Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Γρηγόρης Βαλτινός: Οι συλλογές της μνήμης

Γρηγόρης Βαλτινός: Οι συλλογές της μνήμης

Μπορεί να κρατήσω μια πέτρα που μάζεψα σε μια παραλία , το αναμνηστικό ενός φίλου, ένα δώρο του Ζυλ Ντασέν σε μια πρεμιέρα , της Μελίνας Μερκούρη , της Αλίκης Βουγιουκλάκη...

 

Μαζεύω πράγματα που έχουν σημαδέψει τη ζωή μου. Στο καμαρίνι μου έχω μια φωτογραφία από κάθε παράσταση που αγάπησα, γιατί για μένα οι παραστάσεις και οι ρόλοι είναι μέρος της ζωής μου. Αυτή είναι η ιστορία μου σ αυτή τη ζωή, οι ρόλοι μου, παράλληλα με την ιστορία που δημιούργησα εγώ ο ίδιος μέσα από την καθημερινότητά μου, την οικογένειά μου, τα παιδιά μου.

 

Μαζεύω σίγουρα όλες τις κάρτες τους, όλα αυτά που μαζεύουν όλοι οι άνθρωποι, δεν αποτελώ εξαίρεση, αλλά εκείνο που με τρέλανε από μικρό ήταν  ο κινηματογράφος. Θυμάμαι όπως όλοι μας αυτό το μαγικό τεράστιο πανί που μου έλεγε ιστορίες, που είχε βάθος πεδίο, που είχε μια προοπτική και δεν μπορούσα τότε να το συνειδητοποιήσω με το παιδικό μου μυαλό. Έζησα στην επαρχία όπου υπήρχαν περιοδεύοντες κινηματογραφιστές, οι οποίοι απλώνανε ένα σεντόνι που το κουνούσε ο αέρας και κάνανε προβολή σε υπαίθριους χώρους και μάντρες. Και ένιωσα ότι εκεί μέσα στο πανί, εγώ μπορώ να δραπετεύσω, να πηδήξω και να μπω μέσα.

 

Έτσι έγινα ηθοποιός . Πήδηξα μες το πανί. Έβλεπα όρθιος μια ταινία, πήρα φόρα και πήδηξα μες το πανί. Όσο για τη συλλογή που διατηρώ με κινηματογραφικές μηχανές, κάθε μια από αυτές αλλά και όλες τους μαζί, αποτελούν αναπόσπαστα μέρη των αναμνήσεών μου. Όπως καταλαβαίνετε η σχέση μου με το κινηματογράφο έχει ξεκινήσει από την παιδική ηλικία και πολύ συνειδητά.

 

Αυτή η πορεία, με οδήγησε και στη φετινή χρονιά, που πιστεύω, καθώς με  έχει ενθαρρύνει και ο κόσμος, ότι κάνω μια από τις καλύτερες παραστάσεις μου και τις πιο αγαπημένες. Είναι το “Ψηλά από τη γέφυρα” του Άρθουρ Μίλερ . Το παίζουμε για δεύτερη φορά στο θέατρο Βρετάνια και ο Μίλερ είναι για τους περισσότερους ηθοποιούς ένας μάγος της δραματουργίας που γράφει συγκλονιστικούς ρόλους για τους ηθοποιούς. Είναι από τους πρώτους  συγγραφείς που θα γνωρίσει  ένας  ηθοποιός στη δραματική σχολή.

 

Τη σημερινή εποχή που τα μεταναστευτικά ρεύματα επιφέρουν μιαν ανάμειξη εθνοτήτων, κουλτούρας και πολιτισμικών δεδομένων, το συγκεκριμένο έργο που γράφτηκε το 1955, κατορθώνει να φωτίζει πρόσωπα, πτυχές και καταστάσεις, με δραματικό τρόπο που αποτυπώνει έντονα, όχι μόνο το χθες, αλλά πολύ περισσότερο το σήμερα. Με εξαιρετικούς συνεργάτες δίνουμε τον εαυτό μας σε μια παράσταση που την θεωρώ από τις κορυφαίες του ξεχωριστού αυτού συγγραφέα.

 

Info: Ο Γρηγόρης Βαλτινός γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Παρακολούθησε επίσης, μαθήματα τραγουδιού και χορού. Ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία το 1980. Έχει συνεργαστεί με πολλούς Έλληνες και ξένους σκηνοθέτες. Έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές παραστάσεις. Ο ίδιος, από το 1990 και μετά, έχει σκηνοθετήσει πολλές παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου.

Σχετικές ειδήσεις
Ομάδα Θεάτρου τ ρ ι ς: Μίχαελ Κόλχαας  - Μια ιστορία που αξίζει να πεις σήμερα
08.11.2016 17:33
H Ομάδα Θεάτρου τ ρ ι ς γράφει για την παράσταση «Μίχαελ Κόλχαας, Η ιστορία ενός δίκαιου ανθρώπου» η οποία παρουσιάζεται στο BIOS.
Σπύρος Δ. Μιχαλόπουλος: Το Σεξ Λεξικόν έχει τη δική του ιστορία
11.10.2016 15:24
Το «Σέξ Λεξικόν» έπεσε στα χέρια μου τη δεκαετία του 80. Πρέπει να ήμουν 10-11, τότε που είχα ήδη αρχίσει να αδημονώ για τη μετάβασή μου στον κόσμο των μεγάλων... Ο Σπύρος Δ. Μιχαλόπουλος γράφει τις σκέψεις του με αφορμή την παρουσίαση του έργου του «Σεξ Λεξικόν-Η Επιστήμη του Έρωτα» στο Θέατρο 104.
Γιούλα Μπούνταλη: Μια ιστορία αφιερωμένη σε κάθε τι ανυπότακτο και βαθιά ελεύθερο...
25.05.2016 11:57
Την Αργοπορημένη: το τραγούδι ενός καουμπόυ (Late: a cowboy song) την πρωτοδιάβασα πέρσι το καλοκαίρι. Παρακολουθούσα ένα σεμινάριο υποκριτικής στο Atlantic theater στην Ν. Υόρκη και τρεις συνάδελφοι είχαν διαλέξει να μας παρουσιάσουν μια σκηνή από ένα άλλο έργο της Σάρα Ρουλ το Cleanhouse. Η γραφή και οι χαρακτήρες της Ρουλ άγγιξαν αμέσως μέσα μου αυτή την αίσθηση ότι η ζωή μας είναι τόσο απίστευτα επαναλαμβανόμενη και κοινότυπη, αλλά με μια μικρή μετατόπιση στην καρδιά μας μπορεί να λουστεί από ένα φως υπερβατικό.
Ζαφείρης Νικήτας: Σκηνοθετώντας το Φιλάνθρωπο Όπλο
11.04.2016 16:28
Το Φιλάνθρωπο Όπλο είναι η ιστορία ενός φόνου, μιας οικογενειακής βεντέτας στην Κρήτη. Ένας έμπορος μεταξιού, ο Εμμανουήλ Γεωργίου Ζερβός, η κόρη του κι ο σύζυγός της εμπλέκονται σε ένα τρίγωνο βίας και στοργής. Ποιο είναι το κίνητρο του φόνου; Πώς αντιμετωπίζεται το πένθος; Πότε αποδίδεται η δικαιοσύνη;
Σεβαστιάνα Αναγνωστοπούλου: Για την «Ιστορία του Γερασμένου Παιδιού»
26.01.2016 11:16
«Αυτό το κορίτσι κάπου το ξέρω!» αναφώνησα όταν πρωτοαντίκρυσα το κορίτσι με τον κουβά του να στέκεται στον εμπορικό δρόμο των σελίδων της Έρπενμπεκ. Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, η νουβέλα καταχωρήθηκε στα «αγαπημένα μου αναγνώσματα όλων των εποχών» και αντιστοίχως η συγγραφέας του στις σημαντικότατες επιρροές μου. Το κορίτσι πράγματι το ήξερα, το είχα δει, στα πρόσωπα των ανθρώπων στις υπόγειες διαβάσεις του Schöneweide, στις στάσεις της Αλεξάντερπλατς, στα πλακόστρωτα δρομάκια της «ανορθωμένης» Δρέσδης, στα καθίσματα της «Εκεχειρίας» στη Schönehauser.