Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017
J.R.R. Tolkien - Χόμπιτ (Εκδόσεις Κέδρος)
Δημοσίευση: Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013 14:51
J.R.R. Tolkien - Χόμπιτ (Εκδόσεις Κέδρος)

Ας μην κοροϊδευόμαστε... Δεν περιμένει κανένας την δικιά μου άποψη, ούτε κανενός άλλου, για το έργο του Tolkien

… που έμελλε να γράψει μια από τις σπουδαίες ιστορίες της παγκόσμιας λογοτεχνίας και φυσικά, δεν αναφέρομαι σε κάποια άλλη ιστορία πέραν αυτής του "Άρχοντα Των Δαχτυλιδιών".

 

Της Γιώτας Παπαδημακοπούλου

 

Κάτι τέτοιο, θα ήταν το λιγότερο, ιεροσυλία. Όμως ο Tolkien, πριν γράψει το έπος του "Άρχοντα", είχε γράψει και άλλες ιστορίες, ανάμεσα σε αυτές, το "Χόμπιτ" που ουσιαστικά, και κατά μία έννοια, αποτελεί προοίμιο του "Άρχοντα", εισάγοντάς μας στον κόσμο της Μέσης Γης και των πλασμάτων που κατοικούν σε αυτήν. Πλάσματα για την ύπαρξη των οποίων έχουν μιλήσει πολλοί μέσα στους αιώνες, κανείς όμως όπως έκανε εκείνος, εντάσσοντάς τα σε ένα μοναδικό σύμπαν στο οποίο, όχι μόνο συνυπάρχουν ή πολεμούν αλλά, μας προετοιμάζουν για κάτι περισσότερο.


Η ιστορία του "Χόμπιτ", έχει να κάνει με τον θείο του Φρόντο, τον Μπίλμπο Μπάγκινς, και το ταξίδι στο οποίο πήρε μέρος, συντροφιά με ένα τσούρμο νάνους, προκειμένου να βρεθούν στην σπηλιά που αποτελούσε κάποτε τμήμα του βασιλείου τους, στην οποία βρίσκεται ένας τεράστιος θησαυρός, αμύθητης αξίας, μερίδιο του οποίου θα αποκτήσει αν κι εφόσον μείνει ζωντανός καθώς, ένας τεράστιος, επικίνδυνος και διόλου φιλικός δράκος, έχει κάνει κατάληψη σε αυτήν και κατ' επέκτασιν, στον ίδιο τον θησαυρό. Βέβαια, ο δράκος δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει η παρέα των πρωταγωνιστών καθώς, το ταξίδι τους είναι μακρύ κι επικίνδυνο, θα αντιμετωπίσουν πολλά προβλήματα και καταστάσεις που θα τους φέρουν στο χείλος του θανάτου, συναντώντας κάθε λογής μυθικό πλάσμα, μερικά εκ των οποίων θα τους βοηθήσουν και άλλα, θα τους κάνουν τη ζωή δύσκολη.


Δεν θα πω ψέματα! Το "Χόμπιτ", είναι κατώτερο του "Άρχοντα" και αυτό γιατί, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα παραμύθι. Πολύ γοητευτικό μεν, παραμύθι δε, που όπως και να το κάνουμε, δεν έχει να περάσει τα βαθύτερα μηνύματα του έπους που ακολούθησε. Και θα ξεκινήσω αναφέροντας το μοναδικό, κατ' εμέ, μειονέκτημα του βιβλίου και αυτό, δεν είναι άλλο από την εισαγωγή του που μπορεί να σε κάνει να βαρεθείς μέχρι ναρκοληψίας. Πραγματικά, όσο θετικός ή καλός άνθρωπος κι αν είσαι, δεν γίνεται να μην βρεις βαρετή, ίσως και κουραστική, την εισαγωγή του "Χόμπιτ", που αναλύει με ιδιαίτερα ενδελεχή τρόπο, πράγματα για την φύση και την καθημερινότητα των Χόμπιτ, στο ονειρικά πλασμένο τόπο τους. Καταλαβαίνω την ανάγκη να μας γνωρίσει ο συγγραφέας τα παράξενα αυτά πλάσματα και να μας μιλήσει γι' αυτά όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα μπορούσε να το κάνει με έναν λιγότερο γλαφυρό και εκτενή τρόπο.


Βέβαια, όσο προχωράει η ιστορία, αντιλαμβάνεσαι ότι αυτή η υπερανάλυση, έχει κάποια σκοπήμότητα και αυτή δεν είναι άλλη από το να κάνει ο συγγραφέας τον αναγνώστη, να πιστέψει στον κόσμο του. Γι' αυτό, δεν είναι απλά ένα ακόμα παραμύθι αλλά, ένας κόσμος που υπάρχει, ζει και αναπνέει και εσύ, καλείσαι να το δεχτείς ως μια πραγματικότητα. Και πράγματι, αυτό συμβαίνει όσο διαβάζεις και χάνεσαι στις σελίδες αυτού του υπέροχου σύμπαντος που είναι πλημμυρισμένος από μαγεία και εξωφρενικά παράξενα πλάσματα που το καθένα από αυτά, έχει τα δικά του, ξεχωριστά χαρακτηριστικά, μια μοναδική ιστορία από πίσω του, εξυπηρετώντας έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό, σχηματοποιώντας έναν κόσμο που έχει συγκεκριμένη δομή, λειτουργία, κοινωνικές και πολιτικές διακυμάνσεις, βασισμένες σε όλα αυτά. Όσο για δράση, αφού ξεπεράσουμε την χαλαρή εισαγωγή, δεν σταματάει λεπτό, καθηλώνοντάς μας και κάνοντας την καρδιά στο στήθος μας να βροντοχτυπάει από φόβο και αγωνία για το τι πρόκειται να ακολουθήσει.


Δεν ξέρω αν ο Tolkien είναι ο σημαντικότερος λογοτέχνης φανταστικού. Δεν είμαι ο καταλληλότερος άνθρωπος στον κόσμο για να κρίνει κάτι τέτοιο. Δεν μπορώ ωστόσο να αρνηθώ πως η στιβαρή του αφήγηση , η περιγραφικότητα και η παραστατικότητα, τόσο των εκάστοτε σκηνών, όσο και των ίδιων των πλασμάτων που συμμετέχουν σε αυτήν, είναι ανεπανάληπτη και σε καθηλώνει. Και αν μη τι άλλο, αν είσαι fan του "Άρχοντα", δεν επιτρέπεται να μην έχεις διαβάσει το "Χόμπιτ" που μπορεί να είναι ένα παραμύθι, ίσως για όχι τόσο μικρά παιδιά, αλλά εκτός αυτού, είναι μαγική, ταξιδιάρικη ιστορία, που σε οδηγεί στα μονοπάτια ενός υπέροχου κόσμου που σε περιμένει να τον ανακαλύψεις και να τον εξερευνήσεις, ζώντας έντονες, περιπετειώδης στιγμές, ευρισκόμενος ανάμεσα σε διλήμματα και αποφάσεις ηθικής, εκτελώντας ένα καθήκον που ούτε καν, ήξερες ότι είχες.

Εκτύπωση
Περισσότερα
Οι άνεμοι του χρόνου - Ελένη Τσαμαδού: Κριτική βιβλίου
13.02.2017 13:53
Τα ιστορικά μυθιστορήματα δεν είναι από τα πλέον αγαπημένα μου, ωστόσο αναγνωρίζω την δυσκολία που έχουν κατά την συγγραφή τους. Δεν είναι εύκολο για έναν δημιουργό, να γράψει ένα βιβλίο το οποίο θα παντρεύει άρτια, διατηρώντας τις απαραίτητες ισορροπίες, ανάμεσα στην Ιστορία και την μυθιστορία.
Μπελγκρέιβια - Julian Fellowes: Κριτική βιβλίου
06.02.2017 10:06
Ο Julian Fellowes είναι γνωστός σεναριογράφος και συγγραφέας, με μας τους Έλληνες να τον γνωρίζουμε κυρίως με την πρώτη του ιδιότητα, και αυτό εξαιτίας της προβολής της πολύ επιτυχημένης του σειράς, "Ο Πύργος του Ντάουντον", στη χώρα μας. Πλέον, έφτασε η ώρα να τον γνωρίσουμε και  με τη δεύτερη, και αυτό χάρη στο βιβλίο του "Μπελγκρέιβια", το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, οι οποίες έχουν κάνει εντυπωσιακό άνοιγμα στη ξένη λογοτεχνία, αλλά και πολύ προσεγμένες και σπουδαίες συνάμα επιλογές. Είναι, λοιπόν, το εν λόγω βιβλίο, που βρίθει από πάθη, έρωτας, σκοτεινά μυστικά, μισαλλοδοξίες και κοινωνικές διακρίσεις, ένα ακόμα αριστούργημα;
Το νέο όνομα - Έλενα Φερράντε: Κριτική βιβλίου
30.01.2017 10:36
Έφτασε η στιγμή να μιλήσουμε για το δεύτερο βιβλίο μιας από τις πιο πολυσυζητημένες σειρές βιβλίων του 2016, το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό, για μια ακόμη φορά από τις εκδόσεις Πατάκη, που έχουν το δικό τους, ιδιαίτερο τρόπο να κάνουν τη διαφορά.
Η κόρη της Αυστραλίας - Harmony Verna: Κριτική βιβλίου
24.01.2017 15:57
Υπάρχουν βιβλία τα οποία είναι κατασκευασμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να προσφέρουν στους αναγνώστες τους δυνατές συγκινήσεις, ταξιδεύοντάς τους σε αλλοτινούς τόπους και καιρούς, συστήνοντάς τους ήρωες που δεν γίνεται να μην αγαπήσουν, και μοιράζοντας μαζί τους ιστορίες αγάπης που μοναδικός τους σκοπός είναι να μείνουν αλησμόνητες, να μην σβηστούν ποτέ από την καρδιά και το μυαλό όσων τις βιώσουν. Μια τέτοια ιστορία είναι και "Η κόρη της Αυστραλίας". Είναι όμως μόνο όλα τα παραπάνω; Αν με ρωτάτε, τότε σας απαντάω με το χέρι στην καρδιά πως όχι, το βιβλίο αυτό είναι πολλά περισσότερα γιατί όχι μόνο μας χαρίζει απλόχερα όσα προαναφέρθηκαν, αλλά γιατί το κάνει με τρόπο αληθινό, ρεαλιστικό και απόλυτα ειλικρινή.
Δεκατρία κεριά στο σκοτάδι - Μένιος Σακελλαρόπουλος: Κριτική βιβλίου
14.12.2016 17:14
Έχετε σκεφτεί ποτέ πως τις βασικές μας αισθήσεις, αλλά και τις κύριες ικανότητές μας ως ανθρώπινα όντα, τις θεωρούμε δεδομένες; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως ζούνε οι άνθρωποι που στερούνται κάποια εξ' αυτών;
Ο Χάρι Πότερ και το καταραμένο παιδί - Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, Τζ. Τίφανι, Τζ. Θορν: Κριτική βιβλίου
05.12.2016 15:11
Δεν είναι μυστικό! Μεγάλωσα με τον Χάρι και τις περιπέτειές του! Είμαι από τις μεγαλύτερες και πιο πιστές του fans. Έχω διαβάσει τα βιβλία της Rowling πολλάκις, έχω δει τις ταινίες ακόμα περισσότερες φορές, κάθε φορά κλαίω και συγκινούμαι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, με την πρώτη, έχω μπει σε διαδικασία να συζητήσω με παρέες και να υπεραναλύσω ακόμα και τις πιο μικρές λεπτομέρειες σε σχέση με τη σειρά, και χίλια δυο άλλα πράγματα που δεν θα τ' αναφέρω ένα προς ένα. Αν το κάνω, κινδυνεύω ν' αρχίσω να μπουρδολογώ.
Μόνο τα μάτια μένουν - Μαρία Ρουσάκη: Κριτική βιβλίου
25.11.2016 11:55
Η Μαρία Ρουσάκη, έπειτα από πολλά χρόνια συγγραφικής παρουσίας στα δρώμενα της παιδικής λογοτεχνίας, τόλμησε φέτος να κάνει το επόμενο βήμα, ν' ασχοληθεί και με την ενήλικη, προσφέροντας ένα μυθιστόρημα αρκετά τρυφερό και συγκινητικό.
Δεν είσαι εδώ (Τριλογία της Κρήτης) - Πολυχρόνης Κουτσάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 16:36
Κάθε φορά που μια αγαπημένη λογοτεχνική σειρά φτάνει στο τέλος της, νιώθω βαθιά συγκίνηση αλλά και μια γλυκιά νοσταλγία, γιατί κάπου βαθιά μέσα μου θα ήθελα να έχει λίγο ακόμα. Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η "Τριλογία της Κρήτης" του Πολυχρόνη Κουτσάκη, μια εφηβική αστυνομική περιπέτεια γεμάτη δράση, μεταφυσικό στοιχείο, έρωτα, αγάπη, αγωνία, θυσία και αυτοθυσία -με τα δύο αυτά να συνδυάζονται τις περισσότερες φορές-, παραστατική απεικόνιση των πανέμορφων Χανίων και των μυστικών που αυτά κρύβουν -υπό την σκέπη μιας μαγείας βγαλμένη σαν από άλλη εποχή-, κινηματογραφική αφήγηση γεγονότων που σε κρατάνε καθηλωμένο. Μια τριλογία που έφτασε στο τέλος της μέσω ενός δυναμικού κρεσέντου σκέψεων και συναισθημάτων που με έκαναν να κλαίω με μαύρο δάκρυ, νιώθοντας μια γλυκόπικρη συγκίνηση.