Χρήστος Παρδάλης: Είναι το “Killer Joe” ένα σκληρό έργο για την σημερινή κοινωνία ή το αντίστροφο;

Πρόκειται για ένα καυστικό δράμα που ισορροπεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στη μαύρη κωμωδία και στο ψυχολογικό θρίλερ. Όσοι το έχουν δει στο εξωτερικό μιλούν για μια εμπειρία που σε κάνει να γελάς… αν και δεν είσαι σίγουρος ότι πρέπει.

Το έργο του βραβευμένου με “Pulitzer” Tracy Letts γράφτηκε το 1993, ενώ έγινε και ταινία στο Χόλιγουντ που την σκηνοθέτησε ο William Friedkin και πρωταγωνιστούσε ο Matthew McConaughey. Μέσα στο “Killer Joe” θίγονται θέματα όπως η ηθική, η διαφθορά, η βία, η εξουσία, η οικογενειακή δυσλειτουργία, η οικονομική απελπισία, η κοινωνική περιθωριοποίηση, η σεξουαλική εκμετάλλευση, η αντικειμενοποίηση της γυναίκας και η πτώση του Αμερικανικού ονείρου. Θέματα που από το 1993 που γράφτηκε το έργο αντί να εξαλείφονται, αναπτύσσονται κάθε μέρα και περισσότερο με τρομακτικά γρήγορο ρυθμό.

Βγαίνει πολλές φορές ο κόσμος από το θέατρο σοκαρισμένος από την σκληρότητα του έργου και είναι λογικό. Βέβαια από την άλλη, όπως συχνά λέει και ο σκηνοθέτης της παράστασης Αναστάσης Κολοβός αν ανοίξουμε την τηλεόραση πετυχαίνουμε καθημερινά δεκάδες τέτοια περιστατικά όπως αυτά που συμβαίνουν στην διάρκεια της παράστασης.

Εν συντομία η υπόθεση του έργου είναι αυτή:  σε ένα προάστιο του Τέξας, η οικογένεια Σμιθ, στα όρια της εξαθλίωσης και για αυτό καταστρώνει ένα σχέδιο δολοφονίας για να εισπράξει την ασφάλεια ζωής της μητέρας. Όμως τίποτα δεν πηγαίνει όπως σχεδιάζεται…

Οργανωτής (τουλάχιστον σε πρώτο επίπεδο) του σχεδίου αυτού και κινητήριος μοχλός της πλοκής είναι ο χαρακτήρας που υποδύομαι ο Κρις Σμιθ. Είναι ιδιαίτερα αφελής και παρορμητικός, κάτι που τον οδηγεί σε λάθη και στο να μην μπορεί να δει πιθανές συνέπειες από τις πράξεις του. Σαν οργανωτής του σχεδίου λόγω της απελπισμένης του ανάγκης για χρήματα είναι αυτός που φέρνει στο σπίτι των Σμιθ τον Killer Joe, κάτι που φυσικά τα αλλάζει όλα. Παρότι φαινομενικά ξεκινά ως θύτης του όλου πράγματος που ακολουθεί, καταλήγει το θύμα των συγκυριών και της οικογένειας του. Είναι ο πιο ανθρώπινος αλλά και συγχρόνως ο πιο ασταθής χαρακτήρας. Περνάει στην διάρκεια του έργου από όλα τα πιθανά συναισθήματα, κάτι το οποίο το κάνει απίστευτα δύσκολο αλλά και challenging υποκριτικά για εμένα που τον υποδύομαι. Δεν θεωρώ πως ο Κρις παίρνει τις σωστές αποφάσεις και είναι σωστός από ανθρωπιστική πλευρά αλλά σίγουρα έχει πολλές δικαιολογίες για αυτό. Όπως το ότι μεγάλωσε σε ένα άρρωστο οικογενειακό περιβάλλον και πέραν της οικογένειας του που ήταν αυτή που ήταν, και ότι η ίδια η κοινωνία δεν μπόρεσε να τον στηρίξει και να τον προστατέψει.

Το Killer Joe εκτός του ότι έχει πρόθεση να δείξει στον κόσμο την ωμή αλήθεια, όπως και όλα τα έργα που ανήκουν στην κατηγορία “ In-yer-face theater”, είναι και ένα ιδιαίτερα συμβολικό έργο γεμάτο ανατροπές. 

Με τους υπέροχους συνεργάτες και συναδέλφους μου ζούμε και ξαναζούμε όλη αυτή την ιδιαίτερη κατάσταση κάθε Παρασκευή στις 21:30 στο Θέατρο Αλκμήνη.

Μήπως ήρθε η ώρα να την ζήσεις και εσύ;

Αν ανησυχείς για την σκληρότητα αυτού του έργου, σκέψου πως συνήθως στις πιο τραγικές μας στιγμές πάντα έχουμε μια ευχάριστη ανάμνηση, μια χαρούμενη νότα που σπάει το βαρύ κλίμα.

Photo Credit: Σοφία Τσαγκαράκη

Διαβάστε επίσης:

Killer Joe, του Τρέισι Λετς σε σκηνοθεσία Αναστάση Κολοβού στο θέατρο Αλκμήνη