Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016
Ηλέκτρα - Διδώ Σωτηρίου: Κριτική βιβλίου
Δημοσίευση: Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015 10:10
Ηλέκτρα - Διδώ Σωτηρίου: Κριτική βιβλίου

"Η ζωή δεν είναι για χόρταση. Κάποτε θα 'ρθει το τέλος. Αν δεν το λασπώσεις αυτό το τέλος... αν, όπως όμορφα έζησες, πεθάνεις κι όμορφα...".

Συγκλονιστικά τα λόγια της Ηλέκτρας Αποστόλου στην οποία η Διδώ Σωτηρίου, η φίλη της και συναγωνίστριά της, αφιερώνει αυτό το βιβλίο στην μνήμη της. Το βιβλίο είναι γραμμένο το 1961 με μία γλώσσα που δεν αφήνει περιθώρια ο αναγνώστης να μην γίνει μάρτυρας της κολασμένης χιτλερικής περιόδου και μίας μαύρης σελίδας στην ιστορία της Ελλάδας αλλά και του ανθρώπινου είδους με τον φασισμό να απλώνει τα δίχτυα του σε ολόκληρη την Ευρώπη. Τότε που οι λέξεις ελευθερία και ανεξαρτησία ηχούσαν δυνατά παρά τον φόβο και τον τρόμο μήπως κοστίσουν ζωές γιατί η Ηλέκτρα όπως και άλλοι αγωνιστές δεν δίστασαν ποτέ να προφέρουν με την φωνή τους το πάθος τους για αποτίναξη του ζυγού που στοίχειωνε τα όνειρά τους. Η Ηλέκτρα αποτέλεσε μία εμβληματική μορφή της αντίστασης που άφησε το στίγμα της με την ηγετική της φυσιογνωμία, την οποία πολλοί άντρες θα ζήλευαν για την δύναμή της, το σθένος, το ζήλος της να ζήσει η Ελλάδα και ο κόσμος μέρες ειρήνης χωρίς φυλακές και κατακτητές.

Αυτή την γυναίκα που συνέχισε με ασίγαστη λαχτάρα την υπεράσπιση των ματωμένων χωμάτων - για να θυμηθούμε ένα άλλο βιβλίο που η Σωτηρίου έγραψε έναν χρόνο αργότερα - υμνεί η συγγραφέας και περιγράφει όλη την διαδρομή της από τα νεανικά της χρόνια μέχρι και την αποτρόπαια από τον εχθρό εκτέλεσή της. Στα εφηβικά της χρόνια, άρχιζε να διαμορφώνει την προσωπικότητά της μέσα από τα διαβάσματα της χαράσσοντας βαθιά τον χαρακτήρα της με το αίσθημα της προσφοράς για την πατρίδα. Οι σκέψεις της και οι απόψεις της έγιναν η αφορμή της οριστικής σύρραξης με τους γονείς της, οι οποίοι παραξενεύτηκαν με την επαναστατική της συμπεριφορά και το αλλόκοτο των αντιλήψεων της καθώς έβρισκαν πως τα λόγια της και οι δράσεις της δεν συμβάδιζαν με ένα κορίτσι που προέρχεται από μία καθώς πρέπει οικογένεια. Εκείνη φύσει και θέσει αντιδραστική απέναντι σε καθωσπρεπισμούς και συμβιβασμούς γιατί είχε να υπηρετήσει έναν αγώνα, έναν αγώνα για την πατρίδα - αυτή η λέξη ασκούσε μία αφάνταστη γοητεία στην ψυχή της - που την είχε ανάγκη, άφησε πίσω της την οικογενειακή θαλπωρή και την ασφάλεια του σπιτιού της και κίνησε να πραγματοποιήσει την ιερή αποστολή της και να κυνηγήσει την εγκαθίδρυση ενός πιο δίκαιου κόσμου. Το μυαλό της Ηλέκτρας ήταν ποτισμένο με την προσωπική της διάθεση να γίνει εκείνη η σημαία ενάντια σε κάθε μορφή υποτέλειας. Η Σωτηρίου αναφέρει σχετικά: "Αυτά έχει η ζωή του αγωνιστή. Νιώθει τόσο έντονα την αξία της πανανθρώπινης ευτυχίας, που στο όνομα της ζωής δέχεται να στερηθεί ο ίδιος τη ζωή...". Ατάραχη και απαρέγκλιτα αφοσιωμένη στον σκοπό της θα βρεθεί φυλακισμένη να παλεύει για τα ιδανικά της και τα πιστεύω της που ποτέ δεν πρόδωσε.

Θύμα η ίδια της θηριωδίας των Ναζιστών που έσπερναν τον πανικό και την βιαιότητα ανά την επικράτεια και μόνο ο θάνατος αποζημίωνε την άκρατη δίψα τους για εκδίκηση και επίδειξη εξουσίας απέναντι σε έναν λαό ανήμπορο λόγω της ανέχειας και της πείνας, θυσίασε ακόμα και το φαγητό της και τις βασικές της ανάγκες πότε για να ταΐσει την μικρή της κόρη που έκλαιγε και πότε για να μοιράσει, να γράψει ή να πουλήσει εφημερίδες που θα έφερναν σε κάθε πόρτα το σύνθημα της ηρωικής εφόρμησης προς την οριστική λύτρωση. Δεν απογοητευόταν ακόμα και όταν ο ήλιος της ελευθερίας κρυβόταν πίσω από τα σύννεφα αλλά πάλευε γνωρίζοντας πως κουβαλάει στις πλάτες της έναν ολόκληρο λαό, έναν λαό περήφανο που έπρεπε στα μάτια της πάση θυσία να ξαναζήσει μακριά από δυνάστες. Ενθουσιαζόταν όταν προσκαλούσε σε συμμετοχή νεαρά παιδιά και η πρόσκληση αυτή γινόταν ποτάμι που μέσα του έρρεε το νερό της αισιοδοξίας και της αντίστασης από ακόμα περισσότερους που πίστευαν σε εκείνη. Έλεγε όσο ήταν στη φυλακή: "Ο αγωνιστής δεν αφήνει ποτέ την αφύσικη αυτή κατάσταση που λέγεται φυλακή να σκοτώσει μέσα του τον μαχητή ή τον άνθρωπο, τα χρειάζεται και τα δύο και τα φυλάει σαν τα μάτια του". Λάβαρο της ήταν η απλότητα και το χαμόγελο ακόμα και όταν η σκοτεινιά απλωνόταν και δεν άφηνε τον εαυτό της να βυθιστεί στην απελπισία γιατί ο καλύτερος σύμμαχος του εχθρού ήταν η εγκατάλειψη της ενότητας. Μπροστά στον κόσμο έλεγε: "Οι Έλληνες πρέπει να ξεχάσουν τι τους χωρίζει και να δουν τι τους ενώνει. Δεν είναι ώρα τώρα για μίση". Μακάρι η φωνή της να μπορούσε να ακουστεί και σήμερα από αυτούς που δεν θέλουν να την ακούσουν!

Ένα έργο μοναδικό σπαρμένο με συναίσθημα, ένα βιβλίο συνταρακτικό που διδάσκει πολλά για το τότε και ακόμα περισσότερα για το σήμερα. Φυσιογνωμίες όπως αυτή της Ηλέκτρας - η ίδια πλήρωσε το τίμημα που της αναλογούσε με τη ζωή της - δείχνουν τον δρόμο της αλληλεγγύης και της σύμπνοιας σε έναν κόσμο που δεν έχει περιθώρια να ξαναζήσει και να ξαναγευτεί τέτοιου είδους ωμότητα και βαναυσότητα όπως αυτή του φασισμού στα δίχτυα του οποίου έπεσαν λαβωμένοι τόσοι και τόσοι άνθρωποι, κάθε ηλικίας και φύλου απλά και μόνο γιατί ήθελαν να ζήσουν ελεύθεροι. Σε μία εποχή που η συλλογικότητα έχει χαθεί και ο καθένας κοιτάει το προσωπικό του συμφέρον βάζοντας σε υποθήκη το κοινό με την αδιαφορία του, μορφές αυθεντικές όπως της Ηλέκτρας υπάρχουν για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να θυμούνται οι νεότεροι πως κοινωνίες χωρίς κοινή συνισταμένη, ενότητα, θέληση και συμπόρευση χωρίς αυτό να σημαίνει αντίδραση για την αντίδραση, είναι πλοία που πλέουν ακυβέρνητα χωρίς πυξίδα προς το επικίνδυνο άγνωστο. Καταλαβαίνει κανείς πως η ιστορία αν και νομοτελειακά μπορεί να επαναλαμβάνεται, η μοίρα δεν ορίζεται από μόνη της και τίποτα δεν γίνεται στον αυτόματο πιλότο. Συν Αθηνά και χείρα κίνει, ας μην το λησμονούμε.

"Ο άνθρωπος δεν έχει ανεξάντλητες δυνάμεις. Όταν τις χρειάζεται για ένα σκοπό, πρέπει να ξέρει να τις κουμαντάρει"



Το βιβλίο της Διδώς Σωτηρίου, Ηλέκτρα, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.


Εκτύπωση
Περισσότερα
Η πρώτη φλέβα - Γιάννης Μακριδάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 10:56
Ποτέ ο χρόνος δεν είναι αρκετός για να ξετυλίξεις το κουβάρι μιας ζωής και ποτέ κανείς δεν βγαίνει αλώβητος και ατάραχος από την τριβή με το παρελθόν. Ειδικά μάλιστα όταν αυτό στριφογυρίζει και γλυκοκοιτάζει το παρόν σαν την μέλισσα γύρω από το λουλούδι που προσπαθεί να προσγειωθεί για να τραφεί. Εδώ περιγράφονται τα πρόσωπα μίας άλλης εποχής που όμως ακόμα και σήμερα συνεχίζει να υπάρχει γιατί οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν να φωτογραφίζουν τις στιγμές τους και την μοναδικότητά τους. Μία γυναίκα και ένας άντρας, δύο κόσμοι παράλληλοι και διαφορετικοί μα τόσο όμοιοι.
Μια ματιά στον κόσμο της Ελίζαμπεθ Γκάσκελ - Αλέξανδρος Κεφαλάς: Κριτική βιβλίου
07.11.2016 10:31
Είναι εξαιρετικά σημαντικό να βλέπουν το φως της δημοσιότητας τέτοιου είδους βιβλία, τα οποία εντρυφούν συνοπτικά μεν, ουσιωδώς δε σε προσωπικότητες που άφησαν το δικό τους ανεξίτηλο σημάδι στην ιστορία της λογοτεχνίας. Αυτό εδώ το μικρό εγχειρίδιο είναι αφιερωμένο στη ζωή της Βρετανίδας Ελίζαμπεθ Γκάσκελ, την οποία λίγοι γνωρίζουν και ακόμα λιγότεροι έχουν διαβάσει.
Η πτώση και άλλες ιστορίες - Friedrich Dϋrrenmatt: Κριτική βιβλίου
25.10.2016 10:13
Η ανθρώπινη ιστορία χρειάζεται πολύ μελάνι για να γραφτεί και ίσως αυτό να μην είναι αρκετό. Χωρίς αμφιβολία, αυτή η ιστορία που ονομάζεται άνθρωπος, αυτό το μέγα ανεξάντλητο κεφάλαιο και τα συν αυτώ έχει τόσες εκδοχές, τόσες όψεις και τόσα τρωτά σημεία που κάθε συγγραφέας κομίζει την δική του οπτική γωνία με οδηγό τα βιώματά του και τα αναγνώσματά του.
Το βιβλίο των φανταστικών όντων - Χόρχε Λούις Μπόρχες: Κριτική βιβλίου
11.10.2016 09:59
Φανταστικά όντα στοιχειώνουν από γεννήσεως του κόσμου τις ανθρώπινες ζωές γιατί ο άνθρωπος μπροστά στη δύναμη της φύσης και στο μεγαλείο της έχει ανάγκη να εκφράσει τις φοβίες του, τις απορίες του, τις σκέψεις του με τρόπο πολλές φορές παράλογο, μεταφυσικό και υπερβολικό.
Ρομάντσο και άλλα πεζά - Μαρία Πολυδούρη: Κριτική βιβλίου
26.09.2016 10:20
"Όσο πιο πολύ αγαπάμε και τόσο πιο πολύ άσκυφτοι γινόμαστε. Όσο πιο αληθινά αγαπάμε τόσο πιο ωραία υποφέρουμε" θα γράψει σε ύφος μελαγχολικό και ποιητικό η Μαρία Πολυδούρη προς τον ποιητή Φίλιππο Κλεωνά.
Άρτουρ Σοπενχάουερ - Peter B. Lewis: Κριτική βιβλίου
16.09.2016 16:18
Είναι ελπιδοφόρο το γεγονός πως ολοένα και περισσότερο τα βιβλία φιλοσοφίας αποτελούν πόλο έλξης και πεδίο ανακάλυψης για πολλούς αναγνώστες που αναζητούν δρόμους διαφυγής και διεξόδους μέσω αυτών.
Ο Άποικος της Μάλατα - Τζόζεφ Κόνραντ: Κριτική βιβλίου
12.09.2016 10:10
Αν μπορούσε κάποιος να αποδώσει ζωγραφικά τα έργα του Κόνραντ και κυρίως το παρόν, το οποίο είναι άμεσα συνυφασμένο με την ίδια την πολυτάραχη του ζωή του Κόνραντ λόγω των διαφόρων ταξιδιών του, σίγουρα θα επέλεγε έναν πίνακα του επίσης πολυταξιδεμένου Γκωγκέν.
Τρόποι να γυρίζεις σπίτι - Alejandro Zambra: Κριτική βιβλίου
08.09.2016 10:27
"Πάντα πίστευα πως δεν είχα αληθινές αναμνήσεις απ'τα παιδικά μου χρόνια͘ πως η ιστορία μου χωράει σε λίγες γραμμές͘ ίσως και σε μία σελίδα με μεγάλα γράμματα" αναφέρει κάπου ο Χιλιανός συγγραφέας Alejandro Zambra.