Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017
Vivant Denon - Χωρίς επαύριον (Εκδόσεις Άγρα)
Δημοσίευση: Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012 15:31
Vivant Denon - Χωρίς επαύριον (Εκδόσεις Άγρα)

Ποιος άραγε από εσάς ή ποια από εσάς δεν έχει ζήσει έναν έρωτα δίχως αύριο στον οποίο να δοθεί ολοκληρωτικά και να αφιερώσει

 

Του Γιάννη Αντωνιάδη

 


στιγμές μοναδικές που να του αναστατώσουν το μυαλό, το σώμα και τις αισθήσεις όποιες και αν είναι αυτές? Ποιος από εσάς ή ποια από εσάς δεν έχει νιώσει την αγωνία της ερωτικής συνεύρεσης, αυτής της επαφής που λούζεται από κρυφά κλειδιά και οδηγεί σε ανεξερεύνητα εδάφη; Όταν περιμένεις και περιμένεις το επόμενο δευτερόλεπτο, το επόμενο λεπτό και αυτό γίνεται αιωνιότητα και το πάθος σου για ερωτική επιθυμία βρίσκεται στο απόγειό του σε τέτοιο βαθμό που δεν θέλεις να μπουν οι τίτλοι τέλους αλλά να συνεχίσεις να δονείσαι από ατέρμονη και αμφίρροπη ερωτική παλινδρόμηση; Το Χωρίς επαύριον είναι ένα βιβλίο που γράφτηκε για να συγκινήσει, να συναρπάσει, να ερεθίσει σκέψη και νου, να βαυκαλίσει, να πάλλει όλους εμάς και τον καθένα και την καθεμία από εμάς.

 


Ομολογώ πως τον κύριο και εύπλαστο ως προς την πνευματική του διαύγεια Vivant Denon δεν τον γνώριζα ως συγγραφέα αλλά γνώριζα πως μία από τις πτέρυγες του Λούβρου στο Παρίσι έχει πάρει το όνομα του, τιμή στην ιστορία του και στην προσφορά του. Στην πορεία ανακάλυψα δια μέσω του βιβλίου πως ο εν λόγω κύριος ήταν από τους ιδρυτές του Λούβρου, ο πρώτος θαρρώ, και πως αυτός οργάνωσε τις πρώτες συλλογές του Μουσείου που όλοι εμείς γνωρίζουμε, το Μουσείο Βοναπάρτη όπως ονομαζόταν τότε. Αυτό που ομολογουμένως δεν είχα κατά νου ήταν η πλούσια δραστηριότητα του στα πολιτιστικά όντας και στην αυλή του Λουδοβίκου του ΙΕ’ ως πολιτιστικός ακόλουθος αλλά κυρίως η εξαιρετική συγγραφική του δεινότητα και ο χειμαρρώδης λόγος του όταν πρόκειται για περιγραφές και ανάλυση περίπλοκων χαρακτήρων καθώς και κυμαινόμενων συναισθημάτων, η αρρυθμία των οποίων προσδίδει στο κείμενο έναν καταιγιστικό παλμό. Ο αναγνώστης πέφτει σε πλάνη, αναρωτιέται, προβληματίζεται, ερωτεύεται ο ίδιος, γιατί ο συγγραφέας δεν μένει στην επιφάνεια του συναισθήματος αλλά το εξιστορεί, το διανθίζει με διαλόγους έντονους και ενίοτε εκρηκτικούς, η διάσταση των οποίων δεν βρίσκει όρια, με λίγα λόγια ο αναγνώστης είναι ο κατεξοχήν πρωταγωνιστής και μέτοχος.

 


Είναι ένα μυθιστόρημα μοναδικό που διαβάζεται με μία γουλιά, με μία ανάσα σαν να ζούμε εμείς οι ίδιοι τα τεκταινόμενα και να γινόμαστε θιασώτες του ερωτικού μικρόκοσμου τον οποίο πλάθει με τόση ανατρεπτικότητα και ευστροφία ο συγγραφές μέσω των πρωταγωνιστών του. Η εποχή κατά την οποία διαδραματίζεται η ιστορία του Χωρίς επαύριον, είναι λίγο πριν την Γαλλική Επανάσταση καθώς το 1777 γράφτηκε η πρώτη εκδοχή του βιβλίου. Μία εποχή όπου έχουμε ξεφύγει από τον σκοταδισμό του μεσαίωνα και τον συντηρητισμό της Αναγέννησης και έχουμε περάσει σε πιο ελεύθερα κοινωνικά ήθη όπου ο έρωτας είναι μία έκφραση ζωής , πηγάζει από την ζωή και επειδή η τέχνη είναι άρρηκτα δεμένη και συνυφασμένη με αυτήν εμπνέεται από τον έρωτα, τον καθημερινό, τον ιδιότροπο, τον ακαταμάχητο και τον φτερωτό, ο έρωτας και η ζωή πορεύονται χέρι χέρι και ιδού τα αποτελέσματα! Ο Denon απλά μας καταθέτει μία κατά βάση απλή ιστορία έρωτα και μας καλεί να πέσουμε στα δίχτυα του και να κολυμπήσουμε στα βαθιά του νερά δίχως σωσίβιο και άλλα προστατευτικά μέτρα, μας αφήνει να περιπλανηθούμε σε έναν κόσμο παραμυθένιο και παραδεισένιο όπου όλα επιτρέπονται.

 

Κοινώς μας προσκαλεί να πραγματοποιήσουμε ελεύθερη πτώση σε έναν έρωτα που αναζωογονεί και εξάπτει την φαντασία και είναι ζωοποιός, θεόσταλτος και ακατέργαστος. Σαν ένας άλλος Μολιέρος, προτείνει στον αναγνώστη τον δικό του Δον Ζουάν, τον ιππότη που αδημονεί για έρωτα σε μία εξίσου ρομαντική αλλά πιο επιθετική και δραστήρια περιπέτεια που οι αναστολές δεν έχουν θέση. Η κυρία με την οποία ο ιππότης συνουσιάζεται και ζει πρωτόγνωρες στιγμές πάθους έχει ένα και μόνο πράγμα στο μυαλό της, να ικανοποιήσει την επιθυμία της για ηδονή, θολώνει μπροστά σε αυτήν την πρόκληση και αδυνατεί να αντισταθεί σε αυτό που μέσα της την εμπνέει και την καθοδηγεί. Ξεπερνά φραγμούς και κλισέ γιατί ο προορισμός έρωτας απαιτεί ένα ταξίδι που δεν θα μείνει σε λεπτομέρειες και δεν θα περιέλθει σε περιορισμούς. Στην ιστορία εμπλέκεται και ο Μαρκήσιος του οποίου η εμπιστοσύνη προς την κυρία που τον απατά κλονίζεται αλλά είναι ένα παιχνίδι δίχως λογική στο οποίο είμαστε συμμέτοχοι και θεατές μαζί. Σαν σε σκηνή θεάτρου, ανεβαίνουμε τα σκαλοπάτια της δίχως αύριο επιθυμίας, το κόστος του θέλγητρου και της πράξης που επακολουθεί δεν κοστολογούνται απλά είναι στιγμιαία σαν αύριο να μην ξέρουμε αν θα ξημερώσει και που θα μας ξημερώσει.

 


Έχει κάτι το επίκαιρο αυτό το σύγγραμμα διότι σε μία εποχή που όλoι ψάχνουν το αντάλλαγμα και όλα έχουν ισοπεδωθεί σε υλικά αγαθά και πάρε δώσε δίχως νόημα και ουσία, εδώ αυτό το μουσικό ερωτικό κουτί, αυτή η κατάθεση ψυχής απογειώνει το πνεύμα μας και βρισκόμαστε ενώπιον μίας απαλλαγής από τα βάσανα της ψυχής και του σώματος και απολαμβάνουμε χωρίς τύψεις κάτι τόσο απλό, τόσο προσιτό και συνάμα τόσο δυσεύρετο που δεν είναι άλλο από την ανάγκη για ερωτική περίπτυξη δίχως συνειδησιακή φόρτιση και ψυχολογικά βάρη.

 

Είναι σφόδρα φορτωμένο το μυθιστόρημα αυτό με εικόνες που ολοκληρώνοντας το παζλ της αφήγησης ίσως να προέκυπτε ένας πίνακας ζωγραφικής, σαν αυτούς που πρωταγωνιστούν στις αριστοκρατικές κοινωνίες της εποχής. Μιας εποχής όπου ζωγράφοι όπως ο Μπουσέ και ο Βατώ – σας καλώ να αναζητήσετε έργα τους στο διαδίκτυο – υφαίνουν τέτοιες όμορφες και αληθινές ιστορίες, ανθρώπινες πάνω από όλα βουτηγμένες σε λαχτάρα, θέληση για ζωή επισημαίνοντας δίχως φόβο τα τρωτά σημεία του ανθρώπου και πλευρές που σήμερα δυσκολευόμαστε να τις παραδεχτούμε. Είμαι σχεδόν βέβαιος πως ο πολύ σπινθηροβόλος σε πνεύμα κύριος Denon θα έχει κατά νου όλα αυτά που αναφέρω και ο χαρακτήρας που αποκτά το συγγραφικό του εγχείρημα τυγχάνει αμεσότητας γιατί πάνω από όλα μιλάει σε γλώσσα κατανοητή, διακοσμημένη με ευγένεια και ύφος διακριτικό αλλά συνάμα και επιθετικό. Γιατί όπως λέει και ο Ροσεφουκώ :«Όλα τα πάθη μας οδηγούν στην διάπραξη σφαλμάτων αλλά με τον έρωτα κάνουμε τα περισσότερα».

 


Σαν μαγεμένος και εγώ λοιπόν από αυτά που διάβασα σας παρακινώ να γευτείτε τον έρωτα μέσα από το βιβλίο αυτό και μακάρι να τον νιώσετε και στην πραγματική ζωή. Το κέρδος για μένα ήταν η διαφορετική ματιά που αποκόμισα και που στην σφαίρα του μυαλού μου κατάφερα να απλοποιήσω την διαδικασία προσέγγισης του έρωτα ως ένα παιχνίδι και μία περιπέτεια που μεταφράζεται σε συναίσθημα, πολιορκία, ύστερα κατάκτηση και απόλαυση μαζί. Ας μην σπαταλάμε τις στιγμές που μας παρουσιάζονται, ας πέσουμε στα πλοκάμια του συγγραφέα και πιστέψτε με θα βγείτε από αυτήν την περιπέτεια πολύ πιο ρομαντικοί και με μία δόση ελευθερίας την οποία στερούμαστε για χάρη στερεοτύπων που δεν βρίσκουν λόγο ύπαρξης. Αν έχω άδικο, παρακαλώ να μου το διαμηνύσετε. Από μένα καλή σας ανάγνωση!


 

Εκτύπωση
Περισσότερα
Φαμπέρ Ο καταστροφέας - Tristan Garcia: Κριτική βιβλίου
20.02.2017 10:07
"Ίσως να ξαναγυρίσει, αλλά δεν είναι πια εδώ. Η ανάμνησή του ξεθωριάζει. Κάτι δικό του μιλάει μέσα μου και με βάζει κατά καιρούς ακόμα σε πειρασμό, όταν κάθομαι στο τραπέζι μου και γράφω. Ζει στα βιβλία μου. Εκεί μόνο, κατά τα άλλα έχει τελειώσει ͘ με στοίχειωσε και με παράτησε" γράφει ο συγγραφέας κλείνοντας την κουρτίνα της αφήγησής του και το μάτι στον ήρωά του Φάμπερ.
Τα αστέρια του Σίντι Μουμέν - Mahi Binebine: Κριτική βιβλίου
13.02.2017 12:08
Η Κόλαση ίσως να απέχει μόλις λίγο από τον επικαλούμενο Παράδεισο, έναν όροφο, ένα τετράγωνο, λίγα χιλιόμετρα, ποιος μπορεί να ξέρει! Μπορεί πάλι ο Παράδεισος για κάποιον να είναι η Κόλαση που εύχεται για τον διπλανό του και τότε γεμίζει με χαρά από το μίσος που νιώθει, ανθρώπινο και αυτό αν και δυστυχώς ακραίο.
1913, Η χρονιά πριν από τη θύελλα - Florian Illies: Κριτική βιβλίου
31.01.2017 10:08
Δεν είναι τυχαίο που ο συγγραφέας αποφάσισε να αφιερώσει ένα ολόκληρο βιβλίο σε αυτή την χρονιά. Το 1913 είναι πράγματι μια χρονιά ορόσημο για τα ευρωπαϊκά δρώμενα, είναι μια χρονιά πέρα για πέρα κομβική, σημαδιακή και χαρακτηριστική για όλα αυτά που έμελλε να επακολουθήσουν.
Η ιστορία μιας ώρας και άλλα διηγήματα - Κέιτ Σοπέν: Κριτική βιβλίου
17.01.2017 10:09
Η Μπερτ Μοριζό υπήρξε από τις πρώτες γυναίκες ζωγράφους του ιμπρεσιονισμού, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ απεικόνισε στους πίνακές της, τους τολμηρούς για την εποχή, μία γυναίκα ελεύθερη, ανεξάρτητη, σίγουρη για τον εαυτό της και μακριά από την αντρική επίβλεψη και πίεση.
Η ώρα του αστεριού - Κλαρίσε Λισπέκτορ: Κριτική βιβλίου
09.01.2017 12:45
Η γέννηση ενός έργου λογοτεχνικού κρύβει μυστήριο, αν δε κρύβει και πόνο, ταλαιπωρία και ανηφορίζει έναν Γολγοθά, τότε καθίσταται έργο που αντέχει στον χρόνο. Δεν είναι σε καμία περίπτωση μία τυπική διαδικασία ή μία υπόθεση απλή αν ο συγγραφέας παλεύει με τον εσώτερο κόσμο του, το σύμπαν του, τον ψυχισμό του.
Μια από τις δύο - Ντανιέλ Σάδα: Κριτική βιβλίου
20.12.2016 10:37
Η Αδριάνα Χιμένες Γκαρσία στην τελευταία φράση στο επίμετρο του βιβλίου γράφει: "Του φαινόταν αδύνατο να γίνει κανείς συγγραφέας χωρίς να έχει αυτί ͘ του ήταν ασύλληπτο να είναι κανείς καλός αφηγητής χωρίς να έχει διαβάσει ποίηση". Αυτά τα λόγια αντανακλούν την πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα και την φιλοσοφία του συγγραφέα περί συγγραφής, ο κόσμος των λέξεων δεν συνάδει με τον κοινό παρονομαστή.
Το μάτι - Vladimir Nabokov: Κριτική βιβλίου
05.12.2016 10:34
"Το θέμα στο Μάτι είναι μία έρευνα που οδηγεί τον πρωταγωνιστή μέσα από έναν κυκεώνα από καθρέφτες στη συγχώνευση δίδυμων εικόνων". Αυτά γράφει ο συγγραφέας στο προλογικό σημείωμα του βιβλίου όπου και αναλύει την φιλοσοφία πίσω από την σύλληψη της ιδέας για το Μάτι.
Η πρώτη φλέβα - Γιάννης Μακριδάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 10:56
Ποτέ ο χρόνος δεν είναι αρκετός για να ξετυλίξεις το κουβάρι μιας ζωής και ποτέ κανείς δεν βγαίνει αλώβητος και ατάραχος από την τριβή με το παρελθόν. Ειδικά μάλιστα όταν αυτό στριφογυρίζει και γλυκοκοιτάζει το παρόν σαν την μέλισσα γύρω από το λουλούδι που προσπαθεί να προσγειωθεί για να τραφεί. Εδώ περιγράφονται τα πρόσωπα μίας άλλης εποχής που όμως ακόμα και σήμερα συνεχίζει να υπάρχει γιατί οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν να φωτογραφίζουν τις στιγμές τους και την μοναδικότητά τους. Μία γυναίκα και ένας άντρας, δύο κόσμοι παράλληλοι και διαφορετικοί μα τόσο όμοιοι.