Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017
Βιβλίο: Χρυσηίδα Δημουλίδου - Το κελάρι της ντροπής
Δημοσίευση: Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014 11:30
Βιβλίο: Χρυσηίδα Δημουλίδου - Το κελάρι της ντροπής

Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά, ξέρουν πάρα πολύ καλά πόσο εκτιμώ την πένα της κυρίας Δημουλίδου, άσχετα με το αν μου αρέσουν εξίσου όλα της τα βιβλία. Αυτό έχει να κάνει με το κατά πόσο μπορώ να ταυτιστώ με μια ιστορία, έτσι ώστε να με κερδίσει, και όχι με την συγγραφική ποιότητα ενός κειμένου την οποία μπορείς να αναγνωρίσεις και να εκτιμήσεις ακόμα κι αν δεν έχεις αγαπήσει ιδιαίτερα ένα βιβλίο. Όταν πριν από λίγο διάστημα κυκλοφόρησε "Το Κελάρι Της Ντροπής", πάρα πολλά ακούστηκαν. Ορισμένες κριτικές ήταν μέτριες, οι περισσότερες όμως εξέφραζαν έναν ιδιαίτερο θαυμασμό και εξέπεμπαν μια βαθιά συγκίνηση που δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Και δεδομένου ότι το συγκεκριμένο βιβλίο μου έδωσε την αίσθηση πως είναι κάτι πολύ διαφορετικό από εκείνα που μας έχει προσφέρει η συγγραφέας του, μέχρι σήμερα, δεν θα μπορούσα να αντισταθώ στην επιθυμία μου να το διαβάσω.

 

Στη δεκαετία του '60, σε ένα μικρό χωριό της Μεσσηνίας, τρεις αδερφές, η Δήμητρα, η Αναστασία και η Μυρτώ, γεννιούνται, ζουν και μεγαλώνουν κάτω από το αυστηρό βλέμμα του θεοσεβούμενου πατέρα τους που δεν τους επιτρέπει κανενός είδους ελευθερία, αλλά και υπό το αδιάφορο βλέμμα της μητέρας τους, μιας γυναίκας ολότελα υποταγμένης στα θέλω του άντρα της. Η ζωή των τριών κοριτσιών είναι σκληρή και δύσκολη, χωρίς όνειρα και ελπίδα, μέχρι την ημέρα που ο πατέρας τους εξαφανίζεται μυστηριωδώς και η κάθε μία από αυτές βρίσκει το δρόμο της, και μέσω των γάμων τους ξενιτεύονται στη Γερμανία, στην Αμερική και στην Αυστραλία. Τα χρόνια περνάνε, δημιουργούν οικογένειες και ζουν ευτυχισμένες, γεμάτες και ελεύθερες ζωές, πλέον, έχοντας ορκιστεί πως δεν θα επιστρέψουν ποτέ στην Ελλάδα, χάνοντας σταδιακά την μεταξύ τους επαφή. Η αρρώστια, όμως, της μητέρας τους και ο επικείμενος θάνατός της, όχι μόνο θα τις αναγκάσουν να επιστρέψουν στο χωριό τους, αλλά και να έρθουν και πάλι κοντά, έχοντας να αντιμετωπίσουν τα σκοτεινά μυστικά που βρίσκονται καλά κρυμμένα στο παρελθόν τους και στο σήμερα, απειλούν να βγουν στην επιφάνεια και να καταστρέψουν ό,τι με τόσο κόπο κατάφεραν να χτίσουν, αλλά και την ηρεμία που τους προσέφερε το γεγονός πως έθαψαν τα γεγονότα αυτά, βαθιά μες το μυαλό τους.

 

Στο σημείωμά της, η κυρία Δημουλίδου, παρακαλεί τους αναγνώστες να μην αποκαλύψουν στις όποιες κριτικές τους, πράγματα που μπορεί να καταστρέψουν την αγωνία των υπόλοιπων αναγνωστών, αναφέροντας ίσως περισσότερα απ' όσα θα έπρεπε. Σεβόμενη την επιθυμία της, θα προσπαθήσω να το κάνω, αν και μου είναι εξαιρετικά δύσκολο. Γιατί το βιβλίο αυτό με έκανε να θυμώσω. Πραγματικά, όσο διάβαζα, ένιωθα ένα κύμα οργής και αγανάκτησης να σιγοβράζει μέσα μου και σε κάθε επόμενο κεφάλαιο, το συναίσθημα αυτό, να γίνεται όλο και πιο έντονο, όλο και πιο ανεξέλεγκτο. Και όχι, δεν έχει να κάνει με το γεγονός πως είμαι κι εγώ γυναίκα, άρα αντιμετώπισα το θέμα του βιβλίου με περισσότερη ευαισθησία, επειδή θα μπορούσα να είμαι στη θέση οποιασδήποτε από τις πρωταγωνίστριες. Δεν έχει να κάνει με θέμα φύλου, αλλά με την ανθρωπιά. Γιατί όταν είσαι άνθρωπος και γίνεσαι μάρτυρας μιας τόσο τραγικής μοίρας, δεν μπορείς να μείνεις αμέτοχος, είναι αδύνατον να μην αγανακτήσεις, να μην συγκινηθείς, να μην δακρύσεις για το δράμα αυτό που βίωσαν τα τρία αυτά κορίτσια, που έγιναν γυναίκες χωρίς να έχουν ζήσει την αθωότητά τους, παρά που τους άξιζε.

 

Το βιβλίο αυτό θίγει πραγματικά πολύ δύσκολα θέματα, όπως αυτό της ενδοοικογενειακής κακοποίησης, όπως κι αν την ερμηνεύσουμε. Καμιά φορά, δεν έχει σημασία ο τρόπος με τον οποίο εκδηλώνεται η βία, η καταπίεση και ο έλεγχος μέσα σε ένα σπίτι, αλλά τι αποτελέσματα μπορεί να φέρουν όλα όσα λαμβάνουν χώρα πίσω από κλειστές πόρτες. Η ιστορία αυτή, αποτυπώνει μια τραγική πραγματικότητα που ειδικά κάποια χρόνια πριν, όσο κι αν θέλουμε να στρουθοκαμηλίζουμε, αποτελούσε την καθημερινότητα πολλών οικογενειών. Των οικογενειών εκείνων που βασανίστηκαν από έναν πατέρα τύραννο που όχι μόνο δεν ήταν σε θέση να εκτιμήσει την γυναικεία παρουσία στη ζωή του, που τόσο σπουδαίο δώρο αποτελεί στην πραγματικότητα, αλλά που θεωρεί πως έχει τη δύναμη να ελέγχει, να ασκεί τρομοκρατία με χίλιους δυο τρόπους, που θεωρεί πως τα θηλυκά είναι άχρηστα και την ίδια στιγμή, ακόμα κι αν μιλάμε για τα ίδια του τα παιδιά, ιδιοκτησία και κτήμα του, τα οποία μπορεί να αξιοποιήσει με όποιον τρόπο θεωρεί εκείνος κατάλληλο. Υπάρχει όμως και μια μάνα που για μένα, είναι ο πραγματικός θύτης της ιστορίας αυτής. Μια μάνα δουλική, που σκύβει το κεφάλι και υπομένει τα πάντα και που αντί να βρει τρόπους να τα αντιμετωπίσει και να προστατεύσει τα παιδιά της, ζηλεύει και φθονεί, κοιτάζει μόνο το δικό της καλό, αν έχει αρκετό μυαλό για να καταλάβει ποιο είναι αυτό.

 

Με γλώσσα σκληρή και άμεση, η συγγραφέας μας μεταφέρει πότε στο παρόν και πότε στο παρελθόν, ξετυλίγοντας σταδιακά το κουβάρι μιας ιστορίας που κρύβει τρομακτικές αλήθειες τα σημάδια των οποίων δεν πρόκειται να σβήσουν ποτέ. Γιατί όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε πως έχουμε αφήσει ορισμένα πράγματα πίσω μας, πάντα υπάρχουν τα σημάδια να μας θυμίζουν όλα όσα περάσαμε. Παράλληλα, όμως, είναι μια ιστορία που μιλάει για το ηθικό και το ανήθικο, τη μάχη ανάμεσα στην απόκρυψη και τη δικαίωση, τη λύτρωση που μπορεί να βρει κανείς μέσα από τον αγώνα του για μια καλύτερη ζωή. Είναι η ιστορία τριών γυναικών που παρά το όσα πέρασαν, δεν το έβαλαν κάτω, δεν παραδόθηκαν στη μοίρα τους αλλά αντίθετα, πάλεψαν να απελευθερωθούν από τους δαίμονές τους και να χτίσουν ένα καλύτερο μέλλον από το παρελθόν που τις κράτησε δέσμιες πίσω από σφραγισμένες πόρτες, ατέρμονες σιωπές και θλιμμένα βλέμματα που κρύβανε όλη την αλήθεια της υπάρξής τους μέσα τους, και που κανένας δεν είδε ή για να το θέσω καλύτερα, που κανένας δεν θέλησε να δει. Είναι μια ιστορία αληθινή, δυνατή, σοκαριστική, μια ιστορία που αξίζει να διαβαστεί, να προβληματίσει, αλλά και να μας κάνει να δούμε πως μέσα από το χειρότερο σκοτάδι, μπορεί να αναδυθεί το πιο δυνατό κι αισιόδοξο φως.

 

 

 

Το βιβλίο της Χρυσηίδας Δημουλίδου, με τίτλο "Το κελάρι της ντροπής", κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Εκτύπωση
Περισσότερα
Οι άνεμοι του χρόνου - Ελένη Τσαμαδού: Κριτική βιβλίου
13.02.2017 13:53
Τα ιστορικά μυθιστορήματα δεν είναι από τα πλέον αγαπημένα μου, ωστόσο αναγνωρίζω την δυσκολία που έχουν κατά την συγγραφή τους. Δεν είναι εύκολο για έναν δημιουργό, να γράψει ένα βιβλίο το οποίο θα παντρεύει άρτια, διατηρώντας τις απαραίτητες ισορροπίες, ανάμεσα στην Ιστορία και την μυθιστορία.
Μπελγκρέιβια - Julian Fellowes: Κριτική βιβλίου
06.02.2017 10:06
Ο Julian Fellowes είναι γνωστός σεναριογράφος και συγγραφέας, με μας τους Έλληνες να τον γνωρίζουμε κυρίως με την πρώτη του ιδιότητα, και αυτό εξαιτίας της προβολής της πολύ επιτυχημένης του σειράς, "Ο Πύργος του Ντάουντον", στη χώρα μας. Πλέον, έφτασε η ώρα να τον γνωρίσουμε και  με τη δεύτερη, και αυτό χάρη στο βιβλίο του "Μπελγκρέιβια", το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, οι οποίες έχουν κάνει εντυπωσιακό άνοιγμα στη ξένη λογοτεχνία, αλλά και πολύ προσεγμένες και σπουδαίες συνάμα επιλογές. Είναι, λοιπόν, το εν λόγω βιβλίο, που βρίθει από πάθη, έρωτας, σκοτεινά μυστικά, μισαλλοδοξίες και κοινωνικές διακρίσεις, ένα ακόμα αριστούργημα;
Το νέο όνομα - Έλενα Φερράντε: Κριτική βιβλίου
30.01.2017 10:36
Έφτασε η στιγμή να μιλήσουμε για το δεύτερο βιβλίο μιας από τις πιο πολυσυζητημένες σειρές βιβλίων του 2016, το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό, για μια ακόμη φορά από τις εκδόσεις Πατάκη, που έχουν το δικό τους, ιδιαίτερο τρόπο να κάνουν τη διαφορά.
Η κόρη της Αυστραλίας - Harmony Verna: Κριτική βιβλίου
24.01.2017 15:57
Υπάρχουν βιβλία τα οποία είναι κατασκευασμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να προσφέρουν στους αναγνώστες τους δυνατές συγκινήσεις, ταξιδεύοντάς τους σε αλλοτινούς τόπους και καιρούς, συστήνοντάς τους ήρωες που δεν γίνεται να μην αγαπήσουν, και μοιράζοντας μαζί τους ιστορίες αγάπης που μοναδικός τους σκοπός είναι να μείνουν αλησμόνητες, να μην σβηστούν ποτέ από την καρδιά και το μυαλό όσων τις βιώσουν. Μια τέτοια ιστορία είναι και "Η κόρη της Αυστραλίας". Είναι όμως μόνο όλα τα παραπάνω; Αν με ρωτάτε, τότε σας απαντάω με το χέρι στην καρδιά πως όχι, το βιβλίο αυτό είναι πολλά περισσότερα γιατί όχι μόνο μας χαρίζει απλόχερα όσα προαναφέρθηκαν, αλλά γιατί το κάνει με τρόπο αληθινό, ρεαλιστικό και απόλυτα ειλικρινή.
Δεκατρία κεριά στο σκοτάδι - Μένιος Σακελλαρόπουλος: Κριτική βιβλίου
14.12.2016 17:14
Έχετε σκεφτεί ποτέ πως τις βασικές μας αισθήσεις, αλλά και τις κύριες ικανότητές μας ως ανθρώπινα όντα, τις θεωρούμε δεδομένες; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως ζούνε οι άνθρωποι που στερούνται κάποια εξ' αυτών;
Ο Χάρι Πότερ και το καταραμένο παιδί - Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, Τζ. Τίφανι, Τζ. Θορν: Κριτική βιβλίου
05.12.2016 15:11
Δεν είναι μυστικό! Μεγάλωσα με τον Χάρι και τις περιπέτειές του! Είμαι από τις μεγαλύτερες και πιο πιστές του fans. Έχω διαβάσει τα βιβλία της Rowling πολλάκις, έχω δει τις ταινίες ακόμα περισσότερες φορές, κάθε φορά κλαίω και συγκινούμαι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, με την πρώτη, έχω μπει σε διαδικασία να συζητήσω με παρέες και να υπεραναλύσω ακόμα και τις πιο μικρές λεπτομέρειες σε σχέση με τη σειρά, και χίλια δυο άλλα πράγματα που δεν θα τ' αναφέρω ένα προς ένα. Αν το κάνω, κινδυνεύω ν' αρχίσω να μπουρδολογώ.
Μόνο τα μάτια μένουν - Μαρία Ρουσάκη: Κριτική βιβλίου
25.11.2016 11:55
Η Μαρία Ρουσάκη, έπειτα από πολλά χρόνια συγγραφικής παρουσίας στα δρώμενα της παιδικής λογοτεχνίας, τόλμησε φέτος να κάνει το επόμενο βήμα, ν' ασχοληθεί και με την ενήλικη, προσφέροντας ένα μυθιστόρημα αρκετά τρυφερό και συγκινητικό.
Δεν είσαι εδώ (Τριλογία της Κρήτης) - Πολυχρόνης Κουτσάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 16:36
Κάθε φορά που μια αγαπημένη λογοτεχνική σειρά φτάνει στο τέλος της, νιώθω βαθιά συγκίνηση αλλά και μια γλυκιά νοσταλγία, γιατί κάπου βαθιά μέσα μου θα ήθελα να έχει λίγο ακόμα. Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η "Τριλογία της Κρήτης" του Πολυχρόνη Κουτσάκη, μια εφηβική αστυνομική περιπέτεια γεμάτη δράση, μεταφυσικό στοιχείο, έρωτα, αγάπη, αγωνία, θυσία και αυτοθυσία -με τα δύο αυτά να συνδυάζονται τις περισσότερες φορές-, παραστατική απεικόνιση των πανέμορφων Χανίων και των μυστικών που αυτά κρύβουν -υπό την σκέπη μιας μαγείας βγαλμένη σαν από άλλη εποχή-, κινηματογραφική αφήγηση γεγονότων που σε κρατάνε καθηλωμένο. Μια τριλογία που έφτασε στο τέλος της μέσω ενός δυναμικού κρεσέντου σκέψεων και συναισθημάτων που με έκαναν να κλαίω με μαύρο δάκρυ, νιώθοντας μια γλυκόπικρη συγκίνηση.