φιλοξενεί το έργο του Χάινριχ φον Κλάιστ, Κόλχαας, σε διασκευή, μετάφραση, σκηνοθεσία και ερμηνεία του Νίκου Αλεξίου. Η παράσταση έχει ήδη παρουσιαστεί τα 2 τελευταία χρόνια στο θέατρο Τόπος Αλλού και στον πολυχώρο Διέλευσις και έχει κερδίσει την πλήρη αποδοχή κοινού και κριτικών. Ο Νίκος Αλεξίου, εμπνευστής, δημιουργός και ερμηνευτής της παράστασης μας μιλά για τον θεατρικό μονόλογο που αποτέλεσε τα δύο τελευταία χρόνια και εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα θεατρικά γεγονότα της πόλης!

 

Συνέντευξη: Μαριάννα Παπάκη

 

Culturenow.gr: Ο «Κόλχαας», η παράσταση του έργου του Κλάιστ, θα παρουσιαστεί εκ νέου, αυτή τη φορά στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων. Πείτε μας λίγα λόγια για το έργο αλλά και τη μεγάλη και επιτυχημένη του διαδρομή μέχρι τώρα.
Νίκος Αλεξίου: To έργο, βασισμένο στη νουβέλα “Michael Kolhaas” του Κλάιστ, αναφέρεται σε μια πραγματική ιστορία που συνέβη στη Γερμανία του 1500. Ο Κόλχαας, έμπορος αλόγων, πέφτει θύμα μιας αδικίας εκ μέρους ενός κοινωνικά ισχυρού άρχοντα. Η αποτυχία των προσπαθειών του να δικαιωθεί από τον Νόμο της Πολιτείας πυροδοτεί μέσα του ένα μηχανισμό βίας όλο και πιο αιματηρής και ανεξέλεγκτης, αλλά πάντα στο όνομα της διεκδίκησης του ιδεώδους ενός φυσικού δικαίου.

Η παράσταση ανέβηκε για πρώτη φορά το 2011 στο θέατρο «Τόπος Αλλού» και κατά διαστήματα παίχτηκε στον Πολυχώρο Πολιτισμού «Διέλευσις» καθώς και στο Μουσείο Τυπογραφίας στα Χανιά και στον Φιλοπρόοδο Σύλλογο Κοζάνης.


Cul.N.: Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, τα δυνατά στοιχεία τόσο του έργου όσο και της παράστασης;
N.A.: Η καθαρότητα, η απλότητα, η ένταση, ο ρυθμός, η συγκίνηση και εντέλει η ουσία. Αυτά όλα υπάρχουν στο κείμενο του Κλάιστ και επεδίωξα να τα μεταφέρω στη διασκευή και στην παράσταση.


Cul.N.: Η παράσταση παρουσιάζεται για 3η χρονιά. Πόσο δύσκολο είναι ένας μονόλογος να γνωρίσει τόσο μεγάλη επιτυχία και πόσο δικαιώνει αυτή η επιτυχία τη δουλειά σας τη στιγμή μάλιστα που πρόκειται για μία δουλειά στην οποία (εκτός από ερμηνευτής) υπογράφετε τη μετάφραση, τη δραματουργική προσαρμογή και τη σκηνοθεσία.
N.A.: Όταν ξεκίνησα με τον «Κόλχαας» δεν ήμουν καθόλου σίγουρος για την ανταπόκριση που θα έβρισκε. Το γεγονός ότι ακόμα μπορεί και βρίσκει το κοινό του (παρόλο που παίζεται σε μάλλον περιφερειακούς χώρους) εν μέσω πλήθους άλλων έργων και με δεδομένο ότι η ιδέα του μονολόγου συναντά καμιά φορά την  a priori επιφυλακτικότητα ενός μέρους του κόσμου, νομίζω ότι δείχνει τη δραστικότητα του κειμένου  που και για μένα τον ίδιο δεν έχει ξεφτίσει στο ελάχιστο μέσα σε αυτά τα χρόνια.

 

Cul.N.: Η παράσταση θίγει ένα ζήτημα τόσο παλιό και τόσο επίκαιρο ταυτόχρονα, αυτό της κοινωνικής δικαιοσύνης. Τελικά, πιστεύετε πως η αναζήτηση της κοινωνικής δικαιοσύνης είναι μια αυταπάτη; Και ποιά τελικά είναι η προσωπική ευθύνη των πολιτών μιας κοινωνίας για την κατάχρηση εξουσίας των ηγετών της;
N.A.: Παντού και πάντα οι άνθρωποι επεδίωκαν και αγωνίζονταν για τη δικαιοσύνη, με τους σωστούς ή με τους λάθος τρόπους. Θα ήταν μοιρολατρικό αλλά και ανιστόρητο να πει κανείς ότι οι κοινωνίες σ’ αυτό το πεδίο έχουν μείνει στάσιμες. Η προσωπική ευθύνη για τις πράξεις ή τις παραλείψεις εκ μέρους των ατόμων βρίσκεται στον πυρήνα του «Κόλχαας» περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, και είναι το κατ’ εξοχήν στοιχείο που μ’ ενδιαφέρει και με συγκινεί.  Το τέλος του Κόλχαας, ο θάνατος στην αγχόνη, τον μετατρέπει από ηττημένο σε έναν ήρωα που κατάλαβε ότι τη δικαιοσύνη δεν τη φέρνει το κόκκινο της φωτιάς και του αίματος, αλλά η εσωτερική αρμονία με τον εαυτό μας και τον κόσμο που τη γεννά η υπεράσπιση ενός πιστεύω για το οποίο κανείς είναι έτοιμος να θυσιαστεί με ακεραιότητα, τιμή, αξιοπρέπεια και πλήρη ανάληψη της προσωπικής του ευθύνης.








 

Cul.N.: Η ληστρική συμμορία του Κόλχαας καταφέρνει να φέρει καίρια πλήγματα στο φεουδαρχικό Κράτος. Μετά από μια συνάντηση με τον Λούθηρο, ο Κόλχαας δέχεται ωστόσο να παραδώσει τα όπλα, με τον όρο ότι η δικαιοσύνη θα αποδοθεί. Θεωρείτε νίκη ή ήττα αυτή την κατάληξη;
N.A.: Ο Κόλχαας κάποια στιγμή συνειδητοποιεί ότι από θύμα έχει μετατραπεί σε τυφλό θύτη και μετά-νοεί. Το να καταλάβεις και να αποδεχτείς το δίκιο του άλλου, να βρεις το δρόμο της συν-εννόησης και του συμβιβασμού (είθε κάποτε αυτή η λέξη να βρει τα θετική της έννοια), για μένα είναι ο πιο δύσκολος αλλά και ο μόνος τρόπος για να ξεφύγεις από τον ατελέσφορο φανατισμό και τη μισαλλόδοξη ασυνεννοησία.

 

Cul.N.: Σήμερα ζούμε σε μια χρονική στιγμή και σε μια κοινωνία στην οποία η διάκριση, ανάμεσα στο αίσθημα της ήττας και στο αίσθημα της νίκης μέσα μας, είναι θολή. Εσείς πώς αντιμετωπίζεστε και πώς αντιλαμβάνεστε τις ήττες και τις νίκες τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο;
N.A.: Πρώτα θα πρέπει να προσδιορίσουμε τι εννοούμε λέγοντας «νίκη» και τι «ήττα», γιατί αυτό που ο ένας αποκαλεί νίκη μπορεί ν’ αποτελεί ήττα για τον άλλον και αντίστροφα. Νομίζω ότι η εκ διαμέτρου αντίθετη ανάγνωση της πραγματικότητας μεταξύ των ανθρώπων βάσει ιδεοληψιών και στερεότυπων βεβαιοτήτων, αποτελεί τον πυρήνα της κακοδαιμονίας και της στασιμότητας της ελληνικής κοινωνίας. Εν πάση περιπτώσει, νομίζω πως η μόνη δυνατότητα που έχουμε ως κοινωνία αλλά και στην προσωπική μας ζωή ως άτομα, είναι  να συμφιλιωνόμαστε (όσο μπορούμε) με τις ήττες μας, να διδασκόμαστε (δύσκολο πράγμα) απ’ αυτές και να τις μετασχηματίζουμε σ’ ένα είδος σοφίας. Έτσι κι αλλιώς ο χρόνος αναγκαστικά τα γιατρεύει όλα (σ’ ένα βαθμό). Όσο για τις νίκες μας, καθώς αυτές είναι ακόμη πιο εφήμερες και σχετικές, καλό είναι να τις χαιρόμαστε πατώντας γερά στη γη, όσο το δυνατόν σεμνά και φιλοσοφημένα.

 

Cul.N.: Μετά την ολοκλήρωση των παραστάσεων στο ΚΕΤ, ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σας σχέδια;
Ν.Α.:
Από τα μέσα Νοεμβρίου θα παίζω στη «Λούλου» του Φράνκ Βέντεκιντ, σε σκηνοθεσία της Λίλυς Μελεμέ στο «Αγγέλων Βήμα»

 

Η παράσταση «Κόλχαας» παρουσιάζεται στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων κάθε Τρίτη στις 21.00

 

 

 

Σχετικές ειδήσεις
Δανάη Μπάρκα: Η κύρια επιθυμία μου είναι η μεταμόρφωση
02.12.2016 16:55
Νέα, αυθόρμητη, ειλικρινής και με μια πολύ θετική αύρα, η Δανάη Μπάρκα, κάνει τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα ως ηθοποιός στο θέατρο, έχοντας μεγάλο ενθουσιασμό και θέληση για προσωπική εξέλιξη. Μιλάει στο culturenow για την παράσταση "Έπεσε νέκρα" και τις μελλοντικές της φιλοδοξίες.
Αγλαΐα Παππά: Κάθε παράσταση οφείλει να προκαλεί ένα μικρό ταρακούνημα
20.05.2016 16:14
Όταν μιλάς για την Αγλαΐα Παππά δεν χρειάζονται καθόλου συστάσεις, όσον αφορά την θεατρική διαδρομή, την ερμηνευτική δεινότητα και το σπάνιο ήθος της. Με αφορμή την ιδιαίτερη παράσταση «Μαρμαρωμένες Τρωάδες» της Λουΐζας Κωστούλα, που βασίζεται στις «Τρωάδες» του Ευριπίδη σε μετάφραση του Μιχάλη Κακογιάννη, είχα την χαρά και την τιμή να ακούσω από την άλλη άκρη του ακουστικού μου την καθαρή, θερμή και βαθιά φωνή της Αγλαΐας Παππά, να μιλάει για οικουμενικά ζητήματα, ωραίες ¨συναντήσεις¨, μεγάλα έργα, σπουδαίους συγγραφείς και πολλά άλλα...
Αντώνης Αντωνόπουλος: Βρισκόμαστε σε ένα πλοίο που βουλιάζει και ανησυχούμε αν η ορχήστρα παίζει όμορφη μουσική
18.05.2016 11:45
H παράσταση του έργου «Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ», του Σάμουελ Μπέκετ, ύστερα από την επιτυχία της πρώτης παρουσίασής της, επιστρέφει στο Bios για δύο μόνο εβδομάδες, από τις 20 Μαΐου 2016! Ο Αντώνης Αντωνόπουλος, που έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία, τη μετάφραση (μαζί με τον Δημήτρη Καραντζά) και την ερμηνεία, βρήκε λίγο χρόνο και μας μίλησε για την παράσταση, που "είναι αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς", το παρελθόν, την έννοια της "μνήμης" και τις αντανακλάσεις του μπεκετικού έργου στο σήμερα.
Δύο Ιουλιέτες και επτά Ρωμαίοι καταλαμβάνουν το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά!
18.02.2016 14:51
400 χρόνια από τον θάνατο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και 450 χρόνια από τη γέννηση του, το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά παρουσιάζει το αριστούργημά του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» στη μετάφραση του Δημητρίου Βικέλα, σε μία εντελώς διαφορετική σκηνική εκδοχή υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση του Κωνσταντίνου Ρήγου. Με αφορμή την παράσταση, εννέα ταλαντούχοι και ελπιδοφόροι αντιπρόσωποι της νέας γενιάς ηθοποιών που έχουν αναλάβει να ζωντανέψουν αυτή την «καταδικασμένη από τα αστέρια» ιστορία αγάπης επί σκηνής, περιγράφουν μέσα σε λίγες φράσεις την δική τους προσωπική οπτική για το έργο του Σαίξπηρ και τους ρόλους που ερμηνεύουν.
Νίκος Χατζόπουλος: Αγάπη με στόχο την κοινή συνύπαρξη
27.01.2016 10:10
Ορμώμενη από τη Μισαλλοδοξία (Intolerance), τη μνημειώδη, σπονδυλωτή, βωβή ταινία του D.W. Griffith, η σκηνοθέτις Ιώ Βουλγαράκη συνθέτει, με σημερινούς θεατρικούς όρους, ένα βωβό μουσικοθεατρικό έπος, πολιτικο- κοινωνικής και υπαρξιακής αυτογνωσίας, το οποίο παρουσιάζεται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Με αφορμή την παράσταση στη Στέγη, ο Νίκος Χατζόπουλος, χαμηλών τόνων καλλιτέχνης που μιλάει όμως «ηχηρά» μέσα από την δουλειά του, μοιράστηκε μαζί μας τις σκέψεις του για την παράσταση, την ανθρώπινη μισαλλοδοξία που «δυναμιτίζει τη συνύπαρξη» και το αντίθετό της που θα μπορούσε να είναι η αγάπη.