Από Μηχανής Θέατρο

Το 1995, περπατώντας σε κάποιον πεζόδρομο στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας με έναν φίλο, σταθήκαμε μπροστά σ’ ένα παλιό εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο – μηχανουργείο. ‘Αυτό εδώ πουλιέται’, μας είπε ο φίλος μας. Με δυσκολία σκαρφαλώσαμε στον τοίχο για να κοιτάξουμε μέσα από τα σπασμένα τζαμάκια των παραθύρων της πρόσοψης. Σκοτάδι, μυστήριο και σκουπίδια.

Ονομάσαμε το θέατρό μας ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΑΤΡΟ, συνδυάζοντας έτσι την παλιά χρήση του χώρου με την καινούργια του: Μηχανουργείο – Θέατρο. Η αγορά του κτιρίου έγινε το Μάϊο του 1995. Αμέσως βάλαμε μπρος τα σχέδια για την πραγματοποίηση μίας παράστασης, χρησιμοποιώντας ατόφιο το περιβάλλον του χώρου, που είχε υπάρξει διαδοχικά: εργοστάσιο ηλεκτρικών σιδήρων το 1935, τυπογραφείο το 1952 και από το 1982, μετά το κλείσιμο του τυπογραφείου, καταφύγιο περιθωριακών και οικονομικών μεταναστών.

Αυτή η παράσταση ήταν ο ‘Πενθέας Πάσχων’, που ενσωμάτωσε τα υλικά και την όψη του παλιού εργοστασίου – τυπογραφείου – καταφυγίου στο σκηνογραφικό της χώρο. Φυσικά, η μινιμαλιστική αυτή άποψη για το ανέβασμα μίας παράστασης, παρ’ όλη τη γοητεία της, δεν μπορούσε να είναι βιώσιμη.

Το θέατρο ανακαινίστηκε το 1997. Δόθηκε μεγάλη προσοχή στη λειτουργικότητα του χώρου ως θέατρο, με έμφαση στο μέγεθος της σκηνής, την άνεση των ηθοποιών και την ευχάριστη παραμονή των θεατών. Στοιχεία που μνημονεύτηκαν και επαινέθηκαν αργότερα στις κριτικές που γράφτηκαν για τις παραστάσεις του θεάτρου.

Χρήστος Βαλαβανίδης – Ασπασία Κράλλη