Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Θέατρο: Η σκιά του ειδώλου - Γρηγόρης Χαλιακόπουλος (Θέατρο της Ημέρας)

Θέατρο: Η σκιά του ειδώλου - Γρηγόρης Χαλιακόπουλος (Θέατρο της Ημέρας)

Μια ύπαρξη αγωνίζεται να βγει στο ζην, ένας ηθοποιός αγωνίζεται να βγει στη σκηνή , ένας καλλιτέχνης/ζωγράφος…

… αγωνίζεται να βγει στο μονοπάτι της τέχνης του.


Από την Εύη Προύσαλη*


«Πρέπει να βγω… πρέπει να βγω έξω … ό,τι κι αν γίνει, πρέπει να βγω… τρέμω ολόκληρος … δεν γίνεται, πρέπει να βγω…»


Μια ύπαρξη αγωνίζεται να βγει στο ζην, ένας ηθοποιός αγωνίζεται να βγει στη σκηνή, ένας καλλιτέχνης/ζωγράφος αγωνίζεται να βγει στο μονοπάτι της τέχνης του. Τρεις οντότητες που «ρίχνονται» στον κόσμο για να προσδιορίσουν το είναι τους. Τραγικοί, καθότι ελεύθεροι και συνάμα εγκλωβισμένοι στα πάσης φύσεως ιδεολογικά και κοινωνικά δεσμά που τους επιβάλλονται έξωθεν. Παλεύουν να απαγκιστρωθούν διεκδικώντας το δικαίωμά τους στον αυτο-προσδιορισμό και την αυτο-καταξίωση. Πρόκειται για τον αέναο αγώνα -αλλά και την αγωνία- του όντος όταν έρχεται αντιμέτωπο με το είναι-του-στον-κόσμο αλλά και με το είναι-του σε σχέση με τους άλλους. Εσωτερικές κι εξωτερικές συγκρούσεις υφαίνουν το δίχτυ μέσα στο οποίο φυλακίζεται ο άνθρωπος. Η μάχη είναι αμφίρροπη. Κάποιοι διασώζονται αποφασίζοντας να βγουν στο «προσκήνιο» ενώ άλλοι καταποντίζονται στα ερέβη του εσώτερου είναι τους, στην ασφάλεια μιας ζωής «εντός» του νου τους κι «εκτός» κόσμου, ήτοι στην τρέλα.


Το έργο του Γρηγόρη Χαλιακόπουλου είναι πολύπλευρο. Με αφορμή έναν θεατρικό μονόλογο ξεσκεπάζει τον ψυχισμό του ηθοποιού, τον διχασμό του ανάμεσα στο άτομο και την persona ηθοποιός αποκαλύπτοντας τον τρόμο και τον φόβο του κενού της σκηνής εν όψει της πρεμιέρας. Ταυτοχρόνως, εμβαθύνει στην άγνωστη προσωπικότητα ενός παραγνωρισμένου Έλληνα ζωγράφου του Νικόλαου Δραγούμη, γιου του πρωθυπουργού της Ελλάδας Στέφανου Δραγούμη, ο οποίος πέθανε στο ψυχιατρείο, καθώς η οικογένειά του δεν ενέκρινε την καλλιτεχνική του πορεία. Κείμενο με ρέοντα λόγο, κλιμακωτές κι ευδιάκριτες ψυχολογικές διακυμάνσεις που επιτρέπουν αβίαστα την παράλληλη έκφραση των σκέψεων και των εσωτερικών προβληματισμών. Όπως, όμως όλοι οι αυτο-βιογραφούμενοι μονόλογοι, έτσι και ο συγκεκριμένος, ενέχουν σκοπέλους κυρίως στο πλαίσιο της υποχρεωτικής πληροφόρησης του κοινού σχετικά με το παρελθόν (π.χ. οικογενειακή κατάσταση του ηθοποιού). Πάντως, το αποτέλεσμα δεν πρόδωσε το ευκταίο. Η σκηνοθεσία (Μαρίκα Θωμαδάκη) αναδεικνύει με πολυπρισματικό τρόπο το κείμενο . Η σύνολη σύλληψη πετυχαίνει να αναπαραστήσει το τρισυπόστατο του ατόμου/ηθοποιού/Δραγούμη, τη «σκιά» του ειδώλου, μέσα από τον κατακερματισμό της μορφής του ηθοποιού στο αντικαθρέφτισμα των τριών σκηνικών κατόπτρων. Η έμπνευση της όψης (σκηνικά Ανδρομάχη Μοντζολή) και η φωτιστική υπαινικτικότητα (Γιώργος Σηφάκης) παράλληλα με την πρωτότυπη μουσική (Φίλιππος Περιστέρης) της κυριαρχίας του τσέλου διευκολύνουν τη συγκινησιακή ροή. Ο Βασίλης Παπαδημητρίου ερμηνεύει με απέριττο και φυσικό τρόπο τις ομολογουμένως επικίνδυνες διαβαθμίσεις του εσωτερικού μονολόγου. Άκρως λειτουργική και μελετημένη η -καθοδηγημένη ως φαίνεται σκηνοθετικά- αποστασιοποιημένη εκφραστική του «άλλου» εαυτού του ηθοποιού.


Το Θέατρο της Ημέρας, ένας φιλόξενος χώρος, με ατμοσφαιρικό φουαγιέ , φιλοξενεί μια παράσταση που «παίζει» με τα αλληλεπικαλυπτόμενα επίπεδα, τόσο του παλίμψηστου του ψυχολογικού εαυτού μας όσο και του δίπολου της θεατρικής υπόκρισης, όπου το σώμα του ηθοποιού είναι ταυτόχρονα παρών «εαυτός» και δραματικό πρόσωπο.



*Η Εύη Προύσαλη είναι Δρ. Θεατρολογίας – Κριτικός Θεάτρου

Σχετικές ειδήσεις
«Τρειςευτυχισμένοι»: Ο φαύλος κύκλος της απιστίας
14.02.2017 13:59
Λίγα χρόνια μετά την «Υπόθεση της οδού Λουρσίν», το Θέατρο Πορεία ξαναστρέφεται στα κείμενα του Λαμπίς και τον σχολιασμό του περί απιστίας και διάλυσης των σχέσεων. Στον Λαμπίς, όπως και στον Φεντώ, κυριαρχούν τα ερωτικά τρίγωνα. Όμως ειδικά στον «Πιο ευτυχισμένο από τους τρεις», όπως είναι η ακριβής μετάφραση του τίτλου, οι κώδικες του είδους έχουν εκραγεί.
«Δεύτερη φωνή»: Μια κοινωνία γεμάτη απωθημένα
07.12.2016 12:18
Η κρίση και η περίοδος που τη γέννησε, τροφοδοτεί αρκετά συχνά το θέατρό μας, δίνοντας στους δημιουργούς διάφορες αφορμές για δραματουργικούς σχολιασμούς. Ένα τέτοιο έργο, είναι και η «Δεύτερη φωνή» του Μιχάλη Ρέππα και του Θανάση Παπαθανασίου, που απεικονίζει με απόλυτο ρεαλισμό, την ελληνική κοινωνία που παρακμάζει σταθερά, μέσα από τον πιο «ισχυρό» πυρήνα της: την οικογένεια.
«Το ’21»: Ελληνική Επανάσταση σε ροκ τόνους
22.11.2016 12:09
Τι μουσικές θα συνόδευαν ιδανικά την Ελληνική Επανάσταση; Παραδοσιακοί ήχοι όπως τους έχουμε συνηθίσει ή μήπως οι ροκ και πανκ αποχρώσεις αποτελούν ένα πιο ταιριαστό «χαλί» στα γεγονότα; Ο Άρης Μπινιάρης φαίνεται να απαντά σε αυτήν την απορία, μέσα από «Το ’21», μια παράσταση που ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία της σε Φεστιβάλ Αθηνών και Gazarte, την βρίσκουμε αυτή τη φορά στο θέατρο Πορεία.
«Φιλοκτήτης»: Όταν η ποίηση συναντά τον αρχαίο μύθο του Σοφοκλή
23.09.2016 17:52
Με αφορμή τον δραματικό μονόλογο του Γιάννη Ρίτσου «Φιλοκτήτης», βρέθηκα για δεύτερη φορά στο παραδοσιακό πλακιώτικο Βρυσάκι με την εσωτερική αυλή, τη σκαλιστή σκάλα και τις ξύλινες καρέκλες του να φυσούν ένα φθινοπωρινό αεράκι άλλης εποχής. Και πάλι σε έργο του σκηνοθέτη και ηθοποιού Ένκε Φεζολλάρι, που μετά τη Μπερνάρντα Άλμπα του επιστρέφει ερμηνεύοντας ένα υπέροχο και βαθύ κείμενο.
«Πλάτωνα, Απολογία Σωκράτη»: Μια ρεαλιστική απεικόνιση του πλατωνικού κειμένου σε πραγματικό χρόνο
22.07.2016 16:50
Στο θέατρο Βράχων το σκηνικό είναι λιτό, όπως υπήρξε και ολόκληρος ο βίος του Σωκράτη: μια καρέκλα και μια κλεψύδρα, μέσα από την οποία ο ήχος της σταγόνας συνοδεύει ως μοναδικό εφέ τον τελευταίο λόγο του φιλόσοφου, την περίφημη «Απολογία» του.