Με το λαγούτο και τη φωνή του ψάχνει στο μονοπάτι που χάραξε μέσα του η βιωματική εμπειρία τόσο της λαϊκής κρητικής μουσικής όσο και των νέων στοιχείων και επιρροών ανεξάρτητης έκφρασης που κατασταλάζουν στην πολύ προσωπική του γλώσσα.
«Η ζωή είναι μια ατέλειωτη αλληλουχία σ’ ένα απέραντο ταξίδι. Μια συναυλία είναι το ίδιο. Είναι μια μικρή ζωή. Οι εντυπώσεις, οι αισθήσεις, τα συναισθήματα, προς αυτό που συμβαίνει, γεννούν επί τόπου έναν κόσμο που είναι όλος μουσική.
Αυτές τις στιγμές που υπερβαίνω τον εαυτό μου ανακαλύπτω τη γλώσσα που μετουσιώνει τον κόσμο που ζω. Μου επιτρέπει να χαθώ και να ξαναγεννηθώ, να γίνω κάποιος που ζει και επιθυμεί με ένταση μέσα στο ίδιο κομμάτι που ακούγεται.
Με ενθουσιάζει η ιδέα ότι, όταν χάνω ένα μέρος του εαυτού μου, παίζω για να αναγεννηθεί ο κόσμος.»
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Γιώργος Ξυλούρης – Βιογραφικές πληροφορίες για τον μουσικό
Ο Γιώργος Ξυλούρης γεννήθηκε στα Ανώγεια, ένα χωριό της Κρήτης με βαθιά παράδοση στην ποίηση, το χορό και τη μουσική. Μεγάλωσε εκεί στους κόλπους της γνωστής μουσικής οικογένειας των Ξυλούρηδων. Σε αυτό το περιβάλλον, με τη μουσική διαρκώς παρούσα, ο Γιώργος στράφηκε όπως ήταν φυσικό σ’ αυτήν. Άρχισε να παίζει μαντολίνο, λύρα και λαούτο, που θα γίνει τελικά και το κυρίως όργανο έκφρασής του. Οι παρέες, οι καντάδες, οι βαθιά ανθρώπινες σχέσεις και εμπειρίες στάθηκαν η βάση του ήχου που αργότερα θα χαρακτηρίσει τη μουσική του προσωπικότητα.
Δέχτηκε την καθοδήγηση του πατέρα του, «Ψαραντώνη», πρωτοπόρου λυράρη και συνθέτη της Κρητικής μουσικής, τον οποίο από 11 χρονών συνοδεύει εντατικά στα πανηγύρια, τα λαϊκά γλέντια, τα νυχτερινά κέντρα της Κρήτης και της Αθήνας, σε φεστιβάλ και συναυλίες στην Ευρώπη αλλά και περαιτέρω στο εξωτερικό, Αμερική και Αυστραλία.
Επηρεάστηκε επίσης από τους θείους του: τον Ψαρογιάννη, κορυφαίο λαουτιέρη της εποχής του, καθώς και από τον θρυλικό Νίκο Ξυλούρη. Αυτές οι οικείες για το Γιώργη μορφές καθόριζαν εκείνη την εποχή την μετέπειτα πορεία της Κρητικής μουσικής. Θυμάται σα παιδί τα γλέντια που εκείνοι παίζανε στο χωριό και τις ιστορικές παραστάσεις του Νίκου στις μπουάτ της Πλάκας τα χρόνια που η δικτατορία στην Ελλάδα έφτανε στο τέλος της.
Σε νεαρή ηλικία, δεκαεφτά χρονών, άρχισε να συνεργάζεται με τον Λαβύρινθο, έναν μουσικό οργανισμό που ίδρυσε ο Ross Daly, βασισμένο στη μουσική της Ανατολικής Μεσογείου. Σήμερα ο Γιώργης διδάσκει λαούτο, πραγματοποιεί σεμινάρια, ηχογραφήσεις και συμμετέχει σε παραστάσεις στα πλαίσια του Λαβύρινθου.
Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών ο μεγάλος δάσκαλος της λύρας, Κώστας Μουντάκης, τον προσκαλεί και ηχογραφούν μαζί για το μουσικό τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Από το 1989 έως το 1997, έζησε στη Μελβούρνη, όπου συγκρότησε το σχήμα “Xylouris Ensemble” με μουσικούς από διαφορετικές κουλτούρες. Μαζί δημιουργούν ένα χαρακτηριστικό ήχο, που θα γίνει σπίθα έμπνευσης για τη νεότερη μουσική γενιά της Κρήτης. Ηχογράφησαν μαζί πέντε δίσκους και περιόδευσαν επανειλημμένα την Αυστραλία αλλά και την Ευρώπη. Εμφανίστηκαν αρκετές φορές στο Melbourne Concert Hall και Recital Center και στο Sydney Opera House όπως και στα μουσικά night clubs της πόλης, όπου πολύ συχνά στο ακροατήριο υπήρχαν μουσικοί της ροκ σκηνής της Μελβούρνης.
Εκεί ο Γιώργης γνωρίζεται με τους “Dirty Three” (Jim White, Warren Ellis, Mick Turner). Συνεργάζεται και ηχογραφεί μαζί τους, γεγονός που πολύ αργότερα οδήγησε στη δημιουργία των “Xylouris White”. Παράλληλα την περίοδο της διαμονής του στην Αυστραλία ποτέ δε σταμάτησε να εμφανίζεται στις κοινωνικές εκδηλώσεις της κρητικής και της ελληνικής παροικίας.
Ηχητικές αποκλίσεις
Επιμέλεια σειράς: Αχιλλέας Σταύρου
Οι Ηχητικές αποκλίσεις συγκεντρώνουν μια σειρά από ιδιαίτερες φωνές του σύγχρονου ελληνικού μουσικού τοπίου, καλλιτέχνες που κινούνται στα όρια της παράδοσης, του πειραματισμού και του αυτοσχεδιασμού. Από την τροπική ένταση του Ψαρογιώργη έως τις ηχοϋφολογικές εξερευνήσεις του Μπάμπη Παπαδόπουλου, τις φωνητικές κοσμολογίες της Σαβίνας Γιαννάτου και τα νυχτερινά ηχοτοπία των Κτιρίων τη Νύχτα, ο κύκλος ξεδιπλώνεται ως ένα σύνολο διακριτών αλλά αλληλένδετων ηχητικών διαδρομών.
Αντί να προτείνει ένα ενιαίο ύφος, το πρόγραμμα υιοθετεί την απόκλιση ως μέθοδο: κάθε εμφάνιση προτείνει μια απομάκρυνση από το είδος, από τις προσδοκίες, από την παγιωμένη μουσική ταυτότητα. Σε αυτές τις οικείες συναντήσεις, ο ήχος γίνεται πεδίο διερεύνησης, όπου τέμνονται η μνήμη, ο τόπος και ο πειραματισμός. Οι Ηχητικές αποκλίσεις καλούν το κοινό να ακούσει αλλιώς, να κατοικήσει τις λεπτές εντάσεις ανάμεσα στη δομή και την ελευθερία, τον θόρυβο και τη σιωπή, την παράδοση και την επανεπινόηση.
