Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Μαρία Πρωτόπαππα: Με αφορμή τον Ευριπίδη

Μαρία Πρωτόπαππα: Με αφορμή τον Ευριπίδη

Ιούνιος 2013. Άσπρα μαλλιά στην κεφαλή. Τρεις τρίχες, μακάρι να 'ταν κι άλλες. Τι χαζές προκαταλήψεις μας φόρεσαν για να πουλάνε την πραμάτεια τους οι πονηροί κι αρχίσαμε να φοβόμαστε το γήρας. Είναι ωραίο να μεγαλώνεις  φυσιολογικά. Νιώθω πιο ελαφριά και ευτυχής από όταν ήμουν 25 κι αλήθεια λέω, δε θα γυρνούσα ούτε μια μέρα πίσω. Η σκέψη μου είναι πιο διαυγής, δεν έχω τόσα "πρέπει" στο μυαλό μου, ξέρω πολλά για τη ζωή και έχω την αυτοπεποίθηση να πω πως δεν είμαι για τίποτα βέβαιη, ούτε για τούτη δω την απόλυτη μου βεβαιότητα.

 

Τόσο κοντά στον πραγματικό μου εαυτό έχω να νιώσω από παιδάκι, προ Δημοτικού. Πέρασαν εικόνες, εμπειρίες, πάθη, μίση, δράματα, γέλια, φτώχεια, ευμάρεια, κομπλέ. Σα να αρρώστησα, ανάρρωσα, τέλος. Κι όποτε έρθει πια το Τελικόν, είμαι o.k. - θα πάω να ανταμώσω τους μακαρίτες μου κι έχω κάποιους που αγαπώ πολύ.

 

Επιτέλους ελευθερία, έτσι η ζωή είναι ωραία, με ισορροπία ανάμεσα σε καθήκοντα και απολαύσεις, αφού έχεις μάθει και τή συμπεριφορά που σε ενώνει με τους άλλους. Μιλάω για τον μηχανισμό που σου επιτρέπει να δέχεσαι την αντίρρηση, την απόρριψη, τή διαφωνία από τή μια, να αρνείσαι, να παίρνεις θέση, να κάνεις εχθρούς, να κάνεις λάθος, να μετανιώνεις, να ζητάς συγνώμη και να συγχωρείς με τή σειρά σου από την άλλη.

 

Ωραίο πράγμα η έκθεση, η συζήτηση , ο διάλογος. Αν αναγνωρίζαμε του καθενός το δικαίωμα να δηλώνει την πεποίθηση του, ούτε θα κρυβόμασταν, ούτε θα θυμώναμε, ούτε θ’ αλληλοστολιζόμασταν με επιθετικούς προσδιορισμούς (παρά μόνο για διασκέδαση). Αν μαθαίναμε την τέχνη της συζήτησής ή  καλύτερα της Διαλεκτικής, που γέννησε η χώρα που μας φιλοξενεί και αγαπάμε, θα προλαβαίναμε τή βία πριν να γεννήσει αυγά. Θα έσπαγε και η κατάρα του Διχασμού. Αυτά, στον ουτοπικό κόσμο των Ιδεών.

 

Κάτι τέτοιες ουτοπικές ιδέες φαίνεται, στο απαίδευτο μυαλό μου, πως παράγει κι ο Ευριπίδης ο αρχαίος, στις πικρές του φαρσοκωμωδίες, γιατί έχει χιούμορ και είναι πονηρός αλλά πρώτα απ όλα, σκέφτεται . Γι' αυτό ασχολούμαστε και τον ψάχνουμε. Και να τρίξουμε λίγο τα κόκαλα του, δεν πειράζει.

 

Info: H Μαρία Πρωτόπαππα γεννήθηκε το 1971. Αποφοίτησε από το Εμπορικό Κολλέγιο Saint George και από την Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Παρακολούθησε μαθήματα στο PCFE Film-making School of Prague, στο Open University of England (Foundation Course in Sociology) και στο Ινστιτούτο Πούσκιν. Έχει κάνει σεμινάρια υποκριτικής με τους: Μ. Λυμπεροπούλου, Α. Ρέτσο, Θ. Τερζόπουλο-A. Demitova, I. Promptova. Εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη στις "Δούλες", Ζ. Ζενέ του Λ. Βογιατζή στο Θέατρο Κεφαλληνίας, ως συν-σκηνοθέτης στο μονόλογο "ΜΑΙΡΟΥΛΑ" με τη Λ. Κιτσοπούλου στο Εθνικό Θέατρο και έστησε το μονόλογο "Παπαδιαμάντης" για το Φεστιβάλ Σερίφου 2012. Έχει πάρει μέρος σε 40 θεατρικές παραγωγές, 8 ταινίες, 7 τηλεοπτικές σειρές.


Photo: Θάνος Ηλιόπουλος

Σχετικές ειδήσεις
Κλήμης Εμπέογλου: Προσπαθώντας να βρω απαντήσεις, βρέθηκα με περισσότερα ερωτήματα
02.12.2016 16:43
Ο Κλήμης Εμπέογλου γράφει τις σκέψεις του σχετικά με το ζήτημα της ανθρώπινης βίας, με αφορμή την παράσταση Μάουζερ που θα παρουσιαστεί από 5 Δεκεμβρίου στο Θέατρο της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών.
Καίτη Κωνσταντίνου: Τώρα είμαι ο Ριχάρδος ο Γ΄ και μ’ αρέσει πολύ!
25.11.2016 17:20
Η Καίτη Κωνσταντίνου γράφει για τον σαιξπηρικό Ριχάρδο με αφορμή την παράσταση “Ριχάρδος o Γ” η οποία παρουσιάζεται στο Σύγχρονο Θέατρο σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά
Βασίλης Μαυρογεωργίου: Τι προσπαθεί να μας πει ο «Μικρός Πρίγκιπας»;
20.10.2016 10:14
Ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, με αφορμή την παράσταση "Mon petit prince" που παρουσιάζεται στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, γράφει για ένα ξανθό πλάσμα από άλλο πλανήτη που αγαπά ένα τριαντάφυλλο…
Μαρία Μαλλούχου: Η παρέλαση της Λούλας Αναγνωστάκη
08.07.2016 14:25
Όταν ξεκινώ να συμμετέχω σε ένα έργο διακατέχομαι από ένα ακαθόριστο προαίσθημα όμοιο με μυρωδιά. Κι αυτό συμβαίνει επειδή στην σύνδεσή μου με το έργο υπάρχει κάτι οικείο που πρόκειται να το ανακαλύψω. Το προαίσθημα στο συγκεκριμένο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη μορφοποιήθηκε και προσδιορίστηκε ως ένας ερημικός τόπος. Ένας τόπος που εμπερικλείει την μοναξιά και την σιωπή.
Έλλη Μερκούρη: «Από το Σκοτάδι στο Φως» - Οχτώ αποσπάσματα Αρχαίων Τραγωδιών
10.03.2016 14:32
«Από το Σκοτάδι στο Φως» - Οχτώ αποσπάσματα, τα οποία γλιστρούν αρμονικά το ένα μέσα στο άλλο, με κεντρικό άξονα το Φως και το Σκοτάδι. Οι τραγωδίες Οιδίποδας Τύραννος του Σοφοκλή, Επτά Επί Θήβας του Αισχύλου, Αντιγόνη του Σοφοκλή, Μήδεια του Ευριπίδη, Αίας του Σοφοκλή, Ανδρομάχη του Ευριπίδη, Βάκχες του Ευριπίδη, Πέρσες του Αισχύλου με τον δικό τους τρόπο απαντούν: για ποιο λόγο, ο τραγικός ήρωας δεν είναι σε θέση να "δει" το Φως και ζει μέσα στο Σκοτάδι; Γιατί ο χρόνος ο αναρίθμητος και μέγας φέρνει στο φως όλα τα κρύφια κι όταν τα φανερώσει, πάλι τα σκεπάζει...