Στον πάνω όροφο του πολυχώρου BIOS μας περίμενε μία αλλόκοτη έκπληξη- πλάσματα λαμπερά και πλουμιστά μας υποδέχονται στο φυσικό τους περιβάλλον, που πριν λίγο καιρό δεν θα είχαν, ούτε εκείνα ούτε εμείς, πιστέψει ότι υπάρχει. Και όμως μέσα σε αυτό το ζωντανό πίνακα του Magritte, όλα είναι πιθανά και όλα είναι προς βρώσιν!

Τελετουργικά μας οδηγούν στο κοινό συμποσιακό τραπέζι, όπου, καθώς κοιταζόμαστε με τους άγνωστους συνδαιτημόνες, νιώθουμε να μας συνδέει μακρόχρονη φιλία, επηρεασμένοι όλοι, όλες και όλα από την ατμόσφαιρα αληθινής ευδαιμονίας που πλημμυρίζει το χώρο. Πάνω από το κεφάλι μας χορεύουν visuals με σιλουέτες με επιρροές από το θέατρο σκιών της Ιάβας αλλά και από τις Περιπέτειες του Πρίγκηπα Αχμέντ, την περίφημη Γερμανική βωβή ταινία του 1926, αποδεικνύοντας την ευρύτητα του γνωσιακού πεδίου των φοιτητών.

Ναι μεν τα visuals είναι τέχνη και μάλιστα υψηλή, τα πιάτα που όμως αρχίζουν να καταφθάνουν, με την απολαυστική ιεροτελεστική παρέλαση των φανταχτερών όντων που τα παραλαμβάνουν από τη μαγική σπηλιά της κουζίνας είναι εξίσου ένα καλλιτεχνικό συμβάν καθώς τα έχουν παρασκευάσει καλλιτεχνικά χέρια με την καθοδήγηση του καθηγητή, που έχει διατελέσει και σεφ στο παρελθόν, αλλά και ως εικαστικός σεφ στο δρώμενο της Μπιενάλε της Αθήνας πριν κάποιο καιρό στο Μπάγκειο, Poka Yio.

Ομολογουμένως, ακούγοντας και τις εντυπώσεις των έτερων συμποσιαστών η τέχνη της γαστριμαργίας έχει κατακτηθεί. Με αυτή λοιπόν την εμπειρία της αισθησιακής συνεύρεσης δύο τεχνών που χρησιμοποιούν την ύλη για να αγγίξουν το πνεύμα, είμαστε κοντά ώστε να μας περιβάλλει η πλήρης συναισθησία ώστε να φτάσουμε στην εμπειρία που ονομάζεται umami. Ως αρχή αυτό το πόνημα μας έφερε πολύ κοντά σε αυτή την εμπειρία. Οι γεύσεις της Ανατολής, με τα μπαχάρια τους και την θωπεία στον ουρανίσκο εμπλουτίστηκαν με ένα ξελογιαστικό queer χορό από το πλάσμα που ερχόταν για performative consommation στα τραπέζια, σαν conferencier στο Kity Cat Club στο μεσοπόλεμο. Προς στιγμήν σκέφτηκα πόσο ωραία θα ήταν να μου τραγουδήσει το Wilkommen μαζί με τα πλάσματα της υποδοχής, και με αυτό το μύχιο πόθο, παρά λίγο να μου πέσει το κουτάλι της σούπας από το όμορφο κατακόκκινο γιαπωνέζικο μπολ.

ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!

Αφού το πλάσμα μας παρέδωσε τη μοίρα μας σε έναν μικρό πάπυρο-fortune cookie, από το οποίο έμαθα ότι δεν κάνει να βρίσκομαι στην πρώτη γραμμή της μάχης (!) αναχωρήσαμε για να χαθούμε μέσα στην πόλη και στους δυστοπικούς καιρούς που τους είχαμε αφήσει για λίγο έξω από τη σκέψη μας, κάπως όπως στο Βερολίνο του μεσοπολέμου…

Αναλογιζόμενη, την επίδραση τέτοιων εμπειριών στους νέους ανθρώπους που σπουδάζουν την τέχνη, θεωρώ ότι είναι πραγματικά πολύ σημαντικό-και αρκετά σπάνιο- για έναν καθηγητή καλλιτέχνη να παίρνει τους φοιτητές του από το χέρι και να τους πετάει στα βαθιά- αλλά και στα ολισθηρά αβαθή- κόσμων και χώρων που δεν αφορούν την εικαστική εκπαίδευση του σχεδίου, της άρτιας τεχνικής σύνθεσης, και της εκμάθησης της λειτουργίας των χρωμάτων και των υλικών, αλλά την ευρύτερη εικόνα της επιπρόσθετης αντίληψης ενός κόσμου έξω από την ακαδημαϊκή εκπαίδευση, εκεί που η τέχνη συνδιαλέγεται με το ιερό και το μπανάλ, εκεί που εξελίσσεται η δημιουργία μαζί με όλα τα υπόλοιπα θαύματα ευφορίας και δυσφορίας μαζί, εκεί, εδώ, με τη ζωή σαν τέχνη σα ζωή.

***

  • Μαγειρεύουν: Neza, Γιώργος Σταματέλος, Nick Mavroeidakos, Poka Yio
  • Τραγούδι: Dhinos
  • Υποδοχή: Δημήτρης Πανταζόπουλος, Πωλίνα Οικονομοπούλου, Σοφία Φραντζή, Σταύρος Χατζηγιάννης, Tyr
  • Visuals: Λένα Καούκη