Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Μαριέττα Φαφούτη: Μικρές σκέψεις για τη φωτεινή πλευρά της ζωής

 Μαριέττα Φαφούτη: Μικρές σκέψεις για τη φωτεινή πλευρά της ζωής

Τον τελευταίο καιρό έχω παρατηρήσει πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι με ρωτάνε «που τη βρίσκω τόση αισιοδοξία» και «γιατί έχω διαλέξει να βλέπω τα πράγματα τόσο θετικά»...

Στην αρχή έψαχνα την απάντηση στα παιδικά μου χρόνια. Τότε, όπως και τώρα, υπήρχε τόση αγάπη στην οικογένεια που δεν θέλαμε τίποτα άλλο στον κόσμο για να νιώθουμε ευτυχισμένοι για όλη μας τη ζωή. Μόνο υγεία. Αυτό μόνο. Και όσο την είχαμε δεν χρειαζόμασταν τίποτα άλλο. Έτσι ό,τι εμφανιζόταν επιπρόσθετα στη ζωή μας… το βλέπαμε ως ένα ανεκτίμητο δώρο. Από τα πιο απλά και χαζά πραγματάκια μέχρι τα πιο σημαντικά. Όταν λοιπόν έχεις μεγαλώσει με αυτές τις σκέψεις είναι αδύνατο να μη νιώθεις ευγνωμοσύνη καθημερινά για το κάθε τι μικρούλι που κάνει την εμφάνισή του και στολίζει τις μέρες σου. Και όλα τα άσχημα, σου φαίνονται μηδαμινά. Και τίποτα δεν αρκεί για να σε πληγώσει πραγματικά.
Ύστερα όμως κάθισα και σκέφτηκα και αναρωτήθηκα «Δηλαδή πρέπει να έχεις μεγαλώσει σε μία ευτυχισμένη οικογένεια για να βλέπεις τη ζωή σου θετικά;». Ε, και εκεί κάπου, μου ήρθε η επιφοίτηση. Και νομίζω πως άθελά μου βρήκα τη λύση για μια πιο χαρούμενη ζωή. «Γιατί λοιπόν έχω διαλέξει να κάνω πάντα θετικές σκέψεις;». Μα γιατί είναι το πιο εύκολο και ανάλαφρο πράγμα στον κόσμο!
Σκεφτείτε το. Τι είναι πιο εύκολο για την ανθρώπινη ψυχή; Να αγχώνεσαι, να φοβάσαι για το μέλλον, και να είσαι καχύποπτος με τους ανθρώπους που γνωρίζεις; Ή να χαμογελάς και να σκέφτεσαι πως όλα μπορείς να τα καταφέρεις αρκεί να το θες πραγματικά; Εξάλλου τι κακό μπορεί να πάθει ένας άνθρωπος σκεπτόμενος θετικά; Ε, άντε να πέσει έξω και να μην πετύχει κάποιους στόχους του, άντε να απογοητευτεί από κάποιους ανθρώπους… Ε και; Τι έγινε; Τίποτα δεν έγινε. Ενώ αν σκέφτεται αρνητικά, πάλι έχει τις ίδιες πιθανότητες να πέσει έξω. Το κακό όμως σε αυτή την περίπτωση είναι κυρίως το ότι όλο αυτό το διάστημα που θα κάνει αρνητικές σκέψεις θα αισθάνεται καταπιεσμένος γιατί δεν θα μπορεί να απολαύσει τη ζωή του όπως θα ήθελε. Και θα έχει χάσει κάθε μικρή στιγμή ευτυχίας και ελευθερίας που θα μπορούσε να ζήσει.
Αυτός ο συλλογισμός, όσο επιφανειακός και αν ακούγεται, αισθάνομαι πως μέσα του κρύβει μέσα πολλές ευκαιρίες για χαμόγελα. Και να πω κάτι; Εντάξει μπορεί να πέφτω και έξω. Αλλά δεν χάνει και τίποτα κανείς να κάνει μια μικρή δοκιμή για λίγο καιρό και να πει ότι θα ζήσει χωρίς άγχος, με χαμόγελο, μόνο με θετικές σκέψεις και χωρίς να φοβάται τίποτα για το μέλλον. Γιατί έχουμε την τάση να νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για όλα τα κακά που συμβαίνουν στον κόσμο. Όμως δεν καταλαβαίνουμε ότι για να φτιάξουμε τον κόσμο, πρέπει πρώτα να φτιάξουμε έναν ευτυχισμένο μικρόκοσμο. Και όταν οι ευτυχισμένοι μικρόκοσμοί μας αρχίσουν και ενώνονται… τίποτα δεν θα μπορεί να μας σταματήσει.


Info: Η Μαριέττα Φαφούτη ξεκίνησε μουσική στα 15 της. Έχει γράψει μουσική για ταινίες, ντοκιμαντέρ , τηλεοπτικές παραγωγές, διαφημίσεις, θεατρικές παραστάσεις και μιούζικαλ κ.α.. Το φθινόπωρο του 2010 κυκλοφόρησε ο πρώτος της προσωπικός δίσκος, «Try A Little Romance», από την Inner Ear, ένα ντεμπούτο με τραγούδια και στίχους που έχει γράψει και ερμηνεύει η ίδια και σε παραγωγή του Ottomo. http://www.mariettafafouti.com/

 


Photo: Antonis.

Σχετικές ειδήσεις
Simon Bloom: About Rainbows
25.07.2016 16:38
Το άλμπουμ "Midnight Rainbows" ξεκίνησε σαν μια εσωτερική επιθυμία, να αιχμαλωτίσει όλους τους ήχους, τις μελωδίες και τα «χρώματα», που νοιώθω ότι με εκφράζουν σ’ αυτή την περίοδο της ζωής μου, μέσα από τη μουσική. Τα πιο παλιά μου άλμπουμ ήταν το προβάδισμα σ αυτό το νέο μου άλμπουμ.
Echo Train: Κορεσμός στη μουσική και μια άλλη οπτική
22.04.2016 15:46
Μιλάνε χρόνια τώρα για κορεσμό στη μουσική, αλλά και γενικότερα στις τέχνες, στις συνήθειες, στις ιδέες. Αναρωτιέμαι αν αυτό όντως ισχύει ή θα έπρεπε να το δούμε μέσα απο ένα άλλο πρίσμα. Υπάρχει η τάση όταν ακούμε μια μουσική σήμερα να τη χαρακτηρίζουμε ανάλογα με το ποια δεκαετία μας θυμίζει ή σε ποια βασίζεται.
Παντελής Κυραμαργιός: Το άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου
06.04.2016 14:42
Από μικρός αγαπούσα τους θεματικούς δίσκους, εκείνους όπου στο βιβλιαράκι υπάρχει μια ιστορία και τα τραγούδια αποτελούν στην ουσία μια μουσική αφήγηση αυτής της ιστορίας. Η δημιουργία και κυκλοφορία του άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου. Στη συγκεκριμένη δουλειά έγινε η προσπάθεια το κάθε τραγούδι να στέκεται νοηματικά αυτόνομο.
Ημισκούμπρια: Όταν οι σοβαροφανείς ταράζονται
05.04.2016 14:38
Μια σκοτεινή βραδιά στα early 90’s και ένα λεωφορείο που κουνάει και τρίζει σαν πειραματική industrial. Ένα μικρό Walkman με μπαταρίες στο τελείωμα τους και Public Enemy “Don’t believe the hype” στα ακουστικά «ψείρες». Όνειρα και αναζητήσεις στην μουσική που γνωρίζεις ότι την λένε Rap αλλά δεν φαίνεται να σκοτίζει τον διπλανό σου που ακούει την τελευταία συλλογή από λαϊκά τραγούδια ,ούτε τον παραδιπλανό σου που ακούει ροκ του 60.Σε κοιτούν γιατί φοράς ένα καπελάκι μέσα στην νύχτα.
Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς
11.03.2016 16:55
Από όλα τα είδη μουσικής η τζαζ ίσως είναι το πιο ελεύθερο και αφηρημένο. Ο ερμηνευτής ή συνθέτης μπορεί να παίξει ή να γράψει ό, τι θέλει την στιγμή της έμπνευσης του χωρίς να δεσμεύεται από αυστηρούς κανόνες όπως στην κλασσική μουσική ή την ποπ (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι και η ποπ μουσική έχει κανόνες και ίσως τους πιο αυστηρούς).