Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016
Με τα δόντια - Γιάννης Μόσχος: Κριτική θεάτρου
Δημοσίευση: Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014 15:00
Με τα δόντια - Γιάννης Μόσχος: Κριτική θεάτρου

Αρχικά παίρνουμε το δόγμα «πυρήνας της κοινωνίας είναι η οικογένεια», στη συνέχεια προσθέτουμε τους δαίμονες που κατατρέχουν την «αγία ελληνική» φαμίλια -μοντέλο ιδιαίτερο και εντυπωσιακό- τα τελευταία πενήντα τουλάχιστον χρόνια και τοποθετώντας τα σε ένα χωροχρονικό πλαίσιο από την αρχή της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα, έχουμε μπροστά μας ένα παράξενο μείγμα τραγελαφικών ανθρώπινων καταστάσεων, που αποτελούν μια μικρογραφία της παγκόσμιας ιστορίας.

 

Ο Θόρντον Ουάιλντερ, γνωστός στη χώρα μας περισσότερο για τα έργα του «Η μικρή μας πόλη» και «Η γέφυρα του Σαν Λούις Ρέι», έγραψε το θεατρικό «Με τα δόντια», λίγο μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, επηρεασμένος βαθιά από το τραγικό εκείνο κομμάτι της ιστορίας. Για αυτό και πέρα από όλες τις σουρεαλιστικές καταστάσεις που περιγράφονται στο κείμενο , με αστείες ή μη εκφάνσεις, το μήνυμα είναι εν τέλει βαθιά ουμανιστικό, προτείνοντας την οικοδόμηση ενός νέου κόσμου μέσα από την καταστροφή.

 

Μία συνηθισμένη και τυπική οικογένεια, διατρέχει τους αιώνες πανομοιότυπα, από την εποχή των σπηλαίων μέχρι τις μέρες μας. Οι προβληματισμοί, τα βάσανα και οι συνήθειες παραμένουν ίδιες, όπως ίδιοι παραμένουν και οι άνθρωποι. Ακόμη κι αν αλλάξει το χρονικό και κοινωνικό πλαίσιο, οι χαρακτήρες διατηρούνται και διαιωνίζονται πεισματικά: καλοί, κακοί, πονηροί, αυτάρεσκοι, μα και ικανοί για το καθετί αρνητικό η θετικό.

 

Στην συγκεκριμένη εκδοχή του έργου βέβαια, τα βέλη στρέφονται και προς το ελληνικό τοπίο, με ζητήματα όπως ρατσισμός, ξενοφοβία και κακώς εννοούμενος μικροαστισμός, να θίγονται διαδοχικά. Άνθρωποι χαμένοι στο μικρόκοσμό τους, με αυτοσκοπό την προσωπική επιβίωση, κλειστοί προς οτιδήποτε ξένο και ανοίκειο, καλούνται να αντιμετωπίσουν τις όποιες μεταβολές.

 

Ο Γιάννης Μόσχος, σε μία αποδομημένη και ελεύθερη παρουσίαση του έργου, που παίχτηκε πρώτη φορά στο ίδιο θέατρο πριν 60 χρόνια και έκτοτε ποτέ ξανά από μεγάλο αθηναϊκό θίασο, απεικονίζει κωμικά την παρηκμασμένη και αλλοιωμένη ελληνική κοινωνία. Αν και θυμίζει έντονα το στυλ της Λένας Κιτσοπούλου, το αποτέλεσμα είναι διασκεδαστικό και χαριτωμένο. Υπάρχουν βέβαια μερικές ασάφειες ως προς τον στόχο και κατά πόσο αυτός επιτεύχθηκε, μα σε γενικά πλαίσια, πρόκειται για ένα ανέβασμα γεμάτο κοινωνικές αιχμές και ακροβασίες μεταξύ κωμικών και δραματικών στοιχείων. Τα κοστούμια και τα σκηνικά της Ελένης Μανωλοπούλου, άλλοτε κιτς, άλλοτε αφαιρετικά ή εποχής, «κουμπώνουν» με τις διάφορες σκηνές και τις αναδεικνύουν, ενώ οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου, ήταν παιγνιώδεις και λειτουργικοί.

 

Οι ηθοποιοί, είχαν συνοχή και ερμήνευσαν με κέφι τους ήρωές τους. Η Ιωάννα Παππά, αποτέλεσε ευχάριστη έκπληξη, καθώς δεν μας έχει συνηθίσει σε κωμικούς ρόλους και έχτισε τη «Σαβίνα» της με μπρίο, παλμό και δυναμισμό. Η Ιωάννα Μαυρέα με την ρεαλιστική υποκριτική που τη χαρακτηρίζει, ήταν απολαυστική, φιγούρα οικεία από το περιβάλλον των περισσότερων και χάρισε πολλές στιγμές γέλιου, μα και προβληματισμού. Ο Άγγελος Μπούρας ήταν καίριος και μεστός, όπως εξίσου ακριβής και εσωστρεφής ήταν ο Θανάσης Δήμου . Ο Αντίνοος Αλμπάνης, αν και με μικρό ρόλο, είχε ευχάριστες στιγμές, ενώ η Φωτεινή Αθερίδου ήταν κάπως πιο ουδέτερη σε μια ηρωίδα χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις.

 

«Αυτό μόνο ξέρουμε να κάνουμε. Να αρχίζουμε από την αρχή. Ξανά και ξανά», διαπιστώνει η νεαρή υπηρέτρια και πράγματι, οι άνθρωποι, αρνούμενοι να διδαχθούν από την ιστορία, δεν αφήνουν χώρο για οτιδήποτε ανανεωτικό πριν την όποια καταστροφή, ενώ έπειτα με αόριστες υποσχέσεις περί καλύτερου μέλλοντος, ξεκινούν πάλι την ίδια πορεία προς οποιαδήποτε δραματική κοινωνική κορύφωση.  

 

 

*Το Θέατρο Τέχνης Κάρολου Κουν παρουσιάζει το έργο του Θόρντον Γουάλντερ, Με τα δόντια, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου, μέχρι 12 Ιανουαρίου 2015. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Δεύτερη φωνή»: Μια κοινωνία γεμάτη απωθημένα
07.12.2016 12:18
Η κρίση και η περίοδος που τη γέννησε, τροφοδοτεί αρκετά συχνά το θέατρό μας, δίνοντας στους δημιουργούς διάφορες αφορμές για δραματουργικούς σχολιασμούς. Ένα τέτοιο έργο, είναι και η «Δεύτερη φωνή» του Μιχάλη Ρέππα και του Θανάση Παπαθανασίου, που απεικονίζει με απόλυτο ρεαλισμό, την ελληνική κοινωνία που παρακμάζει σταθερά, μέσα από τον πιο «ισχυρό» πυρήνα της: την οικογένεια.
«Το ’21»: Ελληνική Επανάσταση σε ροκ τόνους
22.11.2016 12:09
Τι μουσικές θα συνόδευαν ιδανικά την Ελληνική Επανάσταση; Παραδοσιακοί ήχοι όπως τους έχουμε συνηθίσει ή μήπως οι ροκ και πανκ αποχρώσεις αποτελούν ένα πιο ταιριαστό «χαλί» στα γεγονότα; Ο Άρης Μπινιάρης φαίνεται να απαντά σε αυτήν την απορία, μέσα από «Το ’21», μια παράσταση που ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία της σε Φεστιβάλ Αθηνών και Gazarte, την βρίσκουμε αυτή τη φορά στο θέατρο Πορεία.
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Top Girls, Αλέξης Ρίγλης
28.07.2016 14:58
Σε μια εποχή που κυλάει με φρενήρεις ρυθμούς, τα διλήμματα και οι ενδοιασμοί που γεννιούνται στη σύγχρονη γυναίκα είναι πολλαπλοί. Ζητήματα όπως η επιλογή καριέρας ή οικογένειας ή η κοινωνική ανέλιξη με πολλά θύματα και σκληρές συνέπειες, είναι μόνο μερικά από όσα αναδύθηκαν τα χρόνια της έντονης ανάγκης για χειραφέτηση. Στον απόηχο όλων αυτών των κοινωνικών συγκυριών, αλλά ταυτόχρονα την περίοδο ενός πολιτικού αναβρασμού, η Caryl Churchill γράφει τα «Top Girls», με τα οποία εξερευνά ένα σύνολο φεμινιστικών ανησυχιών και επιδιώκει να απομυθοποιήσει τις κατηγορίες της τάξης και του φύλου, προκειμένου να συμβάλει στην πολιτική μεταμόρφωση των γυναικών.
«Τρεις αδερφές»: Ζωές γεμάτες ανεκπλήρωτες προσδοκίες
23.05.2016 17:11
Από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Τσέχωφ, οι «Τρεις αδερφές», αφηγούνται το ταξίδι τριών γυναικών σε ένα σύμπαν πλημμυρισμένο συναισθήματα και τρυφερές, ανεκπλήρωτες προσδοκίες.
«Χειρόγραφο» - Χάρις Αλεξίου: Απολογισμός μιας μεγάλης πορείας
15.04.2016 11:27
«Σήμερα ήταν τρύγος και πατήσαμε σταφύλια», είναι η πρώτη φράση που ακούγεται από το στόμα της γυναίκας που μπαίνει κρατώντας στα χέρια ένα ηλεκτρονικό σημειωματάριο, του οποίου η οθόνη είναι το μοναδικό πράγμα που φωτίζει το πρόσωπό της στο πυκνό σκοτάδι. Ξεκινά τότε μια επισκοπική απαρίθμηση γεγονότων της πρώιμης ζωής της. «Σήμερα η γιαγιά έφτιαξε τηγανίτες και έβαλε πετιμέζι», «Σήμερα ο μπαμπάς είναι άρρωστος», «Σήμερα η μαμά έβαψε τα ρούχα μαύρα για να είναι έτοιμα», «Σήμερα ο μπαμπάς πήγε στην εκκλησία, γύρισε και πέθανε».
«Άννα Καρένινα»: Καταστροφικά πάθη στην Ρωσία του 19ου αιώνα
08.04.2016 15:45
Ακόμα και όποιος δεν έχει ποτέ πιάσει στα χέρια του το μυθιστόρημα του Τολστόι, γνωρίζει επιγραμματικά την τραγική ιστορία της ηρωίδας που απελπισμένη έπεσε στις ράγες του τρένου, αποζητώντας διέξοδο στα βασανιστικά της διλήμματα και αμφιθυμίες. Το βιβλίο αποτελεί ψηφιδωτό της ρωσικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, ενώ την κεντρική του πλοκή, αποτελεί το ερωτικό δράμα μιας νέας και όμορφης γυναίκας, της Άννας, η οποία αδυνατώντας να ζήσει όπως πραγματικά επιθυμεί κοντά στο πρόσωπο που αγαπά, πνίγεται μέσα στις κοινωνικές συμβάσεις.
«Το Κουκλόσπιτο»: Συναισθηματική αποκάλυψη με πρώιμη φεμινιστική χροιά
28.03.2016 13:36
Χρειάζονται μόνο λίγες μέρες ανελέητης συναισθηματικής πίεσης και εκβιαστικής αγωνίας για μια σύζυγο και μητέρα στην Σκανδιναβία του 19ου αιώνα, ώστε να αποφευχθεί η αναμενόμενη κατάρρευσή της και να αποκαλυφθεί ένας πηγαίος δυναμισμός και μια αναπάντεχη διάθεση για ανεξαρτησία. Η Νόρα είναι μια γυναίκα ευτυχισμένη και ικανοποιημένη με τον μέχρι τώρα συζυγικό βίο. Με μια φαινομενική αφέλεια, απολαμβάνει να ξοδεύει χρήματα για την οικογένειά της, γεγονός που εκνευρίζει τον άνδρα της, Τόρβαλντ.
«Victor-Victoria»: Ερωτικά μπερδέματα υπό τους ήχους της jazz
02.03.2016 16:20
Το τελευταίο διάστημα το μιούζικαλ βρίσκει στην Ελλάδα ένα πρόσφορο έδαφος για να αναδειχθεί και να αγαπηθεί εν τέλει από συντελεστές και κοινό. Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αναιρεθεί η αντίληψη μιας παλιακής αισθητικής ως προς το είδος και να επενδυθεί αρκετό χρήμα στις διάφορες παραγωγές, καθώς και εκσυγχρονισμός της σκηνοθετικής/ερμηνευτικής οπτικής τους. Ένα από τα πιο πολυδιαφημισμένα μιούζικαλ της φετινής σεζόν, το «Victor-Victoria», παίζεται αυτόν τον καιρό στο θέατρο Πάνθεον.