Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Idra Kayne: Η κρίση και η μιζέρια μας έκαναν πιο δημιουργικούς

Idra Kayne: Η κρίση και η μιζέρια μας έκαναν πιο δημιουργικούς

Ομολογουμένως εδώ και δύο χρόνια έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα στη μουσική . Η γενικότερη κρίση έχει επηρεάσει φυσικά και τη μουσική βιομηχανία…

…  Εγώ στάθηκα πολύ τυχερή και ενώ διανύουμε μια πολύ δύσκολη εποχή, μια μεγάλη δισκογραφική εταιρία όπως η ΕΜΙ, πίστεψε στο όραμα των ΒigTime Pr που έχουν κάνει την παραγωγή του άλμπουμ, αλλά και στο δικό μου και μας στηρίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.


Η καθημερινότητα που βιώνουμε, η οικονομική κρίση και η σχετική μιζέρια που έχει φέρει αυτή, μας έχει κάνει πολύ πιο δημιουργικούς σαν ομάδα και εμένα προσωπικά μ’ έχει πεισμώσει και έχει ενισχύσει τη διάθεσή μου για δυνατά live.


Ίσως αυτή την περίοδο να είναι πιο δύσκολο να στηθούν live ευρωπαϊκών προδιαγραφών από οικονομική άποψη και μόνο, όμως πλέον το ελληνικό κοινό αποζητά αυτά τα live. Το ελληνικό κοινό, που ενδεχομένως και να το είχα παρεξηγήσει αρκετά στο παρελθόν, έχει ανάγκη από δυνατά και ποιοτικά live και είναι εξαιρετικά υποστηρικτικό απέναντι σε νέους καλλιτέχνες και νέα μουσικά ακούσματα για τα ελληνικά δεδομένα.


Ποτέ δεν πίστευα ότι θα έκανα soul-funk lives και θα υπήρχε τέτοια ανταπόκριση. Τα σχόλια, η εκτίμηση, ο θαυμασμός και η υποστήριξη του κόσμου στα live που έχω κάνει τον τελευταίο καιρό είναι πραγματικά συγκινητική και μου δίνει δύναμη να συνεχίσω να κάνω μουσική κόντρα στη μιζέρια που επικρατεί γύρω μου.


Info:
Η Idra Kayne γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα από πατέρα Ουγκαντέζο και μητέρα Ελληνίδα. Σπούδασε για 15 χρόνια χορό (κλασσικό μπαλέτο και jazz) στις σχολές του Γιάννη Μέτση, της Άννας Πέτροβα και του Φωκά Ευαγγελινού. Έχει σπουδάσει φωνητική με τη Νένη Ζάππα και το 2007 αποφοίτησε από το Vocal Art Academy. Από το 2000 ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική. Στα τέλη του 2011 κυκλοφόρησε το πρώτο προσωπικό της album με τίτλο “DON’T WALK AWAY” από την ΕΜΙ. Το ομώνυμο τραγούδι επέλεξε το Jumping Fish ως «τραγούδι του Jumping Fish» για τους μήνες Μάρτιο, Απρίλιο και Μάιο 2012. Τον Φεβρουάριο του 2012, συμμετείχε στο επιτυχημένο musical του Τζόναθαν Λάρσον Rent στο θέατρο ΒΕΑΚΗ.

Σχετικές ειδήσεις
Simon Bloom: About Rainbows
25.07.2016 16:38
Το άλμπουμ "Midnight Rainbows" ξεκίνησε σαν μια εσωτερική επιθυμία, να αιχμαλωτίσει όλους τους ήχους, τις μελωδίες και τα «χρώματα», που νοιώθω ότι με εκφράζουν σ’ αυτή την περίοδο της ζωής μου, μέσα από τη μουσική. Τα πιο παλιά μου άλμπουμ ήταν το προβάδισμα σ αυτό το νέο μου άλμπουμ.
Echo Train: Κορεσμός στη μουσική και μια άλλη οπτική
22.04.2016 15:46
Μιλάνε χρόνια τώρα για κορεσμό στη μουσική, αλλά και γενικότερα στις τέχνες, στις συνήθειες, στις ιδέες. Αναρωτιέμαι αν αυτό όντως ισχύει ή θα έπρεπε να το δούμε μέσα απο ένα άλλο πρίσμα. Υπάρχει η τάση όταν ακούμε μια μουσική σήμερα να τη χαρακτηρίζουμε ανάλογα με το ποια δεκαετία μας θυμίζει ή σε ποια βασίζεται.
Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς
11.03.2016 16:55
Από όλα τα είδη μουσικής η τζαζ ίσως είναι το πιο ελεύθερο και αφηρημένο. Ο ερμηνευτής ή συνθέτης μπορεί να παίξει ή να γράψει ό, τι θέλει την στιγμή της έμπνευσης του χωρίς να δεσμεύεται από αυστηρούς κανόνες όπως στην κλασσική μουσική ή την ποπ (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι και η ποπ μουσική έχει κανόνες και ίσως τους πιο αυστηρούς).
Γεωργία Νταγάκη: Η λύρα ταξιδεύει…
29.01.2016 13:31
Στην ερώτηση "Γιατί ασχολήθηκες με τη μουσική" μπορώ να δώσω πολλές διαφορετικές απαντήσεις. Όμως, όσο τα χρόνια περνούν η απάντηση τείνει να είναι μία: Γιατί η λύρα με εκπλήσσει συνεχώς. Η έκπληξη μου πάντα, είναι στο τι διαστάσεις μπορεί να πάρει και μέχρι που μπορεί να σε ταξιδέψει αλλά και να ταξιδευτεί.
Monsieur Minimal (Χρήστος Τσιτρούδης): Ποιοι είναι αυτοί που θα κρίνουν τηv μουσική και τους δημιουργούς της?
24.12.2015 15:03
Κατά καιρούς διαβάζω βαρύγδουπες κριτικές διαφόρων δισκοκριτικών οι οποίοι στην προσπάθεια τους να εντυπωσιάσουν χάνουν το πραγματικό νόημα της μουσικής και αναλώνονται άλλοτε σε καλές άλλα τις περισσότερες φορές σε κακόγουστες φαντεζί φρασεολογίες. Αυτό φαντάζομαι ότι γίνεται γιατί με κάποιο τρόπο και αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα δικό τους έργο τέχνης με τις λέξεις τους με αποτέλεσμα να ξεχνάν το πραγματικό έργο, τη μουσική.