Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Ζιζή Σφυρή: Οι λέξεις έχουν δέρμα

Ζιζή Σφυρή: Οι λέξεις έχουν δέρμα

Γράφω γιατί θέλω να είμαι αναγνώστης μου, με διαβάζω εκ νέου, με αναγνωρίζω.

Τί είναι η ποίηση για μένα;  

 

 

Η άγνωστη ύλη.
Τοποθετούμε λέξεις στην σειρά προσπαθώντας να τις αισθητοποίησουμε, για να εκφράσουμε καταστάσεις, ιδέες, φαντασία, όνειρα, ακόμη και να ορίσουμε το τίποτα ή να αφεθούμε σ’αυτό. Προσπαθούμε να τις κάνουμε να δράσουν σαν  συνδυασμοί αποκωδικοποίησης του εαυτού μας.
Οι λέξεις είναι σώματα. Φορούν ρούχα,  που εμείς τα διαλέγουμε.

Ο χρόνος μας πιέζει,  είναι ορισμένος από εμάς, αόριστος από τα πράγματα. Αυτή η τομή είναι που μας κάνει να αισθανόμαστε απαρηγόρητοι. Γεννιόμαστε απαρηγόρητοι και τρομαγμένοι. Ιδιότητες που κρατούμε ισοβίως.
Συνεχώς επενδύουμε στις ανάγκες μας. Κι έτσι ερχόμαστε σε επαφή με τον άλλο κόσμο. Πάντα Τρομοκρατημένοι. Και βεβαίως  πας μη "εαυτός" βάρβαρος και ξένος, όμως ο ξένος, ο ανοίκειος, υπάρχει και μέσα μας.
Ίσως χρειαζόμαστε τους βάρβαρους (και τον εσωτερικό βάρβαρο- ξένο) για τον αποβαρβαρισμό μας.


Ο έρωτας ειναι θάνατος κι ο θάνατος ο πιο φανατικός εραστής μας.
Η μνήμη μια λίμνη που λάμνουμε, επιχωματώνουμε ή αποξηραίνουμε.
Ό, τι δεν ειπώνεται ειναι ανύπαρκτο.
Αυτός είναι ο δικός μου τρόμος, αν δεν πω δεν υπάρχω.

Info: Η Ζιζή Σφυρή γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961. Είναι επιχειρηματίας και δημοσιογραφεί στην Athens Voice. Το Κρεοπωλείο των Μοναχικών είναι το πρώτο της βιβλίο.

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 33
Σχετικές ειδήσεις
Βασίλης Γκουρογιάννης: Σενάριο αθανασίας
07.04.2016 11:35
Η διαδικασία της γραφής μυθιστορήματος ποικίλλει από συγγραφέα σε συγγραφέα. Οι περισσότεροι πριν αρχίσουν να το γράφουν έχουν κατά νου μια βασική ιδέα που σιγά σιγά γίνεται σχέδιο και συνεχώς εξελίσσεται στο μυαλό και στο χαρτί προς ορισμένη κατεύθυνση σχηματίζοντας πρωταγωνιστή και δευτερεύοντες ήρωες, σκιτσάροντας τους επιμέρους χαρακτήρες, την εξέλιξη της πλοκής, καταλήγοντας ακόμη και στο τέλος του μύθου πριν καν αρχίσουν να γράφουν την αρχή. Σε μένα τα πράγματα λειτουργούν εντελώς διαφορετικά.
Γιώργος Κ. Ψάλτης: Στο καφέ Ombre
11.03.2016 13:18
Στα δάχτυλά μου
μυρίζω από το πρωί 
τον ύπνο μίας Μαρίας.
 Γράφω στο κινητό
 "Πόσο ωραία που δεν έχω πλύνει ..."
 και σβήνει. Ξαφνικά,
 μ' ένα goodbye στην οθόνη.

Ευτυχία Παναγιώτου: Περιοχή κινδύνου
12.02.2016 13:07
Η δουλειά του ποιητή είναι δύσκολη, μα δεν το ξέρεις ακόμη. Μια ενστικτώδης πράξη σε ωθεί να περισώσεις λέξεις. Μα, όταν ακούγεται φρικτή μια μουσική, κουνάς δεξιά κι αριστερά το κεφάλι: δεν είμαι εγώ αυτό. Ανοίκεια, ακατοίκητη, αυτή η νέα γλώσσα σε καλωσορίζει σε μια περιοχή κινδύνου.
Δημήτρης Σωτάκης: Λογοτεχνικός αυτισμός
13.01.2016 13:04
Εγκλωβισμένοι σε μια ταχύτητα χωρίς συνοχή και έναν ολοένα ασαφέστερο ρυθμό, η λογοτεχνική σοδειά του πραγματικού χρόνου που διανύουμε και εν τέλει η ζωή ενός συγγραφέα, μού μοιάζει σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, με μια αρένα μιας αδιευκρίνιστης κοσμικής μάχης.
Ρέα Βιτάλη: Ενδιαφέρουσες χώρες οι άνθρωποι
17.12.2015 17:06
Τήνος. Πού ακριβώς; Αδύνατο να θυμηθώ. Ίσως γιατί οι λέξεις που ακολούθησαν, διέγραψαν τον τόπο. Άλλωστε ότι ακολούθησε ήταν εξω-στεριανό, ήταν ουράνιο. Όπως οι μοιραίες συναντήσεις. «Να δω, εσάς, ποιος θα σας γράψει τη βιογραφία σας;» τον ρώτησα ενώ μέσα μου αναρωτιόμουν πώς πήρα αυτό το θάρρος. Κι ήρθε ένα «Εσύ» που με εξανάγκασε να ανοιγοκλείσω τα βλέφαρα των ματιών μου σαν εκείνες τις πορσελάνινες κούκλες που κατοικούν πια σκονισμένες μόνο σε καταστήματα με αντίκες. Άκουσα καλά; Το εννοούσε; Πώς το χειρίζομαι; «Πότε ξεκινάμε;», «Αύριο».