Βασιλίνα Κατερίνη: Ο «κρότος» είναι η αγωνία του ανθρώπου να υπάρξει και να ζήσει δίκαια

Σαν κρότος ακούγονται οι άνθρωποι όταν ορθώνουν το ανάστημά τους και τολμάνε να μιλήσουν, να διεκδικήσουν, να υπερασπιστούν και ν’ απαιτήσουν τη δικαιοσύνη. 

Μια γυναίκα, ως ένα σύμβολο της συλλογικής μνήμης, κάθε ατόμου που υφίσταται κακοποίηση, κάθε όντος που έχασε άδικα το παιδί του, που προσπάθησε να ακουστεί και δεν ακούστηκε, που κραυγάζει στην ρίζα των σπλάχνων του και πασχίζει να δικαιωθεί. Διαβάζοντας το διήγημα της Λιλή Ζωγράφου, στο οποίο βασίστηκε το τελικό μας κείμενο, διαπίστωσα πολύ γρήγορα πως όλα τα παραπάνω, συντελούν στην διαχρονικότητά του. Η Ζωγράφου, παρουσιάζει μια σκοτεινή περίοδο, με συγκαλύψεις και αδικίες-την περίοδο της Χούντας. Στο 2026 πια, όλα τα σκάνδαλα, όλες οι κακοποιητικές συμπεριφορές που βροντοφωνάζουμε και δεν τις κρύβουμε κάτω από το χαλάκι, όλα τα εγκλήματα που προσπαθούν να κρυφτούν, αλλά όλοι τα ξέρουμε, τα αναγνωρίζουμε, είναι σημεία μιας εξίσου ζοφερής περιόδου.

Η παράστασή μας, είναι μια ελεγεία, ένας θρήνος, μια ωδή στα βουβά δάκρυα, στην ερημιά του ατόμου, που προσπαθώντας να ακουστεί συναντά παντού κλειστές πόρτες.

Ένα σώμα που παλεύει, τραντάζεται, σωριάζεται. Βουλιάζει σαν σε άμμο, ακροβατεί και τρέμει . Πέφτει και σηκώνεται. Βιώνει το κενό, την ρήξη, την ματαίωση. Αλλά δεν τα παρατάει ποτέ. Αυτή είναι η Μαρία του Κρότου για μένα (η κεντρική ηρωίδα, που υποδύομαι). Αυτό είναι το έργο μας. Μια οχλοβοή που πασχίζει να διαφθείρει, να απαλλοτριώσει, να σαπίσει το άτομο και να το βυθίσει στο σκοτάδι της τρέλας. Μια εξουσία που βάζει μπρος τον μηχανισμό της συγκάλυψης, τον μανδύα της διαστρέβλωσης και προχωρά πατώντας επί πτωμάτων. Χωρίς να υπολογίσει καμία συνέπεια. Χάνοντας κάθε ανθρωπιά.

Ο τρόπος που δουλέψαμε και κατ’ επέκτασιν ο στόχος μας, ήταν η συμβολική και φορμαλιστική απόδοση όλων των παραπάνω στοιχείων. Εστίαση δόθηκε στο παλλόμενο σώμα που βρίσκεται σε μια διαρκή και αδιάσπαστη ροή ενέργειας, που μας κρατά ως ερμηνευτές, συνεχώς συνδεδεμένους τόσο με τον πυρήνα μας, όσο και με το ερμηνευτικό σύνολο. Για μένα η διαδικασία των προβών, ήταν ένα βύθισμα στο κοινωνικοπολιτικό τοπίο του κόσμου μας, αλλά και στα μύχια της ίδιας της ψυχής μου. Ποια η θέση μου, πώς στέκομαι απέναντι σε όλα αυτά και πώς αυτό θα εκφραστεί μέσω της τέχνης μου. Με απασχολούσε πώς το σώμα και η ενέργεια θα πάρουν μορφές συλλογικού τοπίου. Πώς θα μιλήσουν στις καρδιές όλων, χωρίς να φέρουν έναν αυτοσκοπό συναισθηματικούρας.

Ο Κρότος για μένα, είναι μια κραυγή, ένα Λοιπόν, ένα Τέλος, μια άρνηση που φωνάζει, είναι ο ήχος της καρδιάς, η αναπνοή που κόβεται, το οξυγόνο που δεν υπάρχει πια, είναι μια μάνα που ψάχνει το παιδί της στα χαλάσματα, κάποιος που ζήτησε βοήθεια και τον απαξίωσαν. Είναι όλα τα παιδιά που έχασαν τις μαμάδες τους από κάποιον κακοποιητή, όλοι όσοι μπαίνουν σ’ ένα πλοίο με σκοπό να φτάσουν στη Γάζα, είναι οι Ιρανές γυναίκες που θέλουν να κάψουν την μαντήλα, είναι όλοι οι άνθρωποι που αγωνίζονται διεκδικώντας και τους πυροβολούν. Ο κρότος είναι η αγωνία του ανθρώπου να υπάρξει και να ζήσει δίκαια. Είναι η δόνηση της γης, το σπασμένο σαγόνι που τρέμει πριν μιλήσει κι ακόμα πονάει από το χτύπημα. Είναι η δυσκολία, το άγχος, οι κρίσεις πανικού…..είναι όλα τα δύσκολα που προσπαθούμε να κάνουμε εύκολα. Είναι εγώ, είναι εσύ, είναι η ανάγκη για το εμείς.

Διαβάστε επίσης:

(κρότος), του Σπύρου Αναστασίνη από την Ομάδα Αυτή κι Αυτοί στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης