Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο κυκλοφορεί το βιβλίο, Το δεύτερο φύλο της Σιμόν ντε Μποβουάρ σε μετάφραση Τζένης Κωνσταντίνου.

Οι σημερινές γυναίκες έχουν σχεδόν εκθρονίσει τον μύθο της θηλυκότητας· αρχίζουν να κάνουν αισθητή την ανεξαρτησία τους με πολύ συγκεκριμένους τρόπους· δεν καταφέρνουν όμως εύκολα να βιώσουν απόλυτα την κατάστασή τους ως ανθρώπινα όντα. Έχοντας ανατραφεί από γυναίκες, μέσα στους κόλπους ενός γυναικείου κόσμου, ο φυσιολογικός προορισμός τους είναι ο γάμος, ο οποίος στην πραγματικότητα τις υποδουλώνει ακόμα και σήμερα στον άντρα· το ανδρικό κύρος κάθε άλλο παρά έχει εξαλειφθεί: στηρίζεται ακόμα σε γερές οικονομικές και κοινωνικές βάσεις. Είναι συνεπώς αναγκαίο να μελετήσουμε πολύ προσεκτικά την παραδοσιακή μοίρα της γυναίκας. Θα προσπαθήσω να περιγράψω πώς η γυναίκα μαθαίνει την κατάστασή της, πώς τη βιώνει, σε τι είδος σύμπαντος βρίσκεται εγκλωβισμένη, ποιους τρόπους διαφυγής έχει. Και μόνο αν όλα αυτά γίνουν κατανοητά, μόνο τότε θα μπορέσουμε να καταλάβουμε ποια προβλήματα αντιμετωπίζουν οι γυναίκες που, έχοντας κληρονομήσει ένα βαρύ παρελθόν, προσπαθούν να χτίσουν ένα καινούργιο μέλλον.

Σιμόν ντε Μποβουάρ

Το «Δεύτερο φύλο” κυκλοφόρησε το 1949 και αποτέλεσε το απόλυτο έργο αναφοράς του φεμινιστικού κινήματος. Εξήντα χρόνια μετά, ενώ η φεμινιστική ουτοπία ξεφτάει καθώς σεξιστικές αντιλήψεις και πρακτικές επανέρχονται σε πολλά σημεία του πλανήτη, το «Δεύτερο φύλο” αξίζει να ξαναδιαβαστεί ως ορόσημο της ιστορίας του γυναικείου κινήματος.


Η Σιμόν ντε Μποβουάρ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 9 Ιανουαρίου του 1908. Φοίτησε και πήρε το μπακαλορεά της από το εξαιρετικά αυστηρό καθολικό λύκειο Cours Désir. Πέτυχε στις εξετάσεις των καθηγητών φιλοσοφίας το 1929, και δίδαξε στη Μασσαλία, τη Ρουέν, και το Παρίσι, μέχρι το 1943. Την ίδια χρονιά έκανε το λογοτεχνικό της ντεμπούτο με το βιβλίο Η καλεσμένη (1943). Μεταξύ άλλων ακολούθησαν Το αίμα των άλλων (1945), Οι ωραίες εικόνες (1966) και Η προδομένη γυναίκα (1968).Από το 1958 μέχρι το 1972 κυκλοφόρησαν τέσσερις τόμοι των απομνημονευμάτων της: Οι αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης, Η δύναμη της ζωής, Η δύναμη των πραγμάτων, Όσα είπαμε κι όσα κάναμε, στους οποίους προστίθεται το αφήγημα του 1964 Ένας πολύ γλυκός θάνατος (εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 2009). Εκτός από το πασίγνωστο Δεύτερο Φύλο, το θεωρητικό έργο της Σιμόν ντε Μποβουάρ περιλαμβάνει πολυάριθμα δοκίμια. Για το θέατρο έγραψε Τα άχρηστα στόματα (1945) και διηγήθηκε μερικά από τα ταξίδια της στο Η Αμερική από μέρα σε μέρα (1948) και στο Η μεγάλη πορεία (1957). Μετά τον θάνατο του Σαρτρ, η Σιμόν ντε Μποβουάρ δημοσίευσε την Τελετή του αποχαιρετισμού (1981) και τα Γράμματα στον Κάστορα (1983), όπου συγκεντρώνεται ένα μέρος της πλούσιας αλληλογραφίας που έλαβε από εκείνον. Μέχρι την ημέρα του θανάτου της, στις 14 Απριλίου του 1986, συνεργαζόταν ενεργά με το περιοδικό Les Temps modernes, το οποίο είχαν ιδρύσει με τον Σαρτρ, και εξέφραζε με ποικίλους και αναρίθμητους τρόπους την αμέριστη συμπαράστασή της στον φεμινισμό.