Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016
Το δάκρυ του έρωτα - Λία Ζώτου, Θανάσης Παπαγεωργίου: Κριτική βιβλίου
Δημοσίευση: Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015 14:59
Το δάκρυ του έρωτα - Λία Ζώτου, Θανάσης Παπαγεωργίου: Κριτική βιβλίου

Το αγαπημένο συγγραφικό δίδυμο επέστρεψε και φέτος με ένα βιβλίο που αν και σε πολλά σημεία, κυρίως ως προς την αισθητική του, θυμίζει το προηγούμενο πόνημά του, "Σαν τα φύλλα του καπνού", είναι καθόλα διαφορετικό, αλλά εξίσου γοητευτικό και ταξιδιάρικο, παρασέρνοντας τον αναγνώστη σε μέρη που μπορεί να μην βρέθηκε ποτέ και όμως είναι σαν να τα γνωρίζει, σαν ένα κομμάτι της καρδιάς του να πλανιέται κάπου ανάμεσα εκεί που άλλοι έσπειραν πόνο, έρωτα και δάκρυα. Και, τελικά, νομίζω πως αυτή είναι η ιδιαιτερότητα των Ζώτου και Καραγεωργίου. Πως με έναν μαγικό τρόπο ξυπνάνε μέσα μας μνήμες που αν και δεν είναι δικές μας τις υιοθετούμε σαν να ήταν, ταυτιζόμαστε με τους ήρωές τους, συμπάσχουμε μαζί τους και στο τέλος, ποτιζόμαστε από το άρωμα της ιστορίας τους που μας συντροφεύει για πολύ καιρό.

Το οδοιπορικό μιας οικογένειας που ξεκινάει το 1914 και φτάνει μέχρι το 2003. Το ταξίδι της σε τόπους και χρόνους αλλοτινούς που είχε πολλά να της διδάξει, μυριάδες εμπειρίες να της προσφέρει και ακόμα περισσότερα συναισθήματα, άλλες φορές επίπονα, άλλες πάλι λυτρωτικά. Ένας άντρας που χάραξε μια νέα πορεία στη ζωή του, όταν αναγκάστηκε να φύγει από τον Πόντο που τόσο αγαπούσε, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να σώσει την γυναίκα και τα παιδιά του. Χρόνια αργότερα, στην πόλη της Δράμας, η καρδιά δύο αδελφών θα χτυπήσει για την ίδια γυναίκα και ένα ατελέσφορο προξενιό θα αλλάξει την ζωή όλων για πάντα. Έντεκα χρόνια μετά, ένα φονικό θα βάλει ένα τέλος αλλά θα δημιουργήσει και μια νέα αρχή, θυμίζοντας πως η ζωή είναι ένας κύκλος και πως μέσα σε αυτόν κινούμαστε, με τα δάκρυα να συνοδεύουν πάντα τις πιο χαρούμενες και τις πιο τραγικές στιγμές μας.

Αν και οι Ζώτου και Καραγεωργίου έχουν αποδείξει στο πρόσφατο παρελθόν πως μπορούν να χειριστούν με τρόπο ψύχραιμο και παραγωγικό τα χρονικά οδοιπορικά της αφήγησής τους, μας επιβεβαιώνουν την ικανότητά τους αυτή για ακόμα μία φορά. Μπορεί να φαντάζει εύκολο να τοποθετηθεί κανείς λογοτεχνικά σε διαφορετικά χρονικά και τοπικά πλαίσια όταν, όμως, αφηγηματικά αφορούν την ίδια ιστορία, τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά. Πρέπει να υπάρχει διαφοροποίηση στο λόγο, την έκφραση, την τοποθέτηση των χαρακτήρων μέσα στην ίδια τη ροή της ιστορίας, αλλά και στο πως εκείνοι συμπεριφέρονται, αντιδρούν, λειτουργούν, λαμβάνοντας πάντα υπόψιν τα ήθη και τα έθιμα της εκάστοτε εποχής, της κοινωνικοπολιτικές συνήθειες, αλλά και τους κανόνες που αν και ο χρόνος κυλάει και αλλάζουν, πάντα υπάρχουν και περιμένουν να τους υπηρετήσεις, ακόμα και αν το συναίσθημά σου φωνάζει να κάνεις κάτι διαφορετικό.

Αυτό, όμως, που με κερδίζει προσωπικά στις ιστορίες των συγγραφέων, είναι το συναίσθημα που καταφέρνουν να γεννήσουν μέσα μου και αυτό γιατί, οι ίδιοι οι ήρωές τους, έχουν τόσο μεγάλα, βαθιά, και έντονα συναισθήματα στις καρδιές τους που όχι απλά τα βιώνουν, αλλά καθορίζουν την πορεία τους και την ίδια τους την ύπαρξη. Είναι άνθρωποι απλοί, καθημερινοί, μα και ξεχωριστοί συνάμα με τον δικό τους μοναδικό τρόπο. Ζούνε την κάθε μέρα τους, παθιάζονται, κάνουν λάθη, αγαπάνε, ερωτεύονται, μισούν, φτάνουν στα άκρα πολλές φορές και όμως, στο τέλος, βρίσκουν τη δύναμη να μετανοήσουν, να καταλάβουν που και γιατί έφταιξαν, να συγχωρήσουν. Επί της ουσίας, είναι άνθρωποι που εκπροσωπούν τον ίδιο τον κύκλο της ζωής , η καρδιά του οποίου χτυπάει δυνατά και ξέφρενα και δεν φοβάται να ζήσει, αν ρισκάρει, αρκεί μην σκεφτεί μια μέρα πως άφησε τη ζωή του να ξοδευτεί άδικα και αλόγιστα.

Από τον Πόντο στη Δράμα, στη Νεμέα και στη Γαλλία, και από το 1914 στο 2003, είμαστε συνοδοιπόροι σε ένα μοναδικό ταξίδι μιας οικογένειας που πέρασε πολλά, που ταξίδεψε στο χρόνο και στο χώρο για να ζήσει όλα εκείνα που θα έλεγε κανείς πως χρειάζεται μια ζωή για να το κάνει. Και πράγματι, ο καθένας από τους ήρωες της ιστορίας αυτής, με τα λάθη και τα σωστά του, πέρασε μία ολόκληρη ζωή δίνοντας και παίρνοντας, σε αυτό το αλισβερίσι που ποτέ δεν ξέρεις αν στο τέλος θα σε αναδείξει νικητή ή χαμένο. Μια ιστορία γεμάτη αγάπη, πάθη και μίση, συγχώρεση και λύτρωση, αριστοτεχνικά πλεγμένα με τα μυστικά των αμπελιών, την παραγωγή του κρασιού και όλα όσα κρύβονται ανάμεσα στις φυλλωσιές και τα αρώματά τους. Και ο έρωτας πάντα εκεί, να κάνει καρδιές να χτυπά και να ορίζει συνειδήσεις, και σαν τα δάκρυα του σταφυλιού, να αφήνει δάκρυα πονεμένα να κυλάνε και να σημαδεύουν τις καρδιές όπως το κρασί το λευκό ύφασμα, για να μην φύγουνε ποτέ.

Το βιβλίο της Λίας Ζώτου και του Θανάση Παπαγεωργίου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Εκτύπωση
Περισσότερα
Ο Χάρι Πότερ και το καταραμένο παιδί - Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, Τζ. Τίφανι, Τζ. Θορν: Κριτική βιβλίου
05.12.2016 15:11
Δεν είναι μυστικό! Μεγάλωσα με τον Χάρι και τις περιπέτειές του! Είμαι από τις μεγαλύτερες και πιο πιστές του fans. Έχω διαβάσει τα βιβλία της Rowling πολλάκις, έχω δει τις ταινίες ακόμα περισσότερες φορές, κάθε φορά κλαίω και συγκινούμαι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, με την πρώτη, έχω μπει σε διαδικασία να συζητήσω με παρέες και να υπεραναλύσω ακόμα και τις πιο μικρές λεπτομέρειες σε σχέση με τη σειρά, και χίλια δυο άλλα πράγματα που δεν θα τ' αναφέρω ένα προς ένα. Αν το κάνω, κινδυνεύω ν' αρχίσω να μπουρδολογώ.
Μόνο τα μάτια μένουν - Μαρία Ρουσάκη: Κριτική βιβλίου
25.11.2016 11:55
Η Μαρία Ρουσάκη, έπειτα από πολλά χρόνια συγγραφικής παρουσίας στα δρώμενα της παιδικής λογοτεχνίας, τόλμησε φέτος να κάνει το επόμενο βήμα, ν' ασχοληθεί και με την ενήλικη, προσφέροντας ένα μυθιστόρημα αρκετά τρυφερό και συγκινητικό.
Δεν είσαι εδώ (Τριλογία της Κρήτης) - Πολυχρόνης Κουτσάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 16:36
Κάθε φορά που μια αγαπημένη λογοτεχνική σειρά φτάνει στο τέλος της, νιώθω βαθιά συγκίνηση αλλά και μια γλυκιά νοσταλγία, γιατί κάπου βαθιά μέσα μου θα ήθελα να έχει λίγο ακόμα. Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η "Τριλογία της Κρήτης" του Πολυχρόνη Κουτσάκη, μια εφηβική αστυνομική περιπέτεια γεμάτη δράση, μεταφυσικό στοιχείο, έρωτα, αγάπη, αγωνία, θυσία και αυτοθυσία -με τα δύο αυτά να συνδυάζονται τις περισσότερες φορές-, παραστατική απεικόνιση των πανέμορφων Χανίων και των μυστικών που αυτά κρύβουν -υπό την σκέπη μιας μαγείας βγαλμένη σαν από άλλη εποχή-, κινηματογραφική αφήγηση γεγονότων που σε κρατάνε καθηλωμένο. Μια τριλογία που έφτασε στο τέλος της μέσω ενός δυναμικού κρεσέντου σκέψεων και συναισθημάτων που με έκαναν να κλαίω με μαύρο δάκρυ, νιώθοντας μια γλυκόπικρη συγκίνηση.
Καρδιά από πέτρα - Simon Scarrow: Κριτική βιβλίου
10.08.2016 12:58
Ο Simon Scarrow είναι ένας εξαιρετικά ταλαντούχος συγγραφέας, ο οποίος έχει τη μοναδική ικανότητα, με ό,τι θέμα κι αν καταπιαστεί, να το κάνει ολότελα δικό του, πραγματοποιώντας την απαραίτητη έρευνα προκειμένου να προχωρήσει στην δημιουργία μιας δικής του ιστορίας που όμως, θα σέβεται την πραγματική Ιστορία.
Η σιωπή του φάρου - Kimberley Freeman: Κριτική βιβλίου
08.08.2016 13:00
Η Kimberley Freeman αποτελεί μία από τις πλέον αγαπητές φιγούρες στο χώρο της σύγχρονης λογοτεχνίας, έχοντας κερδίσει την καρδιά εκατομμυρίων αναγνωστών, πράγμα που αναπόφευκτα θα την έφερνε και στη χώρα μας με ανάλογη επιτυχία.
Η κόρη του κεραυνού - Lucinda Riley: Κριτική βιβλίου
05.08.2016 14:02
Περίπου ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του βιβλίου "Οι κόρες των αστεριών", οι εκδόσεις Διόπτρα φέρνουν στη χώρα μας το δεύτερο βιβλίο της σειράς "The seven sisters" της Lucinda Riley, της Ιρλανδής συγγραφέως που έχει καταφέρει να γίνει αγαπητή στους αναγνώστες ολόκληρου του πλανήτη μέσω των ρομαντικών της μυθιστορημάτων και πολύ περισσότερο, μέσω της συγκεκριμένης σειράς.
Η Κοιλάδα της Αλεπούς - Charlotte Link: Κριτική βιβλίου
22.07.2016 13:26
"Η Κοιλάδα της Αλεπούς" είναι ένα από τα βιβλία εκείνα που τους τελευταίους μήνες έχουν συζητηθεί όσο λίγα. Στο εξωτερικό, οι κριτικές που έχει λάβει είναι των άκρων, με τις μισές απ' αυτές να το εκθειάζουν μην διστάζοντας κατά περιπτώσεις να το χαρακτηρίσουν ως ένα από τα καλύτερα αστυνομικά βιβλία των τελευταίων ετών, και τις άλλες μισές να το κατηγορούν, άλλοτε για την σκληρότητά του και άλλοτε για την προβλεψιμότητά του.
Μικρή ερωτική ιστορία - Gilles Legardinier: Κριτική βιβλίου
19.07.2016 12:18
Η σχέση μου με την σύγχρονη γαλλική λογοτεχνία δεν θα έλεγα πως είναι και η καλύτερη δυνατή. Αν και τρέφω μεγάλη αγάπη και θαυμασμό για τους κλασσικούς συγγραφείς που προέρχονται από την χώρα αυτή, την οποία και λατρεύω μέχρι θανάτου, οι σύγχρονοι Γάλλοι λογοτέχνες έχουν ένα ύφος και μια εκφραστική φυσιογνωμία που δεν θα έλεγα πως είναι και πολύ του γούστου μου.