Τηλέμαχος Μούσας: Ο τίτλος του νέου δίσκου είναι “Daphne in the Field of Muses”

Ο Τηλέμαχος Μούσας παρουσιάζει τον τέταρτο δίσκο της κολεκτίβας Tilemachos Moussas Farm και επιστρέφει στο Half Note Jazz Club με το νέο άλμπουμ, την Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου. Έναν βαθιά προσωπικό και πολυρυθμικό δίσκο αφιερωμένο στην κόρη του, όπου θα εκπλήξει τους ακροατές και ακροάτριες του.

***

-Έχετε καταλήξει στον τίτλο του νέου σας δίσκου;

Ναι. Ο τίτλος είναι “Daphne in the Field of Muses”· είναι αφιερωμένος στην κόρη μου και συνδέεται με τις αναβάσεις μας στο Οροπέδιο των Μουσών, στον Όλυμπο.

-Σε ποιο σημείο της επεξεργασίας ενός κομματιού αντιλαμβάνεστε ότι έχει ολοκληρωθεί; Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο κριτήριο ή είναι περισσότερο ενστικτώδες;

Είναι κυρίως ενστικτώδες. Σχεδόν πάντα το κομμάτι ολοκληρώνεται ήδη από τη σύλληψή του, πριν καν το φέρω στην πρόβα με το γκρουπ. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπου επιστρέφω σε αυτό μετά από καιρό και προσθέτω νέα μέρη, όπως συνέβη στο Ad Hoc.

-Αλήθεια, το “Ad Hoc” αντλεί υλικό από το δημοτικό τραγούδι «Καραγκούνα». Ποια στοιχεία του τραγουδιού διατηρήσατε αναλλοίωτα και ποια αποτέλεσαν πεδίο μετασχηματισμού;

Είναι μεγάλη ιστορία. Είχα το βασικό θέμα του κομματιού και το παίζαμε για καιρό χωρίς το μοτίβο της «Καραγκούνας», μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποίησα πως αυτό που έπαιζα δεν ήταν παρά μια παραλλαγή της. Προφανώς, η μουσική της ήταν βαθιά αποτυπωμένη μέσα μου από την παιδική ηλικία. Έτσι, όταν μια μέρα άκουσα τυχαία την «Καραγκούνα», κατάλαβα τι είχε συμβεί και ενσωμάτωσα το αρχικό μοτίβο του κλαρίνου, σε διάλογο με το δικό μου θέμα.

-Έχει ήδη προηγηθεί μια live παρουσίαση του άλμπουμ στο Half Note και ετοιμάζεστε για μία ακόμη. Επηρεάζουν οι συναυλιακές συναντήσεις και η άμεση επαφή με το κοινό το τελικό ηχητικό και συνθετικό αποτέλεσμα του δίσκου;

Σίγουρα επηρεάζουν. Για παράδειγμα, η ιδέα να συμμετέχει στον δίσκο ο τραγουδιστής Θεολόγος Παπανικολάου προέκυψε μετά το live στο Half Note.

-Ποιος είναι ο ρόλος του μουσικού πριονιού στο ηχητικό τοπίο του άλμπουμ; Τι σας προσφέρει ως ηχόχρωμα και εκφραστικό μέσο σε σχέση με τα υπόλοιπα όργανα;

Το μουσικό πριόνι το χρησιμοποιώ με φειδώ, σε δύο από τις συνθέσεις. Για μένα λειτουργεί ως υποκατάστατο της ανθρώπινης φωνής, και συγκεκριμένα της σοπράνο, κάτι που με ελκύει ιδιαίτερα. Παράλληλα, απολαμβάνω τη διαδικασία του παιξίματός του· έχει μια σχεδόν διαλογιστική ποιότητα που με ηρεμεί.

-Έχετε αναφερθεί ξανά στο παρελθόν στο πώς γεννήθηκε το κομμάτι «Live News», όμως νομίζω αξίζει να επανέλθουμε σε αυτή την ιστορία.

Το “Live News” κουβαλάει μέσα του μια ιστορία που πονάει… Όλα ξεκίνησαν ανύποπτα, σαν παιχνίδι. Παρακολουθούσα την εκπομπή του Νίκου Ευαγγελάτου στο “mute”, αφήνοντας τις εικόνες και τα γραφικά να γίνουν η παρτιτούρα μου. Ένιωθα πως έπαιζα ένα ρυθμικό παιχνίδι στα 5/8, μια άσκηση με τον παρουσιαστή ως μαέστρο. Μελωδία, όμως, δεν υπήρχε.

Την επόμενη μέρα, πήρα ξανά την κιθάρα στα χέρια μου για να συνεχίσω. Αλλά η ζωή είχε άλλα σχέδια. Ήταν η μέρα που πάγωσε ο χρόνος, η μέρα της τραγωδίας των Τεμπών. Το παιχνίδι διαλύθηκε μπροστά στην αμείλικτη πραγματικότητα. Σοκ. Δάκρυα. Και ξαφνικά, η είδηση μαχαιριά: ανάμεσα στα θύματα, η κόρη παιδικού μου φίλου και συμμαθητή μου από το σχολείο. Μέσα στο κλάμα μου, άρχισα να σιγοτραγουδάω, όχι για να παίξω, αλλά για να αντέξω. Έτσι γεννήθηκε η μελωδία. Με την κιθάρα αγκαλιά και τα μάτια θολά από το κλάμα, βγήκε αυτή η μελωδία. Αβίαστα, πονεμένα. Εκείνη την ώρα έβλεπα τη ματαιότητα και τη σχετικότητα των πραγμάτων, συνειδητοποίησα πόσο εύθραυστα είναι όλα… Πώς κάτι που ξεκίνησε σαν παιχνίδι, κατέληξε να γίνει μοιρολόι. Ένας θρήνος για όσους έφυγαν.

-Με ποια κριτήρια επιλέξατε τα κομμάτια που τελικά συνθέτουν το άλμπουμ; Πώς δουλέψατε ώστε, παρά την πολυμορφία των επιρροών, των ρυθμών και των διαθέσεων, να προκύψει ένα συνεκτικό και ενιαίο σύνολο;

Όλα τα κομμάτια είναι γραμμένα τόσο σε μονά όσο και σε σύνθετα μέτρα. Συνδετικός κρίκος μεταξύ τους είναι επίσης η πολυρυθμία, η εκρηκτική ενέργεια όλων των μουσικών, καθώς και το μετουσιωμένο δημώδες στοιχείο που διαπερνά το σύνολο του άλμπουμ.

-Τι ήταν αυτό που σας έφερε για πρώτη φορά σε επαφή με τη μουσική; Και τι είναι εκείνο που, μετά από τόσα χρόνια δημιουργίας, σας κρατά ακόμη σε αυτήν;

Η πρώτη επαφή ήταν τα ρετρό τραγούδια που τραγουδούσε η μητέρα μου και το μαγνητόφωνο του πατέρα μου, έπειτα Eurythmics και οι Iron Maiden… δεν θα ξεχάσω το πως ένιωσα όταν άκουσα για πρώτη φορά το Sweet Dreams αλλά και το The Trooper αντίστοιχα. Ήθελα να μπορώ να τα παίξω!

Για μένα η διαδικασία της μουσικής δημιουργίας είναι συνυφασμένη με την ίδια την ζωή, «Creo, ergo sum» θα πω και θα παραλλάξω τον Ντεκάρτ και το Cogito, ergo sum.

Δεν υπάρχω απλά επειδή σκέφτομαι: Υπάρχω επειδή φτιάχνω κάτι καινούργιο, επειδή αφήνω κάτι πίσω μου, επειδή μεταμορφώνω την πραγματικότητα.

Διαβάστε επίσης:

Tilemachos Moussas Farm με νέο δίσκο στο Half Note Jazz Club