Καθώς ο κύκλος ολοκληρώνεται και οι τελευταίες παραστάσεις πλησιάζουν, οι συντελεστές της παράστασης «Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων» της Παιδικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου κάνουν μια παύση για να κοιτάξουν πίσω σε αυτό το ιδιαίτερο θεατρικό ταξίδι. Το πολυσυζητημένο ανέβασμα, σε σκηνοθεσία της Γεωργίας Μαυραγάνη, αφουγκράζεται την ψυχή του κλασικού έργου, ζωντανεύοντας το πέρασμα της Αλίκης στο άγνωστο, στα όρια ανάμεσα στη φαντασία και την αλήθεια.
Ο θίασος της «Αλίκης» μίλησε στο CultureNow με αφορμή τις τελευταίες παραστάσεις στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας», προσκαλώντας μας σε μια βουτιά στην κουνελότρυπα του θεάτρου, της τέχνης και της φαντασίας!
***
-Με ποιον χαρακτήρα από τον κόσμο της Αλίκης θα θέλατε να πιείτε τσάι;
Ευδοξία Ανδρουλιδάκη: Εάν είχα μια ευκαιρία να πιώ τσάι με κάποιον χαρακτήρα από την Αλίκη, θα επέλεγα τον Κούνελο. Σαν εκπλήρωση μιας φαντασίωσης από την παιδική ηλικία, όπου ο χνουδωτός κούνελος που κοιμάσαι κάθε βράδυ μαζί του, επιτέλους ζωντανεύει και αγκαλιάζεστε, παίζετε με τα άλλα παιχνίδια, κρύβεστε κάτω από τα σεντόνια και πίνετε τσάι!
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Αναστασία Σλαυκίδου: Με την κάμπια γιατί φαίνεται πολύ σοφή, αλλά σίγουρα θα ήθελα να πιώ κι εγώ τσάι με τον λαγό, γιατί όλο βιάζεται και τρέχει!
Τζωρτζίνα Χρυσκιώτη: Ακριβώς γι’ αυτό θα έλεγα κι εγώ με το λευκό λαγό, θέλοντας να βρω την ευκαιρία να του πω να μην αγχώνεται, να πετάξει το ρολόι και την έγνοια του για την γνώμη των άλλων. Μήπως λέγοντάς του τα ακούσω και εγώ.
Γιώργος Δερμεντζίδης: Θα ήθελα σίγουρα να πιώ τσάι με τον Καπελά. Από την αρχή με συνάρπαζε η φράση: «Ο Χρόνος δε θέλει πια να κάνει τίποτα για εμάς». Γιατί είναι περίεργο πώς κάθε μέρα περνά, δεν υπάρχει καμία φαινομενική διαφορά, κι όμως βλέπω τον εαυτό μου “μετακινημένο” και “αλλαγμένο”. Ο Χρόνος κάνει μόνος του ενέργειες, από τη φύση του, και άθελά μας. Όπως και η φράση της Αλίκης στην Κάμπια «έχω αλλάξει μερικές φορές», και η απάντηση «Θα το συνηθίσεις». Όλα παιχνίδια του Χρόνου.
Στελλίνα Βογιατζή: Τσάι θα έπινα με τον γάτο, επειδή έχει καλό χαρακτήρα κι ένα μεγάλο χαμόγελο με πάρα πολλά δόντια.
Τζωρτζίνα Τάτση: Θα έπινα ευχαρίστως ένα ποτήρι λευκό κρασί με το πόμολο. Γιατί είναι ακίνητο μέχρι να το κουνήσουν. Δεν εμφανίστηκε στην παράσταση. Δεν πίνω τσάι.
Ιάσονας Στασινός: Θα ήθελα να πιώ τσάι με τον Καπελά για να μου πει διάφορα πράγματα για την ζωή, να μου εκθέσει την δική του κοσμοθεωρία. Να χαθώ στις δικές του σκέψεις για λίγο. Να δω τον κόσμο μέσα από τα δικά του μάτια. Τα μάτια που βλέπουν λίγο πιο «στραβά», τη ζωή δηλαδή λίγο πιο κανονικά και λίγο πιο ωραία!
-Από τα σκηνικά, τα props και τα κοστούμια της παράστασης, τι θα κρατούσατε;
Μαρίνα Παπούλια: Το φόρεμα από το κοστούμι μου!
Αγνή Καρβουντζή: Από τα σκηνικά αντικείμενα θα κρατούσα την μικρή πορτούλα που βγάζει την Αλίκη στους τρισχαριτωμένους κήπους. Αρχικά, γιατί μια πόρτα πάνω σε ροδάκια είναι ένα αρκετά παράδοξο αντικείμενο που δεν συναντά κανείς συχνά, αλλά κυρίως νομίζω, για την καθησυχαστική υπενθύμιση ότι ίσως να υπάρχει και στην πραγματικότητα, έστω και μια δυσδιάκριτη πορτούλα, που οδηγεί στους κήπους των ονείρων μας.
Τζωρτζίνα Χρυσκιώτη: Από το σκηνικό θα έπαιρνα μαζί μου τον μεγεθυντικό φακό, γιατί αυτή τη χρονιά με βοήθησε πολύ να καθαρίσει η οπτική μου, να προσδιορίσω από την αρχή τι είναι μικρό και τι μεγάλο και να απαντώ στις δυσκολίες με ένα τεράστιο χαμόγελο.
Μελίνα Κοτσέλου: Η Αλίκη είναι ένα παιδί που βαριέται και με τη φαντασία της πλάθει κόσμους και ξεφεύγει από την σκληρή πραγματικότητα μέσα από μια κουνελότρυπα! Αν μπορούσα να πάρω ένα σκηνικό μαζί μου λοιπόν σίγουρα θα ήταν αυτό!
Γιώργος Σκαρλάτος: Θα έπαιρνα σίγουρα τη μάσκα του Κούνελου! Λατρεύω τις μάσκες που κάνει η Μάρθα (Φωκά), τις βρίσκω εξαιρετικά ποιητικές. Λάτρεψα το Κουνέλι γιατί έχει πολλές όψεις, είναι παιχνιδιάρικο, είναι αγχωμένο, είναι στην κοσμάρα του αλλά είναι και σκοτεινό. Μ’ αρέσει αυτό. Το απόλαυσα πολύ στις δοκιμές και στην παράσταση. Ένιωσα ότι ”ταιριάξαμε”.
Νίκος Μάνεσης: Θα έπαιρνα ένα χαρτάκι από εκείνα που πέφτουν από τον ουρανό στο τέλος της παράστασης.
-Τι πιστεύετε ότι θα σας μείνει από αυτή την παράσταση; Πώς νομίζετε ότι θα σας συνοδεύει για καιρό;
Αναστασία Σλαυκίδου: Ξεχωρίζω μια στιγμή που κατέβηκα ως Αλίκη να σηκώσω ένα παιδί μετά τις «Καντρίλιες των αστακών» για να παίξουμε ένα παιχνίδι-χορό και έβλεπα όλους τους συμμαθητές του να ουρλιάζουν και να τον εμψυχώνουν.
Μελίνα Κοτσέλου: Μου άρεσε πολύ η συναναστροφή με το κοινό τις μέρες που είχαμε παραστάσεις προσβασιμότητας. Είναι όμορφο να συναναστρέφεσαι με τον άνθρωπο που πρόκειται να του πεις μια ιστορία, να έχετε επικοινωνήσει για λίγο, να ξέρεις το όνομα του, να ξέρει και αυτός το δικό σου.
Μαρίνα Παπούλια:
-Δεν υπάρχει χώρος
-Υπάρχει άφθονος χώρος
Ευδοξία Ανδρουλιδάκη: Η σχεδόν οπαδική λατρεία στις σχολικές παραστάσεις, όταν χτυπάει το τρίτο κουδούνι και τα παιδιά ουρλιάζουν από ενθουσιασμό! Ακούγοντας αυτές τις επευφημίες πριν μπεις στη σκηνή, γελάς και χαίρεσαι να παίζεις για αυτά τα μικρά άτομα, να μοιράζεσαι μαζί τους αυτό που ετοίμασες ειδικά για εκείνα που έχουν έρθει σαν έτοιμα από καιρό να παρακολουθήσουν την παράσταση.
Αγνή Καρβουντζή: Μια στιγμή που θα μου μείνει αξέχαστη, ήταν η αντίδραση των παιδιών κάποιου σχολείου στο τέλος του έργου. Η Αλίκη πριν φυσήξει τους φρουρούς και βρει επιτέλους την εαυτή της, μιλάει στο κοινό και λέει «Είναι ψεύτικοι, αλήθεια σας λέω». Τα παιδιά σε εκείνη την παράσταση, είχαν σηκωθεί όρθια, την εμψύχωναν και της φώναζαν «σε πιστεύουμε» κι όταν τελικά μας φύσηξε και μας έδιωξε από τη σκηνή, όλο το κοινό πανηγύριζε. Με συγκίνησε η αμεσότητα και η ταχύτητα με την οποία πήραν θέση απέναντι στα σκηνικά συμβάντα. Μου φάνηκε πως σ’ αυτό τα ώθησε ένα βαθύτερο και ενστικτώδες αίσθημα αλληλεγγύης και ήταν απίθανο να βλέπεις τόσο μικρούς ανθρώπους να αντιδρούν τόσο ανθρώπινα. Ήταν σαν αυτά τα παιδιά να ήξεραν ήδη, τα μηνύματα που εμείς σαν ενήλικες, θέλαμε να επικοινωνήσουμε μέσα απ’ αυτή την παράσταση.
Ιάσονας Στασινός: Από αυτήν την παράσταση θα «πάρω» μαζί μου, στην μικρή βαλίτσα των εμπειριών μου την εμπειρία του ονείρου, όπως αυτή αποτυπωνόταν στα μάτια των παιδιών-θεατών. Αυτήν την εμπειρία που βιώναμε σε κάθε παράσταση όπως την βιώνει και η Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων, δηλαδή στην Χώρα της Αλίκης. Αυτό το: «Ωχ… για κάτσε, τι γίνεται τώρα;». Αυτό το αναπάντεχο – φοβερό – στενάχωρο – φανταστικό – αστείο που έχει και η μικρή όμορφη ζωή μας.
Γιώργος Σκαρλάτος: Σε εμένα θα μείνει η πρόβα που κάναμε για να ανακαλύψουμε πώς θα παίζουμε το Κροκέ! Μετά από αρκετές ώρες δοκιμών και μέσα στην κούραση και την απόγνωση προέκυψε ένας αλλόκοτος τρόπος παιχνιδιού. Αφού τα είχαμε δοκιμάσει σχεδόν όλα και λίγο πριν τελειώσει η πρόβα, κάποιοι σήκωσαν ένα άτομο και το έκαναν μπαστούνι που θα χτυπήσει τη μεγάλη κόκκινη μπάλα. Το μπαστούνι εκείνη την ώρα έβγαλε μια κραυγή, όπως τα φλαμίνγκο-μπαστούνια στη Χώρα των Θαυμάτων, και το παιχνίδι ξεκίνησε! Μερικές κουρασμένες χάρτινες φιγούρες, με μπαστούνι που κραυγάζει και έναν διαιτητή που κόβει κεφάλια μετά από εντολή μιας πολύ οξύθυμης Βασίλισσας. Ίσως η πιο παράλογη και ξεκαρδιστική πρόβα.
Στελλίνα Βογιατζή: Πιο έντονη ήταν μια παράσταση που στη σκηνή της δίκης ανεβάσαμε ένα κορίτσι από το κοινό στην σκηνή. Το κορίτσι καθόταν δίπλα στην Αλίκη, η οποία σ’ αυτήν τη σκηνή δικάζεται. Υπήρξε μια παρατεταμένη στιγμή που δεν μπορούσα να ξεχωρίσω ποια είναι η Αλίκη. Υπήρχε μια “καινούρια” Αλίκη πάνω στην σκηνή, στη βιολογική ηλικία της Αλίκης του Carroll, δίπλα της υπήρχε η Αναστασία που έπαιζε την Αλίκη στο δικαστήριο, απέναντί τους στεκόμασταν οι υπόλοιποι ηθοποιοί, γυναίκες και άντρες που παίξαμε την Αλίκη σε προηγούμενες σκηνές και κάτω από την σκηνή οι θεατές. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι σκέφτηκα, υπήρξαν κάποτε ή τώρα ως “Αλίκες”, που νιώθουν να δικάζονται επειδή μεγάλωσαν ή μίκρυναν. Επειδή δεν ήταν αυτό που περίμεναν οι άλλοι από αυτούς. Δεν θα ξεχάσω αυτό το μικρό κορίτσι. Υπήρξε για λίγο μέσα στο δικαστήριο μας και ήταν η Αλίκη χωρίς να το έχουμε συνεννοηθεί. Ήταν η Αλίκη ερήμην της.
Γιώργος Δερμεντζίδης: Από αυτήν την παράσταση και από αυτό το έργο θα μου μείνει περισσότερο η φράση του Γάτου, την οποία κιόλας λέω και έχω πει τόσες φορές στην παράσταση «Όλοι είμαστε τρελοί εδώ». Είναι πραγματικά μεγάλη φράση στην απλότητά της, ενώ σημασία έχει προφανώς και το περιεχόμενο της σκηνής. Πόσες φορές νιώθουμε τρελοί ή θεωρούμε κάποιον άλλον τρελό; Ενώ είμαστε όλοι το ίδιο! Μου κάνει τρομερή εντύπωση και πάντα αυτήν την φράση την νιώθω να με ζεσταίνει όταν την λέω στην παράσταση.
Νίκος Μάνεσης: Θα μου μείνει πολύ έντονα ολόκληρη η εμπειρία. Οι σκηνοθετικές οδηγίες, αλλά και τα στιγμιότυπα από τις πρόβες, είναι βέβαιο ότι θα με συνοδεύουν για καιρό…Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, όμως, και που πρώτη φορά συνάντησα σε τέτοια έκταση, είναι ο θίασος που έτυχε να δημιουργηθεί γύρω από την «Αλίκη». Ο τρόπος με τον οποίο ανταποκρίθηκε και έφερε εις πέρας αυτή την παράσταση, με τόση ανιδιοτελή χαρά και κέφι. Πολλές φορές λειτουργήσαμε σαν ένα σώμα χωρίς να μας συνδέει τίποτα πριν από αυτό.
Θα μου μείνει η χαρά.
Τζωρτζίνα Τάτση: Οι στίχοι «Ένα μικρό απόγεμα / Όλες μου τις δουλειές παράτησα / Και κάθισα μαζί σου στο μπαλκόνι / Για να ονειρευτώ»…
Κεντρική εικόνα θέματος: Χρήστος Συμεωνίδης
Διαβάστε επίσης:
Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων, σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη στο Ολύμπια
